Παρέμβαση στην Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης από τη Rabbia Viola για την έμφυλη κακοποίηση.
Χθες, Τετάρτη 9/7, βρεθήκαμε στην 44η Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2025, στη Νέα Παραλία, όπου πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό και μοίρασμα κειμένων, για τα περιστατικά έμφυλης κακοποίησης που έχουν γίνει τους τελευταίους δύο μήνες. (Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε.)
Καμία ανοχή σε (παιδο)βιαστές και κακοποιητές
Σε μια πραγματικότητα όπου η έμφυλη βία και κακοποίηση αποτελούν καθημερινές ειδήσεις στα ΜΜΕ και στα social media δεν αντέχουμε να μείνουμε στην σιωπή.
Τον Μάρτιο του 2025, μια μαθήτρια από το Ηράκλειο Κρήτης κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον διευθυντή του γυμνασίου της, Γεώργιο Πυνηρτζή, όταν αυτός την συνόδευε σε αγώνες πολεμικών τεχνών στην Αθήνα. Η επιζώσα βρήκε την δύναμη να καταγγείλει το βίωμα της και στα τέλη του Ιουνίου ο 63χρονος κακοποιητής βρέθηκε προφυλακισμένος.
Στις 30 Ιουνίου, στην Χασιά Αττικής, ο 13χρονος Φίλιππος αυτοκτόνησε στο σπίτι του, έπειτα από χρόνιο ομοφοβικό εκφοβισμό που διέπρατταν εις βάρος του συνομήλικοί του.
Στις 2 Ιούλη, στον Πειραιά, μια ακόμη μαθήτρια, 14 ετών, επέζησε έπειτα από ομαδικό βιασμό από 4 άντρες. Η επιζώσα είχε γνωρίσει μέσω πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης έναν 17χρονο. Όταν συναντήθηκαν, ο άντρας αυτός την οδήγησε στο σπίτι του, όπου μαζί με άλλους 3 άντρες την κακοποίησαν σεξουαλικά.
Στα τέλη του Ιούνη έλαβε χώρα στα δικαστήρια Ευελπίδων η εκδίκαση μιας ακόμη υπόθεσης έμφυλης κακοποίησης: Η 19χρονη τότε Ε., επιζώσα μαστροπείας από τον μπάτσο Δ. Μπουγιούκο και τον συνεργάτη του Ντανιελ, καλέστηκε σε ένα εφετείο όπου εν ολίγοις ο μπάτσος έλαβε μια ποινή “χάδι” (4 χρόνια φυλάκισης), μέσα σε μια δικαστική αίθουσα όπου η Ε. είχε επανατραυματιστεί στο παρελθόν, όταν δικαστές και εισαγγελείς αμφισβήτησαν το βίωμά της και την υποτίμησαν για την ηθική της υπόσταση.
Η ανηλικότητα αυξάνει την ευαλωτότητα των επιζώντων ατόμων έμφυλης βίας, καθώς συχνά υποτιμάται η κρίση τους ή ακόμα και το ίδιο το βίωμά τους. Ο φόβος που μπορεί να βιώσει το επιζών από τον κακοποιητή του, καθώς και το να αναγκαστεί να εξιστορήσει το βίωμά του μπροστά σε μπάτσους και μέσα σε δικαστικές αίθουσες, μπορεί να το κάνει να βουλιάξει στην σιωπή. Όπως πολύ καλά θυμόμαστε πως έγινε με την υπόθεση παιδοβιασμού και μαστροπείας της 12χρονης από τον Κολωνό: Η μικρή υποβαλλόταν σε συνεχείς ανακρίσεις που την έφθειραν ψυχικά και την επανατραυμάτιζαν, χωρίς καμία στήριξη και βοήθεια από τις επίσημες αρχές. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το κορίτσι είδε πολλούς από τους κακοποιητές του να αθωώνονται και να βγαίνουν “νικητές” μέσα από τις δικαστικές αίθουσες. Η μόνη στήριξη που έλαβε η 12χρονη και η οικογένεια της ήρθε από τον αλληλέγγυο κόσμο που της συμπαραστάθηκε τόσο υλικά όσο και ηθικά.
Οι βιαστές δεν είναι κάποια τέρατα που πετάγονται μέσα από σκοτεινές γωνιές. Αντίθετα, είναι άτομα καθημερινά, είναι φίλοι, είναι σύντροφοι, είναι εκπαιδευτικοί, είναι σύζυγοι, ακόμα και πατεράδες. Είναι τα υποκείμενα που διαμορφώνονται μέσα σε μια πατριαρχική κοινωνία η οποία τους έχει εμποτίσει με ιδέες έμφυλης ανωτερότητας και ένα μάτσο αφήγημα που θέλει τις αρρενοπώτητες σκληρές και δυνατές, ικανές να ασκούν βία απέναντι στις θηλυκότητες -ψυχολογική ή και σωματική- κατά το δοκούν και συνήθως χωρίς καμία συνέπεια. Αξίζει σ’ αυτό το σημείο να επισημάνουμε, πως όσα άτομα αποκλίνουν από τους έμφυλους ρόλους που τους αποδίδονται λόγω βιολογικού φύλου, συνήθως βιώνουν εκφοβισμό, απομόνωση, ακόμα και σωματική κακοποίηση όπως συνέβαινε και στον 13χρονο Φίλιππο.
Από την άλλη οι θηλυκότητες “οφείλουν” να είναι πιστές, ήρεμες, φροντιστικές, και όταν τους ασκείται βία “καλύτερα να σιωπούν”, ειδάλλως θα έχουν να παλέψουν με το πατριαρχικό σύστημα που θα τις λοιδορήσει και θα τις επανατραυματίσει μέσα σε δικαστικές αίθουσες και σε αστυνομικά τμήματα.
Είναι πολύ συχνές οι παραινέσεις να προσέχουμε τι φοράμε, να προσέχουμε με ποιόν βγαίνουμε, να προσέχουμε να μην πιούμε πολύ, να προσέχουμε να μην «προκαλούμε». Και όλες αυτές οι συμβουλές όσο καλοπροαίρετα κι αν δίνονται καταφέρνουν μόνο ένα πράμα. Να αποδίδουν την ευθύνη στα άτομα που κακοποιοόυνται και όχι σε αυτά που κακοποιούν. Ας πάψουν λοιπόν οι καλοπροαίρετες συμβουλές για «προσοχή» στα εν δυνάμει θύματα έμφυλης βίας, και ας καλλιεργηθεί μία κουλτούρα που θα μαθαίνει στους εν δυνάμει κακοποιητές ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ασκούν ψυχολογική, σωματική ή σεξουαλική βία σε κάποιο άλλο άτομο. Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι για κακοποιητικές/παραβιαστικές συμπεριφορές φταίνε ΜΟΝΟ αυτοί που τις πράττουν και όχι οι αποδέκτες τους.
Εμείς είμαστε εδώ για να διεκδικήσουμε μια κοινωνία απαλλαγμένη από το πατριαρχικό μίσος που μας καταπιέζει, μας κακοποιεί και μας σκοτώνει.
Είμαστε εδώ για να σταθούμε αλληλέγγυες η μια δίπλα στο άλλο, να μην αφήσουμε καμία μόνη και κανένα μόνο απέναντι σε κακοποιητές, σε μαστροπούς, σε παιδοβιαστές, σε κράτος, δικαστική αρχή, σε μπάτσους και σε ανθρωποφάγα ΜΜΕ.
Είμαστε εδώ και αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία χωρίς πατριαρχία, εξαθλίωση, πόλεμο, φτώχεια, φασισμό.
