Η εκνευριστικά προβλέψιμη Δύση.
Μετά τις χτεσινές επιθέσεις των ΗΠΑ με ειδικές βόμβες εναντίον τριών ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων σε Fordow, Natanz και Isfahan μπήκαμε και επισήμως στην επόμενη φάση ενός γενικευμένου πολέμου που ανεξαρτήτως διάρκειας θα έχει μεγάλες επιπτώσεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και ολόκληρο τον πλανήτη. Υπενθυμίζω ότι οι επιθέσεις των ΗΠΑ έγιναν σε μία περιοχή αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την αμερικανική επικράτεια και μία χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών δεν ξέρει καν που βρίσκεται στο χάρτη.
Να σημειώσουμε κάπου εδώ ότι οι επιθέσεις έγιναν μετά από εντολή του «ειρηνοποιού» Τραμπ που εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ με την υπόσχεση ότι θα σταματούσε τους πολέμους σε δύο εβδομάδες. Πάμε τώρα στο ζουμί. Οι ΗΠΑ δεν μπήκαν στον πόλεμο μεταξύ Ιράν και Ισραήλ χτες. Συμμετείχαν ενεργά σε όλες τις επιθέσεις και τις δολοφονίες που έχουν γίνει στο Ιράν και λειτουργούν άλλοτε ως εντολοδόχος και άλλοτε ως μπράβος του Ισραήλ που όταν βλέπει τα στρατιωτικά ζόρια καλεί την ηγέτιδα δύναμη του αυτοαποκαλούμενου ελεύθερου κόσμου να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
Όσες και όσοι με διαβάζουν γνωρίζουν ότι έχω γράψει επανειλημμένα ότι η Δύση προετοιμάζει έναν πόλεμο με το Ιράν εδώ και δεκαετίες. Το σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν το Ιράν κατασκευάζει πυρηνική βόμβα ή όχι γιατί αυτά τα εμετικά ψέματα τα λένε οι ηγέτες των Σιωνιστών εδώ και πάνω από 30 χρόνια χρησιμοποιώντας τις ίδιες ακριβώς εκφράσεις. Το σημαντικό ερώτημα είναι εάν το κράτος του Ισραήλ που μετράει μόλις 80 χρόνια ύπαρξης έχει το δικαίωμα να επιτεθεί σε μια ξένη κυρίαρχη χώρα που διαθέτει έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών και έχει σχεδόν το δεκαπλάσιο πληθυσμό χωρίς συνέπειες. Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι ένα τεράστιο ΟΧΙ.
Ο σχεδιασμός της Δύσης για τη Μέση Ανατολή βασίζεται στο ίδιο πλάνο και είναι εκνευριστικά προβλέψιμος. Επιδιώκουν να δημιουργούν αδύναμες χώρες με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και μικρή στρατιωτική ισχύ. Σε αυτές τις χώρες «φυτεύουν» ηγεσίες που μακροπρόθεσμα κάνουν πάντα αυτό που θέλει το Ισραήλ. Τρανό παράδειγμα η Συρία όπου μετέτρεψαν μέσα σε λίγες μέρες ένα δηλωμένο τζιχαντιστή σε οραματιστή δημοκράτη ηγέτη επειδή του φόρεσαν ένα κοστούμι, του τριμάρανε το μούσι και έστειλαν 5 «δημοκρατικά» ΜΜΕ να του πάρουν συνέντευξη.
Το ίδιο ακριβώς έκαναν στο Ιράκ το 2003 όπου υποτίθεται το καθεστώς του δικτάτορα Σαντάμ είχε όπλα μαζικής καταστροφής. Αυτό το ψέμα της δυτικής προπαγάνδας ακούστηκε τόσες χιλιάδες φορές που στο τέλος το πίστεψαν οι πάντες. Το Ιράκ ισοπεδώθηκε, είχαμε εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες, η χώρα καταδικάστηκε στη φτώχεια και τη γενικευμένη αστάθεια και στο τέλος ήρθαν στην επιφάνεια και οι ακραίοι τζιχαντιστές. Μετά από χρόνια, όταν αποδείχτηκε ότι το ψέμα της Δύσης ήταν απλά η αφορμή για την ισοπέδωση του Ιράκ, οι ηγέτες της Δύσης έπλυναν τα χέρια τους για να ξεβγάλουν το αίμα, ζήτησαν ένα συγνώμη και συνέχισαν τις ζωές τους.
Το μόνο βέβαιο φίλε αναγνώστη είναι ότι δεν πρόκειται να ξεμπερδέψουν εύκολα με το Ιράν. Η εμπλοκή των ΗΠΑ είναι η υπέρτατη απόδειξη ότι το Ισραήλ τα βρήκε σκούρα: Μόλις 3-4 ώρες μετά τις επιθέσεις των Αμερικανών το μακρύ χέρι του Αλλάχ ακούμπησε το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, ένα βιολογικό ερευνητικό κέντρο και ένα κέντρο διοίκησης ενώ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ο βαλλιστικός πύραυλος πολλαπλών κεφαλών Khaibar Shekan. Εδώ και μέρες, οι ΗΠΑ φρόντισαν να αδειάσουν τις κοντινές στρατιωτικές βάσεις τους και μετέφεραν ολόκληρο τον εξοπλισμό τους σε πιο ασφαλείς περιοχές.
Τι να περιμένουμε στη συνέχεια; Την απάντηση του Ιράν που αυτή τη φορά οφείλει να στοχεύσει και να πονέσει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της (Ελλάδα είσαι έτοιμη;), την εμπλοκή περισσότερο της Κίνας και λιγότερο της Ρωσίας που πλέον βρήκε την ιδανική ευκαιρία να κάνει ότι γουστάρει στην Ουκρανία, επιθέσεις των Χούθι στα αμερικανικά πλοία, την κλιμάκωση των στρατιωτικών & διπλωματικών μαχών, την κατακόρυφη αύξηση της τιμής του πετρελαίου και βέβαια μπόλικη δυτική υποκρισία που θα ρίχνει κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα της μίας πλευράς και θα αδιαφορεί προκλητικά για τα θύματα της άλλης πλευράς. Ένα φανταστικό καλοκαίρι μόλις ξεκίνησε…
ΥΓ: Το παρακάτω φανταστικό σκίτσο είναι του Carlos Latuff. Από το 2019 αλλά πιο επίκαιρο από ποτέ στις μέρες μας.
