Συγκεντρωτικό καλεσμάτων για την Γενική Απεργία της 28/2

 Συγκεντρωτικό καλεσμάτων  για την Γενική Απεργία της 28/2

Αθήνα

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΚΥΡΙΑΚΗ 23/2, στις 12:00 ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 28/2

Η οργανωμένη μαφία που θέλει να λέγεται κράτος είναι εκτεθειμένη και απροκάλυπτα πια προσπαθεί να καθαρίσει τα αίσχη της για ακόμα μια φορά με την πάγια τακτική που ακολουθεί σε όλες τις υποθέσεις κρατικών δολοφονιών (συγκάλυψη, δολοφονία χαρακτήρων, εσκεμμένη αργοπορία των δημοσίων αρχών). Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, η λίστα είναι μεγάλη. Όπως στο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών έτσι και στην υπόθεση του δολοφονημένου Κώστα Μανιουδάκη από τα καθάρματα των ΤΑΕ Σούδας Σήφη Τσιχλάκη, Μανώλη Γεωργιάδη, Κωνσταντίνα Μόσχου και Στέλιο Λιανιδάκη θα μας έχουν απέναντί τους. Η αντίσταση είναι η απάντησή μας για δικαιοσύνη. Στους δρόμους μέχρι να δικαιωθεί και ο τελευταίος νεκρός.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΤΙ ΚΑΝΑΝ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

ανοιχτή συνέλευση για την κρατική δολοφονία του Κώστα Μανιουδάκη (Αθήνα)

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου όλοι/όλα/όλες στο δρόμο ενάντια στη βαρβαρότητα κράτους και κεφαλαίου

Σε σύνορα, σε τρένα, σε δρόμους και νοσοκομεία Κράτος και κεφάλαιο κάνουν δολοφονία.

Δύο χρόνια από την κρατική και καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη.

Δεν ξεχνάμε-Δεν συγχωρούμε

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025

Όλοι/όλα/όλες στο δρόμο ενάντια στη βαρβαρότητα κράτους και κεφαλαίου.

Αναρχική συλλογικότητα Acte

acte@riseup.net/acte.espivblogs.net

28 Φλεβάρη 2025 ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ δυο χρόνια μετά το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Ο αιματοβαμμένος κύκλος της ιδιωτικής κερδοσκοπίας, της υποτίμησης της ζωής, της κρατικής συγκάλυψης και επιβολής, που προκαλεί το θάνατο και το

 σακάτεμα των ανθρώπων της τάξης μας

από τα Τέμπη, την Πύλο … μέχρι τα αστυνομικά μπλόκα, τις καθημερινές γυναικοκτονίες και τα αλλεπάλληλα εργατικά ατυχήματα για τη συνέχιση της συσσώρευσης πλούτου και εξουσίας στα χέρια των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών,

στην εποχή της πιο βαθιάς και συνολικής συστημικής κρίσης, της κλιμάκωσης του πολέμου εντός και εκτός των εθνικών συνόρων, της περιβαλλοντικής κατάρρευσης και του ανεπίστρεπτου περάσματος από το κράτος ¨πρόνοιας¨ στο κράτος ¨νόμου και τάξης¨σπάει μόνο από τα κάτω υπερασπιζόμαστε τη ζωή, αρνούμαστε τις αυταπάτες της θεσμικής εκπροσώπησης, διαλύουμε τους φυλετικούς και έμφυλους διαχωρισμούς, σαμποτάρουμε την καπιταλιστική ανάπτυξη, προετοιμαζόμαστε για την κοινωνική εξέγερση, οργανώνουμε την ταξική αντεπίθεση

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

αναρχική συλλογικότητα α π ό π ε ι ρ α

28 ΦΛΕΒΑΡΗ: ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ

Στις 28 του Φλεβάρη συμπληρώνονται δύο χρόνια από το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Ένα έγκλημα προδιαγεγραμμένο για το οποίο οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους προειδοποιούσαν ότι είναι προ των πυλών να συμβεί, για να πάρουν ως απάντηση την εμβληματική πια δήλωση αναλγησίας και αισχρότητας, «είναι ντροπή να θέτετε ζητήματα ασφαλείας». Ένα έγκλημα με τραγικό απολογισμό 57 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, ένας εκ των οποίων βρίσκεται ακόμα και σήμερα σε κώμα.

Το έγκλημα των Τεμπών είναι ένα από τα πιο κραυγαλέα και τραγικά παραδείγματα που καταδεικνύουν την πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο ζύγι των κερδών των καπιταλιστών και του κράτους. Η διαπίστωση αυτή συνειδητή ή μη, έχει δημιουργήσει μια βαθιά ρωγμή οργής και αμφισβήτησης μέσα στην κοινωνία, που ολοένα οξύνεται και εκδηλώνεται ως ένας χείμαρρος λαϊκής αγανάκτησης στους δρόμους και τις πλατείες. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας σκέφτεται ότι μέσα σ’ αυτό τον τρένο θα μπορούσε να βρίσκονταν και οι ίδιοι, τα παιδιά τους ή οι κοντινοί τους άνθρωποι καταλήγοντας στην παραπάνω διαπίστωση και αναζητώντας απαντήσεις και τιμωρία των ενόχων.

Ποιοι είναι, όμως, οι ένοχοι αυτού του εγκλήματος; Η απαρχαιωμένη και εγκληματική λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου ήταν και είναι μια συνειδητή επιλογή όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, σε σύμπλευση με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονιακών θεσμών δημοσιονομικής επιτροπείας καθώς και με υπογραφή της εταιρείας κολοσσού της HellenicTrain. Αυτοί ήταν που εφάρμοσαν την μνημονιακή «εξυγίανση» των δημόσιων υποδομών της χώρας, κόβοντας την χρηματοδότηση απ’ όπου μπορούσαν για να εξυπηρετηθεί το γιγαντιαίο κρατικό χρέος, αυτοί ήταν που ξεπούλησαν τις σιδηροδρομικές μεταφορές στην HellenicTrain για να«γλιτώσουν» από τον διαλυμένο και υπερχρεώμενο ΟΣΕ, αυτοί ήταν που έσερναν επί χρόνια την εφαρμογή της σύμβασης 717 και άφηναν τα τρένα να κινούνται στα τυφλά χωρίς τηλεδιοίκηση, χωρίς σηματοδότηση, χωρίς το αυτόματο σύστημα ακινητοποίησης κ.ο.κ. Σύσσωμο το κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό της χώρας επί σειρά δεκάδων ετών έχει βάλει την υπογραφή του και είναι ένοχο για το έγκλημα στα Τέμπη.

Μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια, γινόμαστε μάρτυρες της συνεχούς αθλιότητας κράτους και κεφαλαίου, της κυβερνητικής αλαζονείας και της μιντιακής χυδαιότητας. Η απροκάλυπτη προσπάθεια συγκάλυψης και παραποίησης στοιχείων που αφορούν το έγκλημα των Τεμπών (μπάζωμα, παρεμβάσεις σε ηχητικά, βίντεο που εμφανίζονται δια μαγείας), η σκανδαλώδης συνεργασία κράτους και μεγάλου (παράνομου ή μη) κεφαλαίου, η στοχοποίηση των συγγενών των θυμάτων από διάφορα πολιτικά και τηλεοπτικά σκουπίδια, αλλά και η προσπάθεια αποπροσανατολισμού και συσκότισης των πολιτικών ευθυνών που βαραίνουν τους παραπάνω ενόχους, είτε με την στοχοποίηση μεμονωμένων και άρα αναλώσιμων προσώπων είτε με την αναζήτηση των ενόχων σε «αόρατα κέντρα εξουσίας» έχουν κάνει την οργή, ένα καζάνι που βράζει.

Μετά από 2 χρόνια, μέσα από μια γενική απεργία «ορόσημο», η εργατική τάξη, η νεολαία, τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας που δεν έχει πλούτο και αξιώματα, έχουμε την δυνατότητα να τους δείξουμε την πραγματική μας δύναμη στον δρόμο, παραλύοντας την καπιταλιστική λειτουργία σε όλη την χώρα και κατεβαίνοντας εκατομμύρια άνθρωποι μαζικά και μαχητικά στις απεργιακές διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις οργής. Η δυναμική αυτή τους φοβίζει και αυτό είναι ξεκάθαρο. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση ξαμολά τα ακροδεξιά της στελέχη να εξαπολύσουν «τοξικότητα», γι’ αυτό η αντιπολίτευση μιλά για «φόβους προβοκάτσιας» και γι’ αυτό το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος καλεί σε μια «ειρηνική διαδήλωση», διαδίδοντας ότι τάχα, τα «επεισόδια» συμφέρουν, καλώντας τον κόσμο της διαδήλωσης να αλληλοφαγωθεί για να κάνουν τα ματ ανενόχλητα την δολοφονική δουλειά τους.

Είναι εμφανές ότι το απονομιμοποιημένο πολιτικό σύστημα της χώρας εισέρχεται σε έναν νέο κύκλο βαθιάς αστάθειας και αποσύνθεσης. Παρά τις αντίθετες διακηρύξεις για την «σταθερότητα», για την επαναφορά της «κανονικότητας» και τους μεταμνημονιακούς μύθους της «ανάπτυξης» και του τέλους της κρίσης, η ίδια η πραγματικότητα, ως αναμενόταν, είναι αυτή που τελικά καταστρέφει τα καθεστωτικά αφηγήματα. Η πραγματικότητα που αποτυπώνεται καθημερινά στους όρους διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, στους θανάτους στα εργατικά κάτεργα και τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, στους μισθούς και την εξαΰλωση τους στα ράφια των σούπερ μάρκετ, στα ενοίκια και τους λογαριασμούς, στην διάλυση των δημόσιων δομών απ’ τις «ευεργετικές» ιδιωτικοποιήσεις και τα τσακισμένα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Αυτή η «πραγματικότητα» είναι που την ερχόμενη Παρασκευή θα αντιπαρατεθεί με τα ψεύδη και την κοροϊδία ενός ολόκληρου συστήματος που δεν εκπροσωπείται παρά από μια χούφτα εκμεταλλευτών και εξουσιαστών.

Για να νικήσει η «πραγματικότητα» της τάξη μας, την «πραγματικότητα» της εκμετάλλευσης και της αδικίας, είναι σημαντικό να κοιτάξουμε και το αύριο. Μια δυναμική απεργία από μόνη της, μια μεγαλειώδης συγκέντρωση οργής, ακόμα και μια εξεγερσιακή μέρα που κυβέρνηση και αντιπολίτευση απεύχονται και κάνουν το παν για να αποτρέψουν, δεν φτάνει. Τα παράσιτα του κράτους και του κεφαλαίου θα πάψουν να λυμαίνονται τις ζωές μας, μόνο όταν ανατραπεί το σύστημα τους. Η «τιμωρία» κάποιων προσώπων (αναμφίβολα αναντίστοιχη και για τα μάτια του κόσμου) από τους δικούς τους θεσμούς, η πτώση της κυβέρνησης για την αντικατάσταση της από τα «άλλα» καθάρματα, η εκλογική εργαλειοποίηση των διαδηλώσεων, είναι αυτά στα οποία προσδοκά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και είναι αυτά που θέλουν να διαδώσουν ως στόχους για να χειραγωγήσουν την οργή μας και να αναδιατάξουν και να ομαλοποιήσουν ξανά τον πολιτικό χάρτη μέσω της αφομοίωσης και της ένταξης της στο κομματικό πολιτικό παιχνίδι.

Η «επόμενη μέρα» θα πρέπει να μας βρει στους δρόμους και τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, στα σωματεία και τις λαϊκές συνελεύσεις, σε πρωτοβουλίες αγώνα και στην οργάνωση της αντεπίθεσης μας σε κάθε πολιτικό, ταξικό και κοινωνικό πεδίο πάλης, πάντα στην κατεύθυνση της επαναστατικής προοπτικής και ανατροπής, στην κατεύθυνση οργάνωσης και δημιουργίας ενός επαναστατικού κινήματος που θα τους συντρίψει.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28/2 ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ & ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ-ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ

Ανακοίνωση για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη και κάλεσμα στη γενική απεργία 28 Φλεβάρη

Ρικομέξ, Σάμινα, Ηλεία, Μάνδρα, Μάτι, Πύλος, Τέμπη

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Δολοφονίες στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, τα αστυνομικά μπλόκα, τα σύνορα – Φτώχεια και εκμετάλλευση – Κοινωνικοί αποκλεισμοί – Κρατική καταστολή

Στις 28 Φλεβάρη 2023 η επιβατική αμαξοστοιχία ΙC 62 της Hellenic Train, με εκατοντάδες επιβαίνοντες συγκρούεται με εμπορική αμαξοστοιχία, των ίδιων ιδιωτικών συμφερόντων, στα Τέμπη. Παρά τις προσπάθειες όσων επέβαιναν και δεν ήταν βαριά τραυματισμένοι να βοηθήσουν τους συνεπιβάτες τους, παρά τις προσπάθειες των διασωστών στο σημείο της σύγκρουσης αλλά και των υγειονομικών σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη να σώσουν όσο περισσότερες ζωές και να περιθάλψουν τους τραυματισμένους, ο απολογισμός ήταν τραγικός. Ο αριθμός των νεκρών έφτασε στους 57, δεκάδες τραυματίστηκαν ενώ ακόμα και σήμερα υπάρχουν αγνοούμενοι. Η ανείπωτη αυτή τραγωδία μας θυμίζει, με τον χειρότερο τρόπο, τι σημασία δίνει το Κράτος και το Κεφάλαιο στην ανθρώπινη ζωή. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη ήταν μια προαναγγελθείσα δολοφονία με υπαίτιους το ελληνικό κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Με το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς επενδυτές (επί ΣΥΡΙΖΑ) και την επαναφορά τραίνων που είχαν αποσυρθεί στην Ελβετία, ακολούθησαν οι κυβερνητικοί διθύραμβοι σχετικά με την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών μέσων. Η αναβάθμιση που διαφήμιζαν περιλαμβάνει: απαρχαιωμένα ή ανύπαρκτα συστήματα συντήρησης και ελέγχου και υποστελέχωση του εργατικού δυναμικού. Κι ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει μέσω δελτίων τύπου και εξωδίκων προς τους αρμόδιους και είχαν κάνει αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις και απεργίες (οι οποίες κρίνονταν παράνομες και καταχρηστικές από την αστική δικαιοσύνη), για τη βελτίωση του δικτύου και για επιπλέον προσλήψεις, τα πράγματα έμειναν ως είχαν, ενώ η σύμβαση 717 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Όταν λοιπόν οι ζωές μας λογίζονται ως ένα ακόμα έξοδο στον προϋπολογισμό του κράτους και του κεφαλαίου μιλάμε για προδιαγεγραμμένες δολοφονίες – ούτε για ατυχήματα, ούτε για “ανθρώπινα λάθη’’, ούτε για “κακή στιγμή’’.

Από την πρώτη στιγμή πολλές προσπάθειες έγιναν από τους θεσμούς και τα μιντιακά τσιράκια τους, ώστε να ησυχάσουν οι φωνές που μιλούσαν για έγκλημα και αναζητούσαν τους πραγματικούς φταίχτες. Ωστόσο, η κοινωνία μη τρέφοντας αυταπάτες γέμισε τους δρόμους σε πάμπολλες πόλεις με χιλιάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών να διαδηλώνουν μαζικά και μαχητικά επί ένα μήνα ως απάντηση στο έγκλημα, ενάντια στο σάπιο σύστημα που υποβαθμίζει διαρκώς τις ζωές μας.

Οι εγκληματίες του υπουργείου μεταφορών, της διοίκησης της Hellenic Train και όλου του κρατικού μηχανισμού, που συνέβαλαν σε αυτή τη δολοφονία, θα λογαριαστούν με όλη την κοινωνική βάση, το οργανωμένο κίνημα και τις αντιστάσεις του. Όχι μόνο γιατί είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για αυτό τη μαζική δολοφονία αλλά γιατί δυο χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, με σκοπό τη συγκάλυψη των ευθυνών τους, συνεχίζουν να λοιδορούν και να χλευάζουν τις οικογένειες των θυμάτων και να επιτίθενται σε όσους αναδεικνύουν αγωνιζόμενοι στους δρόμους τη συνολική δολοφονική φύση του συστήματος εξουσίας.

Σήμερα, επιχειρούν να συγκαλύψουν όχι μόνο την εγκληματική ευθύνη που έχουν για την κατάσταση στους σιδηρόδρομους, αλλά και αυτή που έρχεται στο φως όσο οι οικογένειες των θυμάτων συνεχίζουν να ερευνούν στοιχεία που θάφτηκαν από την πρώτη στιγμή. Από τους επεξεργασμένους και παραποιημένους διαλόγους του σταθμάρχη με τον μηχανοδηγό της επιβατικής αμαξοστοιχίας, την ύπαρξη ενός μη καταγεγραμμένου φορτίου, το οποίο περιείχε επικίνδυνες χημικές ουσίες παράνομες στην αγορά και οι οποίες χρησιμοποιούνται για τη νόθευση καυσίμων, υπεύθυνων για δεκάδες θανάτους επιβατών λόγω της έκρηξης και της τεράστιας φωτιάς που προκάλεσαν, το ξεμπάζωμα από τις πρώτες κιόλας ώρες του χώρου όπου συγκρούστηκαν οι δυο αμαξοστοιχίες για να μεταφερθούν σε άλλο τόπο όσα στοιχεία θα μαρτυρούσαν την ύπαρξη αυτών των χημικών ουσιών, μαζί με τα οποία μεταφέρθηκαν ακόμα και ανθρώπινα μέλη θυμάτων, μέχρι και το μπάζωμα του σημείου με διπλές και τριπλές στρώσεις αδρανών υλικών.

Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη 2 χρόνια πριν, αλλά και η εμπειρία από προηγούμενα μαζικά κρατικά εγκλήματα, όπως στη Ρικομέξ, το Σάμινα, την Ηλεία, τη Μάνδρα, το Μάτι και την Πύλο καταδεικνύουν την αθεράπευτα αντικοινωνική και δολοφονική φύση του επιβαλλόμενου εξουσιαστικού και ιεραρχικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι γίνεται καθαρό πως η διαμεσολάβηση συνολικά των κοινωνικών σχέσεων από το κράτος, ανεξάρτητα της πολιτικής διαχείρισής του, διαχρονικά δεν έχει προσανατολισμό και στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών αλλά αντίθετα προτεραιότητα πάντα των κρατικών θεσμών και μηχανισμών είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το κράτος θωρακίζεται, ενισχύοντας το νομικό του οπλοστάσιο και εξοπλίζοντας διαρκώς τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς, στην κατεύθυνση της προληπτικής αντιεξέγερσης και με στόχο να επιβάλλει το φόβο, τη σιωπή και την εξατομίκευση μέσω της καταστολής των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, καθώς και να αποτρέψει κάθε πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης, σε μια περίοδο όπου η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αναδιαρθρώσεις, που την οδηγούν στην όλο και αγριότερη εκμετάλλευσή της. Το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα στην προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας του επιχειρεί να διαρρήξει καθετί συλλογικό, να σβήσει την μνήμη αγώνων του παρελθόντος και να συντρίψει όποιον σήμερα ορθώνει ανάστημα στη διαρκώς κλιμακούμενη κρατική βία της εξαθλίωσης και της καταστολής. Η καταστολή των καταλήψεων, του αναρχικού κινήματος και οι διώξεις αγωνιστών/τριών, η απαγόρευση των διαδηλώσεων και το χτύπημά τους, η όξυνση του ελέγχου, η αστυνομοκρατία στο κέντρο των πόλεων, η επίθεση στην απεργία και τις εργατικές κινητοποιήσεις, στο πανεπιστημιακό άσυλο και τον κοινωνικό του χαρακτήρα και οι συνεχιζόμενες κρατικές δολοφονίες φτωχών, εργατών, ρομά και προσφύγων- μεταναστών αποτελούν μέρη του κατασταλτικού πλέγματος του κράτους για την καθυπόταξη της κοινωνίας και των ανιστάσεών της.

Απέναντι στη συνθήκη της γενικευμένης επίθεσης, λεηλασίας και καταστροφής, απαιτείται μια πλατιά κοινωνική αφύπνιση και μια συνολική κοινωνική κριτική του αδιέξοδου και χρεωκοπημένου συστήματος, το ξεπέρασμα της ανάθεσης, της διαμεσολάβησης και της αδράνειας, το δυνάμωμα των κοινωνικών-ταξικών αγώνων, η συγκρότηση αυτοοργανωμένων, αντιθεσμικών μετώπων αντίστασης και η δημιουργία κάθε δυνατού αναχώματος σε κάθε σημείο που εκδηλώνεται η κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα. Απέναντι στο δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι ελίτ της εξουσίας και του πλούτου, υπάρχει η επιλογή της συλλογικής αντίστασης και του αγώνα. Να τους θυμίσουμε τι μπορεί να συμβεί όταν η κοινωνία των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων ανθρώπων παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και αντιστέκεται μαζικά και μαχητικά στους σχεδιασμούς τους. Αν μένει κάτι ακόμα να σωθεί από τη φρίκη και τη βαρβαρότητα που μας καταδικάζει το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, αυτό βρίσκεται στα δικά μας χέρια. Η μόνη λύση για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, για έναν κόσμο που η ζωή μας δεν θα παζαρεύεται και δεν θα εξαρτάται από τους υπολογισμούς των κυρίαρχων, για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, φτώχεια, λεηλασία της φύσης, ξεριζωμό, αρρώστιες και θάνατο είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Υγεία – Παιδεία – Τροφή – Στέγαση – Μεταφορές

ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ

Αθήνα: Προπύλαια, 10.30 | Θεσ/νίκη: Άγαλμα Βενιζέλου, 11.00

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Κάλεσμα της ανοιχτής συνέλ. ενάντια στο κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη: απεργιακή συγκ. 28/2,10.15 Σταδίου & Γεωργίου Α

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 28/2

Συμμετέχουμε-Στηρίζουμε το μπλοκ που συγκροτούν Αναρχικοί – ες, Κομμουνιστ(ρι)ες ενάντια στο κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη.

Προσυγκέντρωση 9:30 στα Προπύλαια

Συγκέντρωση 10:15 στο Σύνταγμα στη διασταύρωση Σταδίου και Γεωργίου Α.

Παραμένουμε δυναμικά στο Σύνταγμα

Παραθέτουμε το κείμενο της διαδικασίας μας [ https://athens.indymedia.org/post/1634190/]

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ

ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ

ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΣΦΑΓΕΙΟ

Αναρχικοί – ες, Κομμουνιστ(ρι)ες ενάντια στο κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

Φλεβάρης 2025

Κάλεσμα στην απεργία 28/2 για τα Τέμπη [ανακοίνωση, πανό & τρικάκια]

Δύο χρόνια μετά από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη, το μήνυμα είναι ένα: «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα…». Η καπιταλιστική κανονικότητα λένε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαταραχτεί. Οι νεκροί και οι νεκρές ήταν απλά άτυχοι, θύματα των χρόνιων παθογενειών των δημοσίων υπηρεσιών. Κράτος και Κεφάλαιο αποποιούνται κάθε ευθύνη, άλλωστε τυς αξίζει ασυλία αφού εγγυώνται την κερδοφορία και την οικονομική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον Βορίδη «μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη» και λογικό αφού οι ζωές των προλετάριων που υποτιμούνται καθημερινά και χάνονται όλο και πιο συχνά στις ράγες, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας και τους δρόμους, ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικές. Είναι η αναγκαία θυσία, οι παράπλευρες απώλειες, οι σημειώσεις στο περιθώριο των βιβλίων εσόδων – εξόδων. Αυτό που έχει σημασία λένε, είναι τα μεγάλα deals αφεντικών. Αυτά που υποτίθεται εξασφαλίζουν την κοινωνική ευημερία και πρόοδο αλλά στην πραγματικότητα μας έχουν στραγγίξει οικονομικά, υφαρπάζουν κάθε σπιθαμή γης και κάνουν τη ζωή μας όλο και χειρότερη. Οι αντιδράσεις λένε είναι, απλά, γραφικές εώς και επικίνδυνες. Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη λένε και η κοινωνία θα δικαιωθεί. Μια δικαιοσύνη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με ένα σύστημα που λειτουργεί σταθερά εις βάρος μας.

Καλούμε στη συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη. Για να μην ξεχαστούν όσοι και όσες από εμάς θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Για να δώσουν οι από κάτω μια απάντηση στα εγκλήματα της Εξουσίας. Για να μη γίνει η κρατική-καπιταλιστική δολοφονία αφορμή για απολίτικες κραυγές και εκκλήσεις στη σούπα της εθνικής ενότητας. Για να μην ξεχάσουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι η περιβόητη δικαιοσύνη ήταν, είναι και θα είναι ταξική. Διότι γνωρίζουμε ότι το λεγόμενο Κράτος Δικαίου πρέπει να εξασφαλίσει την συνέχιση του καπιταλισμού με κάθε κόστος και όχι κάποιο αφηρημένο αίσθημα δικαίου.

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – Η ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ (ΑΥΤΟ-)ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ–ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ

Μολόχα – Συνέλευση για Αυτοοργάνωση-Αντίσταση-Αλληλεγγύη στα νότια

moloha_notia@espiv.net

Θεσσαλονίκη

Απεργιακή διαδήλωση για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΩΣ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ

Απεργιακή διαδήλωση: Παρασκευή 28/02, 10:00, Καμάρα

Περίπου δύο χρόνια πριν, το βράδυ της 28ης Φλεβάρη 2023 δύο τραίνα της Hellenic Train, ένα επιβατικό και ένα εμπορικό, συγκρούονται στα Τέμπη με αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων αγνοούμενων και τραυματισμένων, ενώ μέχρι σήμερα ο αριθμός των επιβαινόντων συνολικά παραμένει ανακριβής. Τις επόμενες ημέρες το Κράτος, τα φερέφωνα και τα τσιράκια του προσπαθούν να θολώσουν τα νερά σχετικά με το συμβάν, επιχειρώντας να αποκρύψουν την εγκληματική διάσταση της σύγκρουσης των αμαξοστοιχιών και βέβαια την άμεση εμπλοκή του κράτους σε αυτήν.

Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες τους να δώσουν στην σύγκρουση τον χαρακτήρα του δυστυχήματος και της “κακής στιγμής”, είναι ολοφάνερο σε όλους και όλες μας πως τα Τέμπη δεν ήταν σε καμία περίπτωση ατύχημα. Ήταν μια προδιαγεγραμμένη κρατική-καπιταλιστική δολοφονία στο βωμό του κέρδους και της εξυπηρέτησης του Κεφαλαίου, άλλο ένα έγκλημα σε βάρος της κοινωνικής βάσης για την εύρυθμη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος των ιδιωτικοποιήσεων, της καταστροφής και του θανάτου. Άλλωστε, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πριν λίγα χρόνια πέρασε από το ελληνικό δημόσιο σε ιδιωτικά συμφέροντα, που φρόντισαν να στελεχώσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο με παλιές αμαξοστοιχίες και ελλιπή ή ανύπαρκτα συστήματα ελέγχου και συντήρησης παρά τις δεκάδες προειδοποιήσεις των εργαζομένων.

Τον καιρό που ακολούθησε τη δολοφονία στα Τέμπη, το κράτος φρόντισε να καλύψει τα χνάρια του, αποδίδοντας ευθύνες δεξιά και αριστερά για το συμβάν και μπαζώνοντας την περιοχή της σύγκρουσης, ένα σημείο-σταθμό στην έρευνα των εμπειρογνωμόνων για το ζήτημα καθώς εκεί βρισκόντουσαν τα μόνα υπαρκτά αποδεικτικά στοιχεία. Σε επίσημες ανακοινώσεις της η εξουσία αποκλείει την μεταφορά παράνομων, εύφλεκτων υλικών από την εμπορική αμαξοστοιχία, κάτι που θα εξηγούσε τη φωτιά που ξέσπασε λίγο μετά την σύγκρουση. Και ενώ επί δύο χρόνια κάνει τα αδύνατα δυνατά για να συγκαλύψει τους πραγματικούς υπεύθυνους και χλευάζουν τους συγγενείς των θυμάτων, λίγες ημέρες πριν βγήκαν στη δημοσιότητα ένα πόρισμα των ειδικών και ηχητικό απόσπασμα του 112 από τα κινητά των θυμάτων, που αποδεικνύουν πως πράγματι, η εμπορική αμαξοστοιχία κουβαλούσε παράνομο χημικό, εύφλεκτο φορτίο το οποίο στοίχισε τη ζωή στα 30 από τα 57 θύματα των Τεμπών.

Το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη σαφώς δεν άφησε την κοινωνία ανεπηρέαστη. Η οργή για τη δολοφονία τουλάχιστον 57 ανθρώπων οδήγησε μεγάλα κομμάτια της κοινωνικής βάσης στους δρόμους, απαλλαγμένα από τη λογική της ηττοπάθειας και τη συνήθεια του θανάτου, με μεγάλες διαδηλώσεις να γίνονται σχεδόν καθημερινά σε ολόκληρη τη χώρα, με ξέσπασμα του φοιτητικού αγώνα με καταλήψεις σχολών -σε μια περίοδο που το Κράτος περνούσε επιπλέον μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΠΔ85) – με καταλήψεις σχολείων και γενικές απεργίες, σε μια περίοδο έντονου αναβρασμού που διήρκησε εβδομάδες με σαφή ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στον αγώνα. Το ζήτημα των Τεμπών, από το 2023 έως και σήμερα παραμένει στα χείλη της κοινωνίας που μάχεται για την απονομή δικαιοσύνης για το έγκλημα που στέρησε τη ζωή δεκάδων ανθρώπων.

Σε παρόμοιες συνθήκες, στις 1 Νοεμβρίου 2024 στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, η στέγη πάνω από την κύρια είσοδο του σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης κατέρρευσε, οδηγώντας στον θάνατο 15 ανθρώπων, ενός στεγάστρου υποτιθέμενα προσφάτως ανακαινισμένου από ιδιωτικές εταιρείες σε συνεργασία με το Σερβικό κράτος. Η ξεκάθαρη κρατική δολοφονία οδήγησε τον λαό της χώρας σε μια μακρά περίοδο κοινωνικής αναταραχής που διαρκεί μέχρι και σήμερα. Ακριβώς όπως και στην Ελλάδα, έτσι και στη Σερβία, ο κόσμος βρίσκεται καθημερινά στον αγώνα πραγματοποιώντας τεράστιες πορείες και κινητοποιήσεις, καταλαμβάνοντας τα 2/3 των πανεπιστημίων της χώρας, προχωρώντας σε γενικές απεργίες και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής, απαιτώντας δικαίωση.

Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως σε παγκόσμιο επίπεδο, ο πραγματικός εχθρός είναι ένας: το Κράτος και το Κεφάλαιο, που για χάρη του κέρδους εξαθλιώνουν την κοινωνική βάση, υποβαθμίζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αδιαφορώντας σε εγκληματικό βαθμό για την ανθρώπινη ζωή. Στον αντίποδα του σάπιου εξουσιαστικού συστήματος βρισκόμαστε όλοι εμείς, προτάσσοντας την οργάνωση των από τα κάτω ολόκληρου του κόσμου, την συλλογικοποίηση και την οργάνωση, για να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε είδους εξουσία που μας στερεί την ζωή και την ελευθερία. Με όπλο μας την διεθνιστική αλληλεγγύη να οργανώσουμε τις ταξικές μας αντιστάσεις και να υψώσουμε αναχώματα απέναντι στην επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας στις ζωές μας, να παλέψουμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού και να γκρεμίσουμε από τα θεμέλια του το σάπιο εξουσιαστικό σύστημα. Να αγωνιστούμε για τη ζωή και την ελευθερία, για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Στη διαδήλωση στηρίζουμε το μπλοκ της Ελευθεριακής Συνέλευσης για την Ταξική Οργάνωση στη Βάση.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ – ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ – ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Libertatia, συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ | Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΖΗΜΙΕΣ

Δύο χρόνια συμπληρώνονται από εκείνο το τραγικό βράδυ που 57 άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους στις ράγες, και εκατοντάδες άλλοι τραυματίστηκαν, στα Τέμπη. Πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, αποτέλεσμα της αποκτηνωμένης φύσης του κράτους και του κεφαλαίου για το οποίο η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία και οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι. Αυτή την διαχρονική εγκληματική φύση του συστήματος εκμετάλλευσης πλήρωσαν με τις ζωές τους οι επιβάτες και οι εργαζόμενοι στις δύο αμαξοστοιχίες. Είναι χαρακτηριστικό και τραγικό συνάμα το γεγονός ότι όλο το προηγούμενο διάστημα οι εργαζόμενοι μέσω των σωματείων τους και με όπλο την απεργία προειδοποιούσαν διαρκώς για τις εγκληματικές συνθήκες στον σιδηρόδρομο (μειωμένο προσωπικό, μη συντήρηση, απαξίωση του δικτύου, «νεκρά σημεία» στη γραμμή κ.α.), συνθήκες που έχουν επιβάλλει τα αφεντικά μαζί με το κράτος για την αέναη κερδοφορία τους εις βάρος όλων μας, της κοινωνικής και ταξικής βάσης.

Ταυτόχρονα, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια έχει φανεί πλήρως στην κοινωνία ο ρόλος των θεσμών του κράτους, ο οποίος είναι να συσκοτίσουν και εν τέλει να συγκαλύψουν και να επιρρίψουν αλλού τις ευθύνες αυτές που βαραίνουν τους καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό όπως την παρούσα κυβέρνηση, πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο «θα την βγάλουν καθαρή». Όπως πάντα πιστεύει η εξουσία, που δολοφονεί την ανθρώπινη ζωή στις ράγες, στα σύνορα, στα νοσοκομεία, στους χώρους εργασίας. Οι εκατοντάδες χιλιάδες όμως των διαδηλωτών -σε όλη τη χώρα και το εξωτερικό- ενάντια στο κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών στις 26 Γενάρη, κατέδειξαν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Είναι στο χέρι μας, των καταπιεσμένων, αυτή η οργή να μην τιθασευτεί και αφομοιωθεί αλλά να αποτελέσει την ανατροφοδότηση για να αγωνιστούμε ενάντια στην αιτία της κρατικής θανατοπολιτικής, που δεν είναι άλλη παρά το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης και υποδούλωσης του ανθρώπου.

Το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών δυστυχώς αποτελεί άλλη μία συνέπεια της εντεινόμενης κρίσης του συστήματος εκμετάλλευσης, όπου αφεντικά και κράτος πλήττουν ολοένα και περισσότερο την κοινωνική και ταξική βάση, τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους φτωχούς, τους ανέργους και γενικότερα τους καταπιεσμένους. Η φτώχεια, η ακρίβεια, οι ανατιμήσεις βασικών αγαθών, η αδυναμία κάλυψης αναγκών όπως η τροφή, η επίθεση στην στέγαση (πλειστηριασμοί, εξώσεις λαϊκών κατοικιών) είναι μερικές από τις πτυχές της κοινωνικής βάσης που στενάζει ενώ τα αφεντικά απομυζούν τον παραγόμενο πλούτο των εργαζομένων, βγάζοντας τεράστια κέρδη δισεκατομμυρίων. Η έλλειψη μέτρων ασφαλείας δεν αφορά δυστυχώς μόνο τον σιδηρόδρομο αλλά αποτελεί μία εδραιωμένη συνθήκη συστηματικής δολοφονίας εργατών στους χώρους εργασίας από τα αφεντικά, η οποία ενισχύεται από την φυσική εξόντωση με υπερωρίες των εργαζομένων, την εντατικοποίηση, την υποστελέχωση του ανθρώπινου δυναμικού, την μη τήρηση των στοιχειωδών μέτρων προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Αυτή η ακραία εκμεταλλευτική λογική κράτους και αφεντικών είναι που οδηγεί στην μεταχείριση των ανθρώπων ως αναλώσιμους, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να έχουμε εκατοντάδες σκοτωμένους εργαζόμενους στους χώρους εργασίας και ορατό τον κίνδυνο για το επόμενο δυστύχημα-δολοφονία.

Η κρατική πολιτική της εμπορευματοποίησης-ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών της ενέργειας, του νερού, των μεταφορών, της υγείας και της παιδείας, σε συνδυασμό με την επίθεση στα μέσα πάλης (απεργία), τις συνδικαλιστικές διώξεις αγωνιστών (όπως των εκπαιδευτικών που υπερασπίζονται τη δημόσια παιδεία), τη στοχοποίηση των αγωνιστικών σωματείων, την θεσμοθέτηση αλλεπάλληλων αντεργατικών νόμων που κάνουν λάστιχο τους εργαζόμενους όπως είναι το χτύπημα στο 8ωρο, η θεσμοθέτηση της 6μερης εργασίας και το 13ωρο, καθώς και η επέκταση της μαύρης & ανασφάλιστης εργασίας, καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να απαντήσουμε και να αντεπιτεθούμε στις αντικοινωνικές πολιτικές, και στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα το οποίο τις παράγει. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνθήκης αυτής η ανακοίνωση της Hellenic Train για 200 απολύσεις εργαζομένων πανελλαδικά, αρχικά με ορόσημο τις 28/2, όπως και το ότι το κράτος και η αστική δικαιοσύνη έβγαλαν παράνομη την τελευταία απεργία των μηχανοδηγών στον σιδηρόδρομο.

Στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων που εδώ και δύο χρόνια παλεύουν για δικαιοσύνη. Αγωνιζόμαστε για ουσιαστικά μέτρα πρόληψης και προστασίας της ζωής. Με από τα κάτω συλλογικούς αγώνες και ταξική οργάνωση στη βάση να αντεπιτεθούμε στην επέλαση του κράτους και του καπιταλισμού, να αντιπαλέψουμε την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής προτάσσοντας την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, τις πανανθρώπινες συλλογικές αξίες της ελευθερίας και της ισότητας. Να οργανωθούμε δίπλα-δίπλα στους χώρους εργασίας, τις γειτονιές και παντού, να αγωνιστούμε, να απαντήσουμε! Για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, με βάση την αλληλεγγύη, την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών, χωρίς καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο.

ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ – ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ, ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10:00 ΚΑΜΑΡΑ

ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 11:00

Ελευθεριακή Συνέλευση για την Ταξική Οργάνωση στη Βάση

❗Τα κέρδη τους, οι ζωές μας – Όλοι και όλες στην απεργία για τα δύο χρόνια από το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη.

Δυο χρόνια έχουν περάσει από το μεγαλύτερο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα της σύγχρονης εποχής στην χώρα, το έγκλημα στα Τέμπη, που κόστισε την ζωή σε 57 συνανθρώπους μας.

Δύο χρόνια μετά, καμία ευθύνη δεν έχει αποδοθεί στους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της τραγωδίας, που δεν είναι άλλοι από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκείνους που βρίσκονταν στις καίριες θέσεις ευθύνης που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτό το έγκλημα, αλλά και το Κεφάλαιο, δηλαδή οι ιδιωτικές εταιρίες οι οποίες, εν μέσω κρίσης, εξαγόρασαν για μια μπουκιά ψωμί τις δημόσιες υποδομές και προτεραιοποίησαν το κέρδος έναντι της ασφάλειας. Κανέναν και καμιά δεν ξεγελάει η απόδοση ευθυνών ατομικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, ακόμη κι αν έφεραν και οι ίδιοι κομμάτι της ευθύνης.

Η παρούσα κυβέρνηση, έως και χθες, αισθανόταν παντοδύναμη και έδειχνε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν και για τίποτα. Μετά και από την δεύτερη εκλογική της επικράτηση, το περίφημο “41%”, συνέχισε να προχωράει στα αντικοινωνικά της σχεδια με περίσσεια αλαζονεία και αναλγησία, στο σημείο που δεν δίσταζε καν να εμπαίζει τους συγγενείς των θυμάτων, να διατάζει το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, να ψεύδεται σε σχέση με τους πραγματικούς λόγους και τις αληθινές αιτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα.

Μετά και από τις νέες μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της 26ης Γενάρη όμως, την επιμονή του κόσμου να βγαίνει μαζικά στον δρόμο για το ζήτημα αυτό, κάτι δείχνει να αλλάζει – και στην κοινωνία αλλά και στην ίδια την κρατική διαχείριση.

Από πό εκεί που μέχρι χθες η Κυβέρνηση είχε απέναντι της μια κοινωνία εξαιρετικά μουδιασμένη και ηττημένη, μετά από 15 – και βάλε- χρόνια κρίσης, με τα κινήματα των πιο ενεργών κομματιών της να προσπαθούν ακόμη να συνέλθουν από το φιάσκο της σοσιαλδημοκρατίας, έχοντας να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την ακραία καταστολή των ακροδεξιών πολιτικών της παρούσας κρατικής διαχείρισης, έχει πλέον να αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή. Από εκεί που το Κράτος θεωρούσε ότι βρίσκεται στην στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του, ώστε να υπηρετήσει το Κεφάλαιο χωρίς καμία περίσπαση, πλέον, οι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που στέκονται στο πλευρό των συγγενών των θυμάτων και ζητούν δικαιοσύνη, φαίνεται να ταρακουνούν την σιγουριά των κυβερνώντων.

Φάνηκε ξεκάθαρα πως ήταν λάθος τους να πιστεύουν ότι η παρούσα κατάσταση κοινωνικής αδράνειας μπορεί να συνεχιστεί υπέρ τους επ’ αορίστον. Η κοινωνία μπορεί να είναι βαθιά καταρρακωμένη από την συνεχιζόμενη επίθεση και η εργατική τάξη για πολλά χρόνια διασπασμένη και διαιρεμμένη, αλλά είναι πλέον κοινή κατανόηση όλων όσων δεν είναι ποταποί τσανακογλείφτες της Κυβέρνησης και των αφεντικών, πως ένα τέτοιο έγκλημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο. Το συναίσθημα της οργής – που υφέρπει στο εσωτερικό της κοινωνίας εδώ και πολύ καιρό – ψάχνει διέξοδο να εκφραστεί.

Για αυτό τον λόγο και η επίθεση της Κυβέρνησης και των πληρωμένων φερεφώνων της απέναντι στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που τους συμπαραστέκεται ενεργά, έχει φθάσει στα έσχατα επίπεδα κατασυκοφάντησης, ενώ επιστρατεύθηκαν και νέες τεχνικές παραχάραξης της αλήθειας (παραποιημένα Video κλπ). Ταυτόχρονα, η Κυβερνητική παράταξη προσπαθεί να “τσιμεντώσει” το δικό της κοινό με αφίσες που καλούν τον κόσμο να μην κατέβει στις πορείες, ανασύροντας ακόμη και τους νεκρούς στο Μάτι για να πείσει πως όλα αυτά είναι μια σκευωρία προκειμένου να πέσει η – τόσο αγαπητή σε όλους – κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Όμως πρέπει να γίνει κατανοητό πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη Κυβέρνηση. Φυσικά και οι παρόντες διαχειριστές του Κράτους είναι οι πιο βαθιά βουτηγμένοι στα συμφέροντα, τις μίζες και τα πάρε-δώσε με την μαφία και το μαύρο κεφάλαιο. Φυσικά και έχουν κάνει τα πάντα για να καλύψουν τους “υμετέρους”. Φυσικά και είναι οι προτιμότεροι από το Κεφάλαιο διαχειριστές του συστήματος. Ωστόσο, το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο. Το έγκλημα στα Τέμπη αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το που οδηγούν οι ακραίες καπιταλιστικές πολιτικές της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της υποβάθμισης κάθε δημόσιας υποδομής στον βωμό του κέρδους. Ακόμη και η ίδια η συγκάλυψη και το ζήτημα με τα παράνομα καύσιμα που μετέφερε το τρένο, μας δείχνουν τον ακραίο βαθμό του εναγκαλισμού του Κράτους με το (μαύρο ή μη) Κεφάλαιο και τα επίπεδα ποταπότητας στα οποία μπορεί να εκπέσει το πρώτο για να καλύψει το δεύτερο.

Ως ξεκάθαρο κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα, τα Τέμπη δεν είναι ξεκομμένα από τα λοιπά καθημερινά εγκλήματα ίδιας φύσης στους χώρους εργασίας (“εργατικά ατυχήματα”), στα υδάτινα και χερσαία σύνορα (δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών), δεν είναι ξεκομμένα από τον πνιγμένο Θεσσαλικό Κάμπο και τα καμμένα δάση και σπίτια σε όλη την χώρα, από την Ρόδο μέχρι τον Έβρο. Υπαίτιοι είναι πάντα οι ίδιοι. Το Κράτος και το Κεφάλαιο.

Οι νεκροί/ες των Τεμπών ζητούν δικαίωση. Και πέρα από τις όποιες δικαστικές εξελίξεις, αυτή η δικαίωση είναι φανερό πως θα αποδοθεί στους δρόμους, από τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που αναμένεται να ανταποκριθούν και πάλι στα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων, των εργατικών σωματείων και των λοιπών φορέων που καλούν στην Γενική Απεργία της 28ης Φλεβάρη.

Οι νεκροί περιμένουν. Αναμένουν δικαίωση. Και είναι καθήκον των ζωντανών να την αποδώσουν.

Όλοι και όλες στην Απεργία για τα δύο χρόνια από το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, Παρασκευή 28/2:

-Προσυγκέντρωση Καμάρα 10πμ

-Συγκέντρωση Άγαλμα Βενιζέλου 11πμ

Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών

Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ, ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Έχουν περάσει δύο χρόνια από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη, με αποτέλεσμα 57 άνθρωποι να σκοτωθούν και να καούν ζωντανοί και δεκάδες να τραυματιστούν σοβαρά, ενώ υπάρχουν άτομα που παραμένουν αγνοούμενα. Τα θύματα αυτής της τραγωδίας ήταν άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι στο τρένο, φοιτήτ(ρι)ες, μετανάστ(ρι)ες, εργάτ(ρι)ες. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν ήταν ούτε «η κακιά στιγμή», ούτε «ατύχημα», ούτε «ανθρώπινο λάθος», όπως πάσχισε να προεξοφλήσει η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ. Ήταν μία κρατική και καπιταλιστική δολοφονία που φανέρωσε με τον χειρότερο και πιο τραγικό τρόπο τη (μη) αξία που έχουν οι ζωές μας στον καπιταλισμό και πόσο εύκολα αναλώσιμες είναι στον βωμό του κέρδους και μπροστά στην αναλγησία κράτους και κεφαλαίου.

Συγκεκριμένα, το 2017 πραγματοποιήθηκε η εξαγορά της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από τον ιταλικό όμιλο σιδηροδρόμων που στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Hellenic train. Το ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ήταν μία υποχρέωση που επέβαλε το ΔΝΤ στα πλαίσια των δημοσιονομικών προσαρμογών της ελληνικής οικονομίας (διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ). Ακολούθησαν εγκληματικές ελλείψεις στον σιδηρόδρομο, ακόμη και στον βασικό άξονα Αθήνα – Θεσσαλονίκη: Δίκτυο στο οποίο δεν λειτουργούσαν ενιαία η φωτοσήμανση , η τηλεδιοίκηση, το σύστημα ETCS. Η σύμβαση 717 για την εγκατάσταση συστημάτων σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης το 2014 με προϋπολογισμό 41.3 εκ. € και με ορίζοντα παράδοσης του έργου το 2016 επεκτάθηκε, το 2020 με υπογραφή υπ.Καραμανλή, έως το 2021 με επιπλέον 13.3 εκ €. Παρόλα αυτά η τηλεδιοίκηση δεν λειτουργούσε όταν έγινε η σύγκρουση των τραίνων στα Τέμπη και δεν έχει παραδοθεί μέχρι σήμερα. Παράλληλα ήταν-είναι ακόμα πραγματικότητα, η υποστελέχωση των σιδηροδρόμων, η βραχεία εκπαίδευση προσωπικού, η υπερεργασία και οι μη σταθερές σχέσεις εργασίας με σοβαρές συνέπειες στην εξουθένωση των εργαζομένων και την ασφάλεια επιβατών και εργαζομένων. Την ιδιωτικοποίηση σαφώς ακολούθησε και ο κατακερματισμός των αρμοδιοτήτων των εταιριών και του κράτους με αποτέλεσμα το να μην γίνεται σαφές ποιος είναι αρμόδιος για κάθε τι και ως προς την ανάληψη ευθυνών για σημαντικά θέματα, όπως φυσικά, αναφορικά και με το έγκλημα των Τεμπών.

Για τη δολοφονία στα Τέμπη είχαν προειδοποιήσει εργαζόμενες και εργαζόμενοι στο σιδηροδρομικό δίκτυο, ενώσεις και σωματεία καταγγέλλοντας το διαλυμένο δίκτυο του ΟΣΕ, τη χρόνια υποβάθμισή του, την άθλια κατάσταση των υποδομών, τη μη συντήρηση του δικτύου, την απουσία τηλεδιοίκησης. Οι προσπάθειες να αναδείξουν τον κίνδυνο για την ασφάλεια όλων, έμεναν χωρίς αντίκρισμα, καθώς είτε οι διαμαρτυρίες τους αγνοούνταν, απαξιώνονταν ως γραφικές ή/και καταστέλλονταν, με τις απεργίες τους να κηρύσσονται παράνομες από το κράτος. Σε αντίθεση φυσικά με την κυβέρνηση που το 2023 ρίχνοντας κροκοδείλια δάκρυα χρησιμοποίησε τα αντανακλαστικά της για να κατασκευάσει το αφήγημα του «ανθρώπινου λάθους» και να βρει τον αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο του σταθμάρχη, ώστε να συσκοτίσει και να συγκαλύψει τις ευθύνες κράτους και αφεντικών. Συνεπείς υποστηρικτές της συγκάλυψης και αποσιώπησης του εγκλήματος των Τεμπών, τα συστημικά ΜΜΕ που μέχρι και σήμερα παρέμειναν συνεπή στη “δουλειά” τους, στηρίζοντας απροκάλυπτα τα αφεντικά τους (κράτος & κεφάλαιο). Ακόμη, μόλις λίγες μέρες μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα η περιφέρεια Θεσσαλίας προχώρησε σε «μπάζωμα» του τόπου και μεταφορά των καταλοίπων της σύγκρουσης αλλοιώνοντας τις αποδείξεις. Το επόμενο διάστημα μετά τη δολοφονία στα Τέμπη ακολούθησαν μαζικές και επανειλημμένες διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις από χιλιάδες κόσμου, αλλά και καταλήψεις μαθητ(ρι)ών και φοιτητ(ρι)ών. Συλλογικό πένθος και οργή συμπορεύονται, βρίσκουν την έκφρασή τους στους δρόμους και αναδεικνύουν παρά την άγρια καταστολή με ξύλο και χημικά την επιτακτική ανάγκη οι ζωές μας να μην αφεθούν στα χέρια και τον έλεγχο της όποιας εξουσίας –είτε κρατικής είτε ιδιωτικής– που προσπαθεί να τις ορίσει, αλλά να αντιτεθούν στα κερδοσκοπικά συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου.

Την Κυριακή 26/1/2025, αφού βγήκε στη δημοσιότητα το ηχητικό που αποδεικνύει τον θάνατο επιβατών λόγω της πυρκαγιάς που προκλήθηκε, καλέστηκε συγκέντρωση σε εκατοντάδες πόλεις εγχώρια αλλά και στο εξωτερικό, με κεντρικό σύνθημα “Δεν έχω οξυγόνο” από τον σύλλογο συγγενών θυμάτων των Τεμπών. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στήριξαν τις διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα κατεβαίνοντας στον δρόμο ώστε να αποτελέσουν μια ιαχή που απαιτεί δικαίωση για την κρατική δολοφονία 57 ατόμων στον βωμό του κέρδους και της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων αγαθών. Η επίμονη συγκαλυπτική στάση των ΜΜΕ, που τόλμησαν να μιλήσουν για 20.000 κόσμου στη Θεσσαλονίκη, και για 30.000 κόσμου στην Αθήνα, γεννά μόνο οργή, καθώς για τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα μιλάμε με βεβαιότητα για πάνω από 100.000 με 150.000 κόσμου και στη Θεσσαλονίκη για πάνω από 80.000 με 100.000. Η κοινωνία ήταν εκεί, και γνωρίζει πολύ καλά πως τα ΜΜΕ, το κράτος και το κεφάλαιο λένε ψέματα.

Για τον λόγο αυτό, δεν πρέπει να σταματάμε να επισημαίνουμε τον ρόλο που έχουν διαδραματίσει μέχρι σήμερα τα συστημικά ΜΜΕ, αποσιωπώντας το ζήτημα των Τεμπών εδώ και δύο χρόνια, φτάνοντας εν τέλει στο σημείο, μη έχοντας άλλη επιλογή, να αλλάξουν στάση παίρνοντας υποτίθεται απόσταση από τη συγκάλυψη που συντελείται και αναδεικνύοντας τις παραλείψεις προσώπων της κυβέρνησης, δίνοντας φυσικά έμφαση μόνο στο παράνομο φορτίο και όχι στις ευρύτερες και βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών. Επιπλέον, η προώθηση ενός σκανδαλολογικού λόγου στον δημόσιο διάλογο λειτουργεί αποπροσανατολιστικά εξυπηρετώντας και πάλι τα συμφέροντα της κυβέρνησης και δίνοντας χώρο στον ακροδεξιό συνωμοσιολογικό λόγο. Δεν πρέπει να γελιόμαστε, γνωρίζουμε καλά ότι η τακτική των ΜΜΕ είναι συμφεροντολογική, προστατεύοντας πάντα τα συμφέροντα των κεφαλαιοιδιοκτητών τους και κάθε κυβέρνησης, έχοντας ως σκοπό τη διασφάλιση του ελέγχου της μετάδοσης πληροφοριών και απώτερο στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Ταυτόχρονα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης εργαλειοποιούν το έγκλημα των Τεμπών με στόχο τα εκλογικά ποσοστά .

Η κυβέρνηση λέει ψέματα ακόμη και σήμερα με υποσχέσεις για αναβάθμιση των σιδηροδρόμων -αφού πρώτα σκότωσαν 57 ανθρώπους στο έγκλημα των Τεμπών- παρουσιάζοντας το ως μεμονωμένο περιστατικό και κατάσταση εξαίρεσης, με απόδοση ευθυνών σε εξιλαστήρια θύματα (σταθμάρχης) και μη αναλαμβάνοντας καμία πολιτική ευθύνη, προωθώντας ξεδιάντροπα το «ατυχές αυτό συμβάν» ως ευκαιρία αλλαγής και βελτίωσης της λειτουργίας των σιδηροδρόμων, όπως έλεγαν τις πρώτες ημέρες μετά από το έγκλημα- αφού παράνομα αλλοίωσαν τον τόπο του εγκλήματος και ακόμα υποτίθεται ότι ψάχνουν ποιος έδωσε την εντολή. Λένε ψέματα τη στιγμή που στα «μπάζα» της σύγκρουσης, όπου μεταφέρθηκαν αστραπιαία σε ιδιωτικό χώρο στον Ευαγγελισμό Λάρισας, έχουν βρεθεί πάνω από 100 ευρήματα οστών και βιολογικού υλικού. Λένε ψέματα όταν υπουργοί και τα μιντιακά τους υποχείρια- φερέφωνα, μιλάνε για μονταζιέρες στο οπτικοακουστικό υλικό που κυκλοφόρησε αποσπασματικά από την κλήση ενός θύματος στο 112 λέγοντας πως δεν έχει οξυγόνο, και προκλητικά με τον θρασύ φιλελεύθερο λόγο τους που μιλάει για τους αγώνες των συγγενών και των δικηγόρων τους αναφέροντας ότι αυτό που επιζητούν είναι αποζημιώσεις, μη σεβόμενοι ούτε τα αυτονόητα τόσο ως προς το πένθος αυτών των ανθρώπων όσο και τον αγώνα τους για απόδοση ευθυνών σε υψηλά ιστάμενους και αποκάλυψη ενός ολόκληρου διεφθαρμένου συστήματος. Χαρακτηριστική είναι και η χυδαία επίθεση που δέχεται η κα. Καρυστιανού η οποία έχει σαφείς σεξιστικές προεκτάσεις, μιας και από την μια της υποδεικνύουν ένα βουβό πένθος και από την άλλη τον τρόπο αμφίεσης μιας μάνας που έχασε το παιδί της. Ακόμη, αποποιούνται τις ευθύνες του κρατικού ελέγχου στο κεφάλαιο και τον ιδιωτικό τομέα – όπως άλλωστε δήλωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης, το κράτος, είναι μόνο υπεύθυνο για τη θέσπιση νομοθεσιών και ελέγχου της εφαρμογής της νομιμότητας και όχι για την κρατική παρέμβαση στην παρανομία!

Λένε ψέματα αφού μιλάνε για ανάπτυξη τη στιγμή που καταστρέφουν τη δημόσια υγεία και εξοντώνουν χρόνια τώρα το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, μέσω των εξαντλητικών ωραρίων εργασίας, όταν ασθενείς περιμένουν σε λίστες χειρουργείων για χρόνια με την απάντηση της κυβέρνησης να είναι τα επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία, όταν νοσηλεύονται άνθρωποι σε διαδρόμους νοσοκομείων, όταν είναι αναγκαίο το προσωπικό και δεν γίνονται προσλήψεις, αφού επενδύουν το δημόσιο χρήμα στον πολεμικό προϋπολογισμό για τη συμμετοχή της χώρας σε γενοκτονίες και εγκλήματα, όπως της Πύλου και εκατοντάδες άλλα που έχουν γεμίσει το Αιγαίο με κορμιά μεταναστριών και μεταναστών. Λένε ψέματα υποβαθμίζοντας τις ζωές μας καθημερινά, με νομοσχέδια για τη νομιμοποίηση της 6ημερης εργασίας, και για τη δυνατότητα να εργάζεται ένα άτομο νόμιμα 16 ώρες την ημέρα, επειδή δεν του φτάνει ο μισθός για να ζήσει, διευκολύνοντας τα αφεντικά να πλουτίζουν στις πλάτες της εργατικής τάξης, όταν έχουμε ήδη 25 εργατικά δυστυχήματα για το 2025, όταν οι μπάτσοι επιτίθενται σφόδρα στις τελευταίες διαδηλώσεις της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο ,με τα ΜΜΕ να σβήνουν τις κάμερες μπροστά στην κτηνωδία που λέγεται αστυνομία. Λένε ψέματα ψηφίζοντας νομοσχέδια, όπως ο Νέος Ποινικός, με σκοπό την καταστολή και την αυστηροποίηση των ποινών επικαλούμενοι την «τάξη και την ασφάλεια» που οι ίδιοι διαρρηγνύουν καθημερινά. Λένε ψέματα κλείνοντας στη φυλακή αγωνιστές και αγωνίστριες χωρίς στοιχεία.

Λένε ψέματα για την προστασία των επιζώσων/επιζώντων έμφυλης βίας, των θηλυκοτήτων που είναι παγιδευμένα σε κυκλώματα trafficking με τη συναίνεση και τη συγκάλυψη του ελληνικού κράτους όπως την υπόθεση της 12χρονης από τον Κολωνό ή της Ε. από την Ηλιούπολη. Όπως τη δολοφονία της Κυριακής Γρίβα μπροστά από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων. Όπως τον βιασμό της 19χρονης μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας. Όπως τις τόσες γυναικοκτονίες που διαπράχθηκαν με την άρνηση της ΕΛ.ΑΣ. να προστατέψει τις επιζώσες που κατήγγειλαν -πολλές ή και δεκάδες φορές τους συζύγους τους για ενδοοικογενειακή βία. Συνεχώς ακούμε το αφήγημα πως το ζήτημα θα λυθεί μέσω της δικαιοσύνης και ότι γι’ αυτό είναι υπεύθυνη η δικαστική αρχή και όχι οι διαδηλωτές/τριες. Με αυτόν τον τρόπο τονίζεται ο υποτιθέμενος ανεξάρτητος ρόλος της δικαιοσύνης που καμιά σχέση δεν έχει με το κράτος και το κεφάλαιο σύμφωνα με τα λεγόμενά τους. Όμως εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά πως η αστική δικαιοσύνη είναι ταξική και όχι ανεξάρτητη, καθώς δεν αγωνιά για την απόδοση δικαιοσύνης σύμφωνα με τις ανάγκες των καταπιεσμένων αλλά πολλές φορές εμπλέκεται σε κυκλώματα διαφθοράς και προστασίας των προνομιούχων και πολιτικών προσώπων. Είναι η ίδια δικαιοσύνη που επανατραυματίζει τα επιζώντα έμφυλης βίας και τα μεταναστά στα δικαστήρια. Στην πραγματικότητα η δύναμη που έχουν οι από τα κάτω όταν απεργούν και συμμετέχουν σε πορείες είτε για τη διεκδίκηση αιτημάτων, είτε για την ανατροπή και αντίσταση στην ίδια την εξουσία, αποτελεί τρομακτική συνθήκη για το κράτος, το οποίο για να αυτοπροστατευτεί χρησιμοποιεί τους θεσμούς που το ίδιο ελέγχει, δικαστικές αρχές και αστυνομία.

Στις 26 Ιανουαρίου εμείς βρεθήκαμε στον δρόμο να φωνάξουμε για τις νεκρές, τους νεκρούς και τα νεκρά της τάξης μας, που σκοτώθηκαν στον βωμό του κέρδους. Και θα βρεθούμε ξανά στον δρόμο στις 28/02/2025 και για όσες ακόμη φορές χρειαστεί, για όλους τους αγώνες που έχουμε να δώσουμε. Και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε από τα κάτω ,να οργανωνόμαστε στα σωματεία και τις συλλογικότητες, ώστε να συζητάμε και να διαμορφώνουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι στις καταπιεστικές συνθήκες εργασίας, στις αυθαιρεσίες των αφεντικών, τον κατακερματισμό του χρόνου μας, την εργασιακή επισφάλεια και εκμετάλλευση από το κεφάλαιο και να φροντίζουμε να αναδεικνύουμε και να δημοσιοποιούμε συλλογικά τις αυθαιρεσίες κράτους και κεφαλαίου χωρίς φόβο. Η συμμετοχή μας σε απεργίες και η οργάνωση μας σε συλλογικότητες αποτελούν τη σαφή άρνηση μας να ζήσουμε μια ζωή υπηρετώντας τη συσσώρευση του κέρδους, διακινδυνεύοντας πολλές φορές και την ίδια τη ζωή μας. Λειτουργούν ως ανάχωμα στην επέκταση του κεφαλαίου σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας και απειλή για τους καταπιεστές μας.

Για εμάς δικαιοσύνη δεν σημαίνει μόνο η εκδίκαση των ενόχων. Δικαιοσύνη δεν είναι για εμάς μόνο η παραίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ή της Νέας Δημοκρατίας ολότελα, και η αντικατάσταση αυτών με κάποιο άλλο κόμμα για να μας διοικεί και να διατηρεί και διαιωνίζει τις πολλαπλές καταπιέσεις που βιώνουμε καθημερινά. Το ζήτημα της αλλαγής για εμάς δεν περιορίζεται στα στενά όρια της αστικής «δημοκρατίας», αλλά αφορά την αλλαγή της ίδιας της άσκησης της πολιτικής ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό αμφισβητώντας όλες τις σχέσεις εξουσίας που αυτά γεννούν. Δεν ζητάμε ένα καλύτερο κράτος, καθώς δεν ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι μέσα από την ανάθεση της ζωής μας σε θεσμούς και κάθε είδους εξουσίας θα έρθει ο κοινωνικός μετασχηματισμός. Θέλουμε να έχουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, χωρίς να περιχαρακώνονται από την πατριαρχία, το κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Η αλλαγή της καθημερινότητάς μας μπορεί να υπάρξει μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες συλλογικοποίησης και οργάνωσης, όπου εμείς τα ίδια θα παίρνουμε αποφάσεις για τις ζωές μας. Το πολιτικό να γίνει ξανά πολιτικό με τους δικούς μας όρους. Ο κοινωνικός έλεγχος να είναι η απάντηση μας στις λογικές αποπολιτικοποίησης που το ίδιο το νεοφιλελεύθερο σύστημα προωθεί για να αποτρέπει την κοινωνική βάση από διεκδικήσεις και αντιστάσεις. Όπως συμβαίνει και με τα Τέμπη που η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της, αλλά και τα ΜΜΕ, αποκαλούν τις κινητοποιήσεις του κόσμου είτε ως αδικαιολόγητη οργή και καταπάτηση της δημοκρατίας (τους), είτε ως μία οργισμένη μάζα χωρίς προτάγματα που το μόνο που ζητά είναι εκδίκηση.

Οι από τα κάτω κινητοποιήσεις και ο ξεσηκωμός για την κρατική και καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη χρειάζεται να συνενωθούν με όλους τους άλλους αγώνες που δίνονται σήμερα, διότι ο αγώνας είναι ένας, απέναντι στη γενικότερη υποτίμηση, απαξίωση και ευτελισμό των ζωών μας μέσα στη βίαιη πραγματικότητα που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Η συνεχιζόμενη φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, η καταστολή, οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα χερσαία και υδάτινα σύνορα και ο εγκλεισμός τους στα camps, η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, του ρεύματος, των τηλεπικοινωνιών, η εκμετάλλευση της φύσης και των ζώων, η κακοπληρωμένη εργασία, οι πλειστηριασμοί είναι αποτελέσματα διαπλεκόμενων καταπιεστικών συστημάτων με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωπα και με τα οποία συγκρουόμαστε.

Ενιαίος δημόσιος σιδηρόδρομος

Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.

Να γίνει η λύπη μας οργή που θα γεμίσει τους δρόμους.

Να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα από το χέρι του κράτους και του κεφαλαίου.

Να υψώσουμε τα δικά μας αναχώματα στη θανατοπολιτική τους.

ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ

Συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Φεμινισμό Rabbia Viola

Γενική απεργία | Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστει

ΚΡΑΤΟΣ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ Η ΜΑΦΙΑ

Το κράτος σκοτώνει. Τα ΜΜΕ συγκαλύπτουν. Οι εταιρείες συνεχίζουν να πλουτίζουν. Οι δικαστικές αρχές κάνουν πλάτες. Οι μπάτσοι καταστέλλουν αυτούς που διαμαρτύρονται. Το έγκλημα στα Τεμπη αποδεικνύει ότι είναι όλοι τους:

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Κανένας θεσμός δεν θα καταδικάσει ποτέ τους κρατικούς διαχειριστές που είναι σάρκα από την σάρκα τους. Μόνο εμείς μπορούμε να φτιάξουμε το δίκαιο γιατί τα θύματα είναι αίμα από το αίμα μας.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

για τα θύματα των Τεμπων, για τους παιδοβιασμους, για το εμπόριο λευκής σάρκας, για τον Ζακ, για την Ελένη, σημαίνει:

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ – 11:00 Άγαλμα Βενιζέλου

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

8 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ – Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ

Παρασκευή 28/02 11:00 Αγ. Βενιζέλου

Ανεργία Μετανάστευση «Ατυχήματα» …Να μην τους χαρίσουμε το μέλλον μας

Η Δικαιοσύνη κατακτιέται στους δρόμους!

Ο κόσμος του κράτους και του κεφαλαίου βρίσκεται σε φανερή σήψη, σήψη που υφαίνεται και τροφοδοτείται πάντα μεθοδευμένα και πάντα σε βάρος των ίδιων μας των ζωών. Οι εκάστοτε πολιτικοί εκπρόσωποι διατυμπανίζουν για «ατυχήματα» και «παρεκτροπές», κουκουλώνουν κρατικές δολοφονίες και μαζικές καταστροφές ολόκληρων περιοχών, «εκσυγχρονίζουν» βασικά αγαθά, ξεπουλώντας τα στο ιδιωτικό κεφάλαιο, εμφανίζουν δια μαγείας σακούλες, εξαφανίζουν ηχητικά και εν τέλει μπαζώνουν το «σημείο του εγκλήματος», καταστέλλοντας όσους αγωνίζονται. Σήμερα, πιο φανερά από ποτέ, οι επιθέσεις αυτές δεν μπορούν να κρυφτούν κάτω από κανένα πέπλο νομιμότητας και κράτος δικαίου.

Το δρομολόγιο του Intercity 62 της Hellenic Train στις 28/2/23 διαδραματίζει τον μέγιστο ρόλο στην μακρά λίστα θανάτου που υπογράφει το κράτος με τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό εκατοντάδων. Tο ξεπούλημα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ το 2017 στην Ferrovie Dello Strato Italiane και η αξιοποίηση βαγονιών που θεωρούνταν προς απόσυρση από την Ελβετία, ήταν ίσως και το πρώτο λιθαράκι για την δήθεν «αναβάθμιση», την στιγμή που η υποστελέχωση αλλά και η μηδαμινή μέριμνα για συστήματα ασφαλείας προοικονομούσαν μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία της σύγκρουσης των δύο συρμών και της επακόλουθης έκρηξης. Κράτος και θεσμοί επιχειρούν με κάθε δυνατό τρόπο να αποσιωπήσουν την κρατική δολοφονία ή να επιρρίψουν αλλού τις ευθύνες, να προκηρύξουν ψευδουποτροφίες, να αποκρύψουν την παράνομη μεταφορά εύφλεκτων ουσιών στο εμπορικό βαγόνι, να παραποιήσουν και να καταστρέψουν αποδεικτικά στοιχεία και καταθέσεις.

Όμως δύο χρόνια μετά, ενόσω στην Σερβία εκτυλίσσονται ήδη από τον Νοέμβρη τα δικά τους «Τέμπη», την Κυριακή 26/1, ο δρόμος αποτέλεσε το φυσικό πεδίο, τον χώρο που από άκρη ως άκρη της χώρας, η κοινωνία ζήτησε “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ” απέναντι σε κάθε προσπάθεια κρατικού ξεπλύματος και ψευδομιντιακών κινήσεων στοχοποίησης των οικογενειών των θυμάτων και του αγωνιζόμενου κόσμου.

Σε όσους πιστεύουν ακόμη ότι οι αγωνιστές/ριες πολιτικοποιούμε και καπηλευόμαστε τον θάνατο, απαντάμε ξανά και ξεκάθαρα πως ΚΑΘΕ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.

Ο μανδύας της «ανάπτυξης» φοριέται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, με καταστροφικές συνέπειες. Από την ανώτατη μορφή κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τον πόλεμο, που στηρίζεται έμπρακτα και υποκινείται από τα δυτικά κράτη «δικαιοσύνης» και «ελευθερίας», στην λεηλασία και καταστροφή ολόκληρων περιοχών, στα εργατικά «ατυχήματα», στο ναυάγιο της Πύλου και συνολικά τις καθημερινές δολοφονίες μεταναστών σε υδάτινα και χερσαία σύνορα, στα κυκλώματα trafficking και τις συγκαλύψεις (παιδο)βιαστών. Από την ολοένα και αυξανόμενη ακρίβεια, στην ενεργειακή κρίση, τις επακόλουθες αυξήσεις των τιμών βασικών προϊόντων, στην «ανάπλαση» και τον εξευγενισμό γειτονιών και κατ’ επέκταση την αύξηση των ενοικίων, στις εξώσεις και τους πλειστηριασμούς, στην ανεργία και τους μισθούς της πείνας που «θωρακίζονται» νομικά από τον νόμο Χατζηδάκη. Και παράλληλα, από την λίστα αυτή δεν γίνεται να λείπει η πλήρης ιδιωτικοποίηση βασικών δημόσιων αγαθών όπως η υγεία, όπως την βιώσαμε με τον πιο αισχρό τρόπο κατά την περίοδο της πανδημίας και την υποστελέχωση του ΕΣΥ, αλλά και όπως συνεχίζει να εντείνεται με την πλήρη αναδιαμόρφωση του υγειονομικού χάρτη. Όλα αυτά αποτελούν καθημερινή «θηλιά» της εξουσίας και του κέρδους που σφίγγουν τον λαιμό των καταπιεσμένων, επιδιώκοντας με κάθε δυνατό τρόπο να επιβάλλουν τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό ως νομιμοποιημένο.

Δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε την παιδεία από την ατζέντα με δείκτες κόστους-κέρδους του κράτους, μιας και ανέκαθεν αποτελούσε στρατηγικό κοινωνικό πεδίο που η εκάστοτε εξουσία θα αξιοποιήσει προκειμένου να θωρακίσει την επικυριαρχία της. Η επίθεση είναι ολομέτωπη και ξεκινά ήδη από την δευτεροβάθμια (ΕΒΕ, συγχωνεύσεις, εντατικοποίηση, “επιβλέψεις” για αντιμετώπιση της “παραβατικότητας” κλπ). Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα κράτος και αφεντικά μεθοδεύουν με έναν διττό τρόπο την επιβολή της “τάξης” και της αριστείας στα σχολεία: την κατηγοριοποίηση των σχολείων με έμπρακτο παράδειγμα τα Ωνάσεια Σχολεία, την ενσάρκωση δηλαδή της εισχώρησης ιδιωτικών κεφαλαίων και αφετέρου την ποινικοποίηση της δράσης των εκπαιδευτικών, που αντιδρούν στην ατομική αξιολόγηση και στην αξιολόγηση σχολικής μονάδας με εκδικητική επιβολή πειθαρχικών.

Στο δικό μας πεδίο, τα πανεπιστήμια, ανέκαθεν αποτελούσαν τόσο πεδίο άνθισης κινημάτων όσο και κατ’ επέκταση πεδίο μιας a priori ιδεολογικής καταστολής αυτών. Τόσο ο νόμος Κεραμέως- Χρυσοχοΐδη, που καθιέρωνε την ύπαρξη μπάτσων και συστημάτων ασφαλείας, διαγραφών και πειθαρχικών διώξεων, όσο και η αναθεώρηση του άρθρου 16, που άνοιξε “με την βούλα” τον δρόμο για περαιτέρω εξάρτηση της προσφερόμενης γνώσης από ιδιωτικά κεφάλαια, από κοινού πάντα με άλλες μικρότερης κλίμακας πρακτικες, συνθέτουν ένα μωσαϊκό αυταρχικότητας που μας αφήνει εκτεθειμένους/ες στην βαρβαρότητα του “ελεύθερου πανεπιστημίου”. Συχνά κεκαλυμμένα κάτω από ψευδοπροσχήματα αναβάθμισης των υποδομών και της παρεχόμενης γνώσης, πίσω από βιβλιοθήκες, κυλικεία και συμφωνίες με τον στρατό, είδαμε να πέφτουν σοβάδες και ασανσέρ, να ασφυκτιούν αίθουσες. Και όσες φορές η ιδεολογική αυτή καταστολή μας βρήκε απέναντι με κινήματα, πορείες και καταλήψεις, τότε το κράτος επιδίωξε να αποσπάσει την συναίνεση με την άμεση καταστολή, τις μεθοδευμένες επιθέσεις σε πολιτισμικές και πολιτικές δράσεις, τις εκκενώσεις στεκιών και την εισβολή των μπάτσων σε κινητοποιήσεις (βλ Βραδιά Ερευνητή, Κινητοποίηση ΣΟΦΕΘ), τις αμέτρητες συλλήψεις αγωνιστών/ριών, αλλά και την “μεταφορά” της εξόντωσης εντός των δικαστικών αιθουσών, όπως είδαμε με την εκδικητική καταδίκη των συλληφθέντων/εισών της δεύτερης εκκένωσης της Πρυτανείας το 2021.

Όμως όλα αυτά ήταν ανέκαθεν λίγο πολύ γνωστά και σαφώς δεν έχουμε κάποια αυταπάτη, πως απέναντι στον ασφυκτικό κλοιό της εξουσίας, θα καταφέρουμε να απαντήσουμε με τον δρόμο του ατομικισμού ή με λογικές ανάθεσης. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει αμέτρητα κινήματα να ενσωματώνονται μεθοδευμένα στις κάλπες, διοχετεύοντας τις ελπίδες τους για έναν καλύτερο κόσμο σε τρίτους. Έχουμε δει την μοιρολατρία να προελαύνει στα «έδρανα» των αγώνων μας, λες και κάποιος «από μηχανής θεός» θα μας σώσει. Πλέον, βλέπουμε και τους φασίστες να προσπαθούν ματαίως να αρθρώσουν λόγο για τέτοια ζητήματα, λες και δεν αποτελούν όψη του ίδιου νομίσματος κράτους – παρακράτους. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι όταν ο κρατικός μηχανισμός δυσκολεύεται να ελέγξει τις μάζες, καλεί τα καλύτερα τσιράκια του, τα τάγματα εφόδου.

Παρά ταύτα, έχουμε δει και το παράδειγμα των φοιτητών και της κοινωνίας της Σερβίας, οι οποίοι σε πείσμα των καιρών, μέσω των ανυποχώρητων αυτοοργανωμένων κινητοποιήσεων και καταλήψεων κατάφεραν να ρίξουν την κυβέρνηση, χωρίς όμως να σταματούν εκεί.

Στο σήμερα, περισσότερο επιτακτικά από ποτέ αναδεικνύεται η αναγκαιότητα κινητοποίησης μας, η σύνθεση πολυδιάστατων αγώνων, η δημιουργία των όρων, όπου ενάντια στην εξαθλίωση, θα μπορέσουμε να σπείρουμε και να καλλιεργήσουμε την ισότητα, την αλληλεγγύη και την χειραφέτηση. Να καταλάβουμε τις σχολές μας, προτάσσοντας ελευθεριακά χαρακτηριστικά κόντρα στις συντεχνιακές και γραφειοκρατικές λογικές. Να βγούμε στους δρόμους μαχητικά και ριζοσπαστικά, σπάζοντας την τρομοκρατία που προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Μέχρι να μην θεωρούνται οι ζωές μας αμελητέες μπροστά στο κέρδος, μέχρι να σπάσουμε τις εξουσιαστικές αλυσίδες του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, μέχρι να οικοδομήσουμε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας.

Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Γιατί κανένας θεσμός δε θα αποδώσει δικαιοσύνη, καθώς αυτή είναι η ουσία του κράτους: να φυλά τα συμφέροντα των λίγων.

Για αυτό η δικαιοσύνη κατακτιέται μόνο στους δρόμους του αγώνα. Για αυτό στο σήμερα, δικαιοσύνη μπορεί να σημαίνει μόνο εξέγερση!

ΥΓΕΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΙΤΙΣΗ ΣΤΕΓΑΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ – ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ – ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Κάλεσμα στην απεργιακή πορεία για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, Παρασκευή 28/2, Άγαλμα Βενιζέλου 11:00

Δεν έχουμε εθνικό πένθος – Έχουμε ταξικό πόλεμο

Στις 28/2 συμπληρώνονται δύο χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών, στο οποίο σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι. Από την πρώτη στιγμή μετά το συμβάν, ο κρατικός μηχανισμός χρησιμοποίησε όλες τις δυνατές μεθόδους για να προστατεύσει από τα κοινωνικά πυρά τον εαυτό του. Η δολοφονία ανθρώπων αποτελεί για το κράτος και το κεφάλαιο ένα “υπολογισμένο ρίσκο” στο κυνήγι της μεγιστοποίησης των κερδών, γεγονός που καθιστά τα Τέμπη ένα προμελετημένο έγκλημα. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που σκότωσε -λίγους μήνες μετά τα Τέμπη- 600 μετανάστ(ρι)ες στην Πύλο, στο όνομα της ασφάλειας. Η πραγματικότητα, ο τόπος και ο ιστορικός χρόνος εντός των οποίων συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν τέτοιας δολοφονικής, αντιπρολεταριακής φύσης, εγκλήματα, αγνού ταξικού μίσους των ισχυρών έναντι των αδυνάμων,είναι αυτή του καπιταλιστικού συστήματος του οποίου αποκλειστικός γνώμονας είναι η βέλτιστη λύση κόστους οφέλους.

Η κοινωνική οργή γύρω από το κρατικό έγκλημα, μαζί με νέα στοιχεία που έρχονται στην επιφάνεια, ξεσηκώνουν μία μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, η οποία κατέκλυσε τους δρόμους πολλών πόλεων στις 26/1. Παράλληλα, το συνεχές των κρατικών καπιταλιστικών δολοφονιών νέων, εργατών, ρομά, μεταναστ(ρι)ών αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία. Η ταξική εκμετάλλευση, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί, οι σφαγές αμάχων και οι γενοκτονίες, η εσωτερική καταστολή, η επίθεση εντός στους αποκλεισμένους αποτελούν αδιαίρετο σώμα για ένα σύστημα στο οποίο η επέκταση των πεδίων κερδοφορίας αποτελεί ανάγκη ζωτικής σημασίας για την βιωσμότητά του. Οφείλουμε, επομένως, να αναγνωρίσουμε ότι το έγκλημα αυτό είναι αποτέλεσμα της ταξικής εκμετάλλευσης και να επικεντρώσουμε την οργή μας εναντίον της κρατικής- καπιταλιστικής κυριαρχίας, μακριά από ένα εθνικό πένθος που βλέπει καταπιεστές και καταπιεσμένους στην ίδια πλευρά.

Το έγκλημα στα Τέμπη και η συγκάλυψη των πραγματικών ενόχων δεν είναι εξαίρεση για το σύστημα. Όπως και οι δολοφονίες μεταναστριών στα σύνορα αναφέρονται ως “εθνική άμυνα”, τα εργατικά “ατυχήματα” ως ατομική ευθύνη των εργαζομένων, η σύμπραξη στη γενοκτονία της Παλαιστίνης ως “σοφή εξωτερική πολιτική”, το σύστημα έχει στο DNA του τη διγλωσσία και την μετάθεση ευθυνών από το θύτη στο θύμα. Στην πραγματικότητα το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος που συγκροτείται γύρω από την εξαίρεση, την εγκληματική αμέλεια και τελικά τις δολοφονίες ανθρώπων που δεν χωρούν στην βιτρίνα των άριστων και υπάκουων εργαζομένων που επιδιώκουν. Από την δολοφονία 600+ μεταναστ(ρι)ών στην Πϋλο ως τα πογκρόμ εναντίον Ρομά, η απόσταση για την απόλυτη αδιαφορία και τη μέγιστη κερδοφορία από τις μετακινήσεις μέχρι τα νοσοκομεία, όσο αφορά τους φτωχούς, δεν είναι και τόσο μεγάλη όσο μπορεί να φαίνεται. Το έγκλημα στα Τέμπη το αποδεικνύει με πικρό τρόπο. Οι ζωές των ανθρώπων έχουν αξία για το κράτος μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, την αλληλεγγύη στους μετανάστες και την αντίσταση στις αποικιοκρατικές πολιτικές ως ενιαίους σκοπούς.

Η αναγωγή του προβλήματος αποκλειστικά στην ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρόμου και η ανάδειξη ενός διπόλου κρατικού και ιδιωτικού συσκοτίζει την πραγματική αιτία της κρατικής δολοφονίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μέρος του προβλήματος αποτελώντας όμως ένα σύμπτωμά και όχι την αιτία του. Το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί συμφέροντα πάντα αντιθετικά με τα δικά μας και καμία κρατική διαχείριση δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της εργατικής τάξης, αφού εγγενές στοιχείο του είναι η συνεχής υποτίμηση των ζωών μας για την αναπαραγωγή του με κάθε δυνατό κόστος. Το κράτος, ως διαχρονικός προστάτης των συμφερόντων του κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης, πότε με τον μανδύα του κοινωνικού κράτους πότε με την πιο αυταρχική μορφή του, “εργάζεται” πάντα προς αυτή την κατεύθυνση. Στην προσπάθεια του αυτή να αυξάνει συνεχώς τα κέρδη της αστικής τάξης επάνω στις δικές μας πλάτες,επιλέγει να επενδύει σε πιο κερδοφόρες για το κεφάλαιο αγορές, υποχρηματοδοτώντας κοινωνικές παροχές, όπως οι μετακινήσεις, αφήνοντας έτσι χώρο σε ιδιωτικές επιχειρήσεις να καλύψουν το κενό. Στην προκειμένη περίπτωση, το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι ημιδιωτικοποιημένο και άρα ένα μεγάλο μέρος του βρίσκεται υπό κρατική διαχείριση. Η σύμπραξη κρατικού και ιδιωτικού τομέα, δεν έχει καμία σχέση με τις κοινωνικές, δημόσιες, αξιοπρεπείς και δωρεάν μετακινήσεις που έχουμε ανάγκη.

Μόνη επιλογή λοιπόν είναι ο δρόμος. Όπου δρόμος η διαδήλωση, η σύγκρουση, η απεργία, το σαμποτάζ, η απαλλοτρίωση. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση. Σήμερα όσο ποτέ ο προπαγανδιστικός μηχανισμός λανσάρει πρότυπα ατομικής επιτυχίας. Οφείλουμε να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη αναγνωρίζοντας ότι ο καθένας μας μέσα στις ιδιαιτερότητες του, δεν έχει καμία ουσιαστική ιδιαιτερότητα που να τον διαφοροποιεί από το κοινωνικό-ταξικό σύνολο στο οποίο ανήκει. Η συλλογική λύση επομένως από την ταξική σκοπιά, πέραν του ότι προτάσσει την αλληλεγγύη έναντι του ατομισμού και προβάλει άλλες ποιότητες, είναι και η μόνη λογική επιλογή συμφέροντος για την τάξη των εργαζομένων.

28 Φλεβάρη απεργούμε. Απεργούμε γιατί 57 άνθρωποι της δικής μας τάξης δολοφονήθηκαν για το κέρδος. Απεργούμε επειδή εκτός από το “κράτος και τον καπιταλισμό”, δικός μας καθημερινός εχθρός είναι το αφεντικό μας και η μισθωτή σκλαβιά στην οποία μας υποβάλλει. Απεργούμε για να προτάξουμε την οργανωμένη συλλογική μας αντίστασή που θα τα πάρει όλα πίσω και ακόμα παραπάνω. Απεργούμε γιατί έχουμε σιχαθεί το σύστημα αυτό το οποίο γεννά μόνο εκμετάλλευση, καταπίεση,πολέμους και ατυχήματα, με χρωματιστά περιτυλίγματα προόδου και δημοκρατίας.

Απεργιακή πορεία για το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, Άγαλμα Βενιζέλου 11:00

ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΙ ΑΛΛΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Πάτρα

28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΣΦΥΞΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΣ, ΑΣΦΑΛΕΙΣ, ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΙΤΙΣΗ, ΣΤΕΓΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

ipposd.org | d_ippos@maxno

Ακολουθεί η κοινή ανακοίνωση συλλογικοτήτων από την Αθήνα, την Πάτρα, την Ξάνθη και την Αλεξανδρούπολη σχετικά με το έγκλημα των Τεμπών

ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ – ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΦΑΧΤΑΡΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ

Στις 28 Φεβρουαρίου κλείνουν δυο χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών. Παρά τις προσπάθειες συγκάλυψης των ευθυνών από τη φάμπρικα παραγωγής fake news που έχει στήσει η ακροδεξιά – νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, όσο περνάει ο χρόνος αυτό το έγκλημα όχι μόνο δεν ξεχνιέται αλλά βαθαίνει στη συνείδηση όλο και μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας πως αποκλειστικοί υπεύθυνοι για τους θανάτους 57 ανθρώπων είναι το κεφάλαιο και το κράτος. Δεν ήταν “δυστύχημα” που οφείλονταν στην “ατομική ευθύνη” ενός σταθμάρχη, αλλά προμελετημένο έγκλημα που πραγματοποιήθηκε στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους από το κεφάλαιο και τις κρατικές πολιτικές υποστήριξης του. Ήταν το νόμιμο ή παράνομο κέρδος, η “λευκή” ή “μαύρη” συσσώρευση κεφαλαίου που τράβηξε τη σκανδάλη. Όπως ακριβώς συμβαίνει στα πεδία μαχών του ιμπεριαλιστικού πολέμου και στα υδάτινα ή χερσαία σύνορα της Ευρώπης – Φρούριο με τους χιλιάδες νεκρούς μετανάστες (αυτές τις ημέρες παράλληλα με τις αποκαλύψεις για τα Τέμπη είχαμε και αντίστοιχες αποκαλύψεις για την προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών του Λιμενικού για το ναυάγιο της Πύλου). Γι αυτό και οφείλουμε να βλέπουμε τον αγώνα ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες και το διεθνιστικό κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο όχι ως διαχωρισμένους αγώνες, αλλά σαν ενιαίο σύνολο.

Το κράτος και το κεφάλαιο, ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός μας κλέβουν καθημερινά το οξυγόνο. Όμως η ζωή ανασαίνει ξανά στους δρόμους. Στις διαδηλώσεις, στην οργανωμένη πάλη, στα οδοφράγματα της οργής, στα κατειλημμένα σχολεία, στους συνδικαλιστικούς αγώνες που αναπτύσσονται στα εργασιακά κάτεργα, στην αντιφασιστική πάλη, στη διεθνιστική αλληλεγγύη, ακόμα και στην καλλιτεχνική δημιουργία, στην ανάπτυξη ενός πολιτισμού που έρχεται σε ρήξη με την κυρίαρχη σκουπιδοφαγία. Οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις αυτών των ημερών, σε δεκάδες πόλεις στην Ελλάδα, αλλά και σε πόλεις του εξωτερικού, (επαν)έφεραν εμφατικά στο προσκήνιο τον κοινωνικό ταξικό παράγοντα, γέμισαν οξυγόνο την αγωνιζόμενη κοινωνία, δείχνοντας το δρόμο για την πολύμορφη αγωνιστική κλιμάκωση. Ήταν μια υπόσχεση πως το έγκλημα των Τεμπών δε θα ξεχαστεί, δεν θα παραδοθεί στη λήθη, η μνήμη του δεν θα μπαζωθεί. Απέναντι σε ένα σύστημα που ετοιμάζει «Ωνάσεια για τους λίγους, Τέμπη για τους πολλούς» (όπως λέει ένα μαθητικό σύνθημα αυτών των ημερών) οφείλουμε να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη. Όχι μια μουσειακή και βουβή μνήμη, αλλά μια ζώσα μνήμη που θα μας τροφοδοτεί με νέους αγώνες για το ξερίζωμα αυτού του σάπιου συστήματος που μετρά τη ζωή σε κέρδη και ζημιές.

Η 28η Φεβρουαρίου είναι ένας ακόμα σταθμός, ακόμα μια ημερομηνία που μας καλεί να ξηλώσουμε τις ράγες του κέρδους που βάφτηκαν με αίμα, για να χτίσουμε μια διαφορετική κοινωνία που η ζωή δεν θα είναι φθηνή και θα αναπνέει με αξιοπρέπεια.Όλες κι όλοι στους δρόμους.

Όλες κι όλοι στις διαδηλώσεις της 28ηςΦεβρουαρίου. Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους!

Αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος (Πάτρα), Ταξική Αντεπίθεση / ομάδα αναρχικών και κομμουνιστ(ρι)ων (Αθήνα), Πέλοτο / στο δρόμο για την αναρχία και τον κομμουνισμό (Ξάνθη), Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη)

Ιωάννινα

Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή.. είναι ταξική. Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους

Στις 28/02 συμπληρώνονται δύο χρόνια από το δυστύχημα των Τεμπών και είναι πια περισσότερο από ποτέ στην επικαιρότητα. Ευτυχώς μετά από τόσες κρατικές δολοφονίες και τραγωδίες η εργατική τάξη και κοινωνία αποφάσισε να πάψει να ξεχνά και να θυμηθεί τι σημαίνει συλλογική μνήμη.

Από την πλευρά του το κράτος φυσικά κάνει ότι μπορεί για να μη σταματήσει τη συγκάλυψη με παρουσίαση πλαστού υλικού, αμφίβολα πορίσματα, μπράβους που όταν κανείς λέει την αλήθεια on camera ένα νεύμα τους αρκεί για να τον σταματήσει αλλά και απειλές άμεσες και έμμεσες στους συγγενείς των νεκρών σε μια προσπάθεια να τη βγάλει για μια ακόμη φορά καθαρή. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να χαρακτηρίζουν βάσιμες θεωρίες και κατηγορίες ως ψεκασμένες με την ελπίδα να απομονώσουν όσους και όσες έχουν το θάρρος να τις υπερασπίζονται δημόσια. Από που να ξεκινήσουμε; Από τον Άδωνη ο οποίος χτυπιέται και ωρύεται ότι η κυβέρνηση δεν κρύβει τίποτα ή από τον Βορίδη ο οποίος μας είπε λίγο πολύ ότι πολύ φασαρία κάνουμε για τα Τέμπη. Ευτυχώς όμως όλα αυτά φαίνεται να αποτυγχάνουν σε μεγάλο βαθμό. Εξαίρεση βέβαια αποτελούν οι φανατισμένοι ψηφοφόροι και ηλίθιοι που μπαίνουν και στη φωτιά για να αποδείξουν πόσο πιστεύουν στο σημερινό κράτος δικαίου (!) που έφτασαν στο σημείου να δημοσιεύσουν αφίσα ενάντια στα καλέσματα της επερχόμενης απεργίας.

Τα ΜΜΕ από την πλευρά τους κάνουν και αυτά ό,τι μπορούν για να διασφαλίσουν ότι η εικόνα της κυβέρνησης δε θα χαλάσει πολύ. Πιο πρόσφατο και χαρακτηριστικό είναι το θάψιμο της έκτασης των συγκεντρώσεων στις 26/01/2025. Δημοσιογράφος είναι και αυτός εξάλλου που κατάφερε να βρει βίντεο υπέρ των λεγομένων της κυβέρνησης από κάμερες ασφαλείας πριν ακόμη το βρουν οι αρμόδιοι.

Τα Τέμπη και ο αγώνας που ακολούθησε από τους συγγενείς των νεκρών ήταν η χαριστική βολή απέναντι στο κράτος για να χαθεί κάθε ψήγμα εμπιστοσύνης που μπορεί να είχε ο μέσος πολίτης. Ακόμη και όσοι και όσες είναι φανατικοί δεξιοί δε μπορούν να απαντήσουν πλέον με καμία σιγουριά ότι η κυβέρνηση δεν κρύβει τίποτα και δεν έχει βάλει πουθενά το χεράκι της. Ακόμα και για τον πρόσφατο θάνατο του Β. Καλογήρου ο κόσμος είναι αποπροσανατολισμένος. Είναι ξεκάθαρο πως κανείς δε μπορεί να πιστέψει και να αποκλείσει τίποτα διότι πολύ απλά δεν πιστεύει τίποτα από όσα ακούει από τα στόματα των υπεύθυνων και όποιο τελικό πόρισμα και να ανακοινωθεί η αμφιβολία δεν πρόκειται να σβήσει. Τα Τέμπη αποτέλεσαν τη χαριστική βολή για να κλονιστεί συθέμελα από τη βάση της κοινωνίας και προς τα πάνω κάθε εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Μια εμπιστοσύνη που δε φαίνεται να επιστρέφει σύντομα.

Στην προσπάθεια σίγασης του ζητήματος αλλά και καπηλείας του ακούμε για μία ακόμη φορά επιχειρήματα γύρω από την αποπολιτικοποίηση και πολιτικοποίησή του. Από τη μία η κυβέρνηση θέλει να το σβήσει από τις σελίδες τις ιστορίας ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσπαθούν να ανεβάσουν τις μονάδες τους στις επόμενες εκλογές. Δε θα ασχοληθούμε με το πόσο εμετικό είναι αυτό που μόλις αναφέρθηκε διότι αντιλαμβανόμαστε πως έτσι λειτουργεί το σύστημα και δε θέλουμε να μακρηγορήσουμε επ’ αυτού. Πρέπει να αναφέρουμε όμως ότι στην πραγματικότητα το πρόβλημα δεν είναι με αυτή την κυβέρνηση και αν αλλάξει θα είμαστε μια χαρά. Όποιος και αν ήταν διαχειριστής της εξουσίας η κατάσταση θα ήταν πάνω κάτω η ίδια και αυτό διότι αυτοί που κάνουν κουμάντο είναι οι κεφαλαιοκράτες. Τα δικά τους συμφέρονται εξασφαλίζουν οι κυβερνώντες. Δεν είναι τυχαίο πως στην υπόθεση των Τεμπών βασικοί εμπλεκόμενοι είναι ιδιωτικές εταιρίες, ενώ όταν η συζήτηση γυρίζει στο ξυλόλιο, το οποίο βρέθηκε στο σημείο, καμία σαφής απάντηση δε δίνεται ούτε για τις συνέπειες αυτού αλλά ούτε και για το ποια ακριβώς είναι η χρήση του στη βιομηχανία των καυσίμων. Η Hellenic Train μάλιστα έφτασε στο σημείο να αναφέρει στο πόρισμα που κατέθεσε πως όχι απλώς δεν υπήρχαν εύφλεκτα υλικά στην εμπορική αμαξοστοιχία αλλά ότι η έκρηξη ήταν απλώς ένα τυχαίο γεγονός. Ακόμη και όταν ένας απλός Youtuber τόλμησε να υπονοήσει, άθελα του ή μη, κάτι για γνωστό δημοσιογράφο, υπέρμαχο των θέσεων του κυβερνόντος κόμματος, μπράβοι χτύπησαν την πόρτα συγγενών του ή το γεγονός πως μπράβοι επιχειρηματία έχουν απειλήσει επί σκηνής κωμικό για ένα του αστείο.

Για εμάς το ζήτημα των Τεμπών έχει πολιτικές προεκτάσεις, όχι από αυτές που μαζεύουν ψήφους, αλλά από εκείνες που μας υπενθυμίζουν πως για την εξουσία οι ζωές μας δεν έχουν καμία αξία. Πρώτη η εργατική τάξη οφείλει να δώσουμε τις απαντήσεις που αρμόζουν με την παρουσία στο δρόμο και τη διεκδίκηση καλύτερων όρων ζωής. Οφείλουμε να δώσουμε τις απαντήσεις που αρμόζουν ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας, την εξαθλίωσή μας και τον θάνατο μας σε μια χώρα που το μόνο που έχει σημασία είναι τα μεγαλύτερα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Οφείλουμε να παλέψουμε για τις ζωές μας σε μια χώρα που ζούμε από τύχη.

ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕ ΚΕΡΑΚΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟ, ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ

Στηρίζουμε την πανελλαδική απεργία στις 28/02 Συγκέντρωση στις 11:00, στην Περιφέρεια Ηπείρου

Αναρχική Ομάδα A Batalha

abatalha@espiv.net | abatalha.espivblogs.net

Συγκέντρωση για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη

ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ

“Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν.”

-Τζορτζ Όργουελ

Δύο χρόνια από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, ζούμε τον κανιβαλισμό μια εξουσίας που προσπαθεί με κάθε μέσο να νομιμοποιήσει την θέση της διαστρεβλώνοντας την πολιτική πραγματικότητα. Οι 57 νεκροί των Τεμπών είναι ένα ακόμα στιγμιότυπο της αέναης δολοφονικής φύσης του κράτους. Οι 650 νεκροί στο ναυάγιο της Πύλου (Εσωτερική Έκθεση της Frontex, με το ελληνικό κράτος να αναγνωρίζει επίσημα 81-78 νεκρούς), οι 480 νεκροί της τελευταίας τετραετίας από εργατικά “ατυχήματα” στα κολαστήρια της μισθωτής σκλαβιάς, οι νεκροί σε φωτιές και πλημμύρες μας δείχνουν ότι η σκιά του κράτους απλώνεται παντού και δολοφονεί. Δολοφονίες από μπάτσους μέσω κι έξω από τμήματα, επαναπροωθήσεις και δολοφονίες μεταναστών από μπάτσους και φασίστες, νεκροί σε ψυχιατρεία και φυλακές, εκτελέσεις της Greek mafia…και η λίστα μεγαλώνει.

Για εμάς τα αναρχικά, το κράτος είναι ο συλλογικός εκφραστής της κυριαρχίας, ένας κοινός παρονομαστής για κάθε μορφής εξουσίας. Σκοπός του η διατήρηση και διασφάλισή του με κάθε μέσο. Επομένως, η αιτίατου εγκλήματος στα Τέμπη, όπως και οι προσπάθειες συγκάλυψής του, δεν μας ξαφνιάζουν. Η αδιαφορία του κράτους για την ασφάλεια των επιβατών δεν φέρει την υπογραφή μόνο του τωρινού καθεστώτος, αλλάκαι των προηγούμενων κυβερνήσεων. Το μοτίβο της κρατικής εξουσίας είναι ξεκάθαρο και δεν αλλάζει ούτε με εκλογές, ούτε με ηγέτες. Το κομμάτι της συγκάλυψης τροφοδοτείται από το κράτος και αναπαράγεταιαπό τα ΜΜΕ. Αρχικά, πετώντας την “καυτή πατάτα” σε τρίτους περιορίζεται η απόδοση ευθυνών συνολικά, στοχοποιώντας ανθρώπους ως υπαίτιους· καύσιμο, δηλαδή, για την ρητορική του “ανθρώπινου λάθους”. Μια γνωστή τακτική από την μεριά του κράτους, εξατομικεύοντας τις ευθύνες, προκειμένου να “διορθώσει το λάθος γρανάζι” στον κρατικό μηχανισμό. Αποπροσανατολίζει, έτσι, την κοινή γνώμη από βαθιές κοινωνικές και πολιτικές παθογένειες, βαφτίζοντας τες “ανθρώπινα λάθη”/ “μεμονωμένα περιστατικά”. Η προα-νακριτική της Βουλής, με μια γενική εσάνς «Ομερτά», τα “τυχαία τροχαία” του διευθυντή του ΟΣΕ και του πρώην σταθμάρχη Βόλου, όπως και τα απειλητικά μηνύματα στην εισαγγελέα για την υπόθεση των Τεμπών,αλλά και η απαγωγή με κατάληξη την δολοφονία του γιου της όχι μόνο επιβεβαιώνουν την αδίστακτη προ-σπάθεια του κράτους για την διατήρηση της εξουσίας με κάθε κόστος, αλλά και την καθεστωτική διαφθοράπου χαρακτηρίζει το σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι.

Στον καπιταλισμό, το κράτος με το κεφάλαιο είναι ριζικά συνδεδεμένα, με το πρώτο να φροντίζει για τημακροημέρευση του δεύτερου και τη διατήρηση της ταξικής διαστρωμάτωσης στον κοινωνικό ιστό. Το κεφάλαιο συγκροτείται γύρω απ’ τη χρηματοπιστωτική διαχείριση γιγαντώνοντας τον εαυτό του, μέσα απ’τον ίδιο του τον πυρήνα συσσωρεύοντας, διανέμοντας και κυκλοφορώντας χρήμα, κάνοντας τα πάντα γιατην διατήρηση της παραγωγικής ροής. Ο φαύλος κύκλος μεταξύ υπερσυσσώρευσης – χρεωκοπίας είναι μια ασταθής ισορροπία που από τη μία φέρνει ακρίβεια και καρτελοποίηση τον αγορών και από την άλλη οικονομικές κρίσεις και μνημονιακές καθεστωτικές πολιτικές. Σε κάθε περίπτωση, το προλεταριάτο φτωχοποιείται και εξαθλιώνεται. Ζεις για να δουλεύεις, δουλεύεις για να ζεις. Στον βωμό της παραγωγικής διαδικασίαςκαι της καταναλωτικής επιθυμίας το κάθε άτομο χωράει μόνο σαν αριθμός· οι ανθρώπινες ζωές παραμερίζονται στην “αντικειμενική”, νομισματική τους αξία. Εταιρίες με εξοπλιστικά προγράμματα για τον στρατό,που χτίζουν φράχτες στα σύνορα και camp μεταναστών, που αποκομίζουν υπερκέρδη στην ενεργειακήαρένα, τη συνολική ακρίβεια και στην εκμετάλλευση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, επενδυτές πουασυδωτούν τουριστικοποιώντας (εξευγενίζοντας) περιοχές σαν εμπορικές ζώνες. Εταιρείες σαν την BlueHorizon, την Hellenic Train και τον ΟΣΕ δεν ενδιαφέρθηκαν, δεν ενδιαφέρονται και δεν θα ενδιαφερθούνποτέ για τις ανθρώπινες ζωές (ίσως μόνο για τις ανέσεις του καταναλωτή).

Χωρίς να έχει περάσει μία βδομάδα απ’ τη σύγκρουση της αμαξοστοιχίας, εταιρείες με απευθείας ανάθεσηαναλαμβάνουν το μπάζωμα στο τόπο του κρατικού εγκλήματος και την σκυτάλη παίρνουν τα ΜΜΕ στο θάψιμο της υπόθεσης… Οι πολυάριθμες εφημερίδες και τα πολλά τηλεοπτικά/ραδιοφωνικά κανάλια σίγουραδίνουν μια αίσθηση ελεύθερης επιλογής στην πληροφορία και την ενημέρωση, αλλά αυτό αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα, ανήκουν σε λίγους εταιρικούς ομίλους που προωθούν τα συμφέροντά τους. Βασικός ρόλος, λοιπόν, των συστημικών ΜΜΕ είναι η αναπαραγωγή και η διατήρηση των κυρίαρχων εξουσιαστικών σχέσεων, προβάλλοντας την κρατική προπαγάνδα θεαματικά (Ευαγγελάτος CGI crew) στην κοινή γνώμη συντηρώντας την κοινωνική λήθη. Στην προκειμένη περίπτωση, τα ΜΜΕ από τη μία σιωπούνσε γεγονότα που αφορούν την υπόθεση και από την άλλη βομβαρδίζουν με παραπληροφόρηση το “ετοιμοθάνατο”(από συστημικό βόθρο) ακροατήριό τους. Αποσιωπούν για τις μαζικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών. Αποσιωπούν για τον πλατύ κοινωνικό αναβρασμό και τη μαζική αμφισβήτηση του κρατικού αφηγήματος.

Δικαιοσύνη από ποιους και για ποιους; Στην αστική δημοκρατία τα δικαστήρια αποτελούν τον πρόδρομο για τα κολαστήριά της. Η επιλεκτική στάση της δικαιοσύνης απέναντι στο σύνολο του κοινωνικού περιθωρίου, κάνοντας πλάτες σε μπάτσους, φασίστες, βιαστές, γυναικοκτόνους και επιφανείς με κοινωνικό καιοικονομικό status ανθρώπους επαληθεύει ότι η αστική δικαιοσύνη δεν είναι παρά ένα άδειο πουκάμισο.Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δίκη της Χρυσής Αυγής, όπου η λεγόμενη “καταδίκη” των φασιστών,απλά τους έδωσε το βήμα να ανακυκλωθούν μες στο σύστημα που τους γεννάει και τους θρέφει, και να ξεπηδήσουν με νέες ονομασίες αλλά με τον ίδιο ιδεολογικό οχετό. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, λοιπόν, ούτε και γι’ αυτή την υπόθεση. Για τη διατήρηση της κοινωνικής ισορροπίας και την αποσυμπίεση της κοινωνικής οργής οι πιο αδύναμοι κρίκοι θα φύγουν απ’ τη μέση, ώστε τα παράσιτα να ανακυκλωθούν και να παραμείνουν στο πολιτικό προσκήνιο.

Αυτό το κρατικό έγκλημα πρέπει να χαραχτεί στην ιστορική μνήμη και πλατιά στην κοινωνική συνείδηση. Δεν περιμένουμε κανέναν ακριβοδίκαιο δικαστικό φωστήρα. Ας γιγαντώσουμε τις αρνήσεις μας απέναντι στο σύστημα με όλα τα μέσα.

Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ Σ’ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

ΜΠΑΤΣΟΙ TV ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

10, 100, 1000ΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

Καρδίτσα

Απεργία ,Συγκέντρωση Πορεία για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη.

Την Παρασκευή 28/02 στις 11:00 στην Πλατεία Ελευθερίας (Κεντρική Πλατεία Καρδίτσας) γενική απεργία και συγκέντρωση πορεία για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Ενωμένοι σαν γροθιά να σπάσουμε τις αλυσίδες της υποταγής και με πολύμορφους αγώνες να συντρίψουμε κράτος και καπιταλισμό που έχουν ρημάξει τις ζωές μας και να φτιάξουμε έναν κόσμο από εμάς για εμάς , έναν κόσμο αυτοοργάνωσης ,αλληλεγγύης και ελευθερίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ