Πείνα
“Το όνομα Παλαιστίνη συμβολίζει τον αγώνα ενός λαού που ο κόσμος έχει εγκαταλείψει. Που κανείς δεν φρόντισε για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ή για να επιστραφεί σε αυτόν εκείνο που του έχουν αρπάξει με τη βία, ένας λαός που εξακολουθεί να υφίσταται και να υπομένει ένα από τα χειρότερα καθεστώτα κατοχής σε ολόκληρο τον κόσμο”.
Απόσπασμα απ’ το Προοίμιο του αναθεωρημένου Καταστατικού της Χαμάς, 01-05-2017
“Η μοναδικότητα της ‘συνθήκης μας στον κόσμο’, που δεν μπορεί να τη συγχέουμε με καμία άλλη. Η μοναδικότητα των προβλημάτων μας, που δεν μπορούν να αναχθούν σε κανένα άλλο πρόβλημα. Η μοναδικότητα της ιστορίας μας, φτιαγμένης μέσα από τρομερές κακοτυχίες που ανήκουν μόνο σε μας. Η μοναδικότητα της κουλτούρας μας, που θέλουμε να τη ζήσουμε με έναν τρόπο όλο και πιο πολύ αληθινό”.
Απόσπασμα απ’ την επιστολή αποχώρησης απ’ το ΚΚ Γαλλίας, του Aime Cesaire προς τον Maurice Thorez
Στην Γάζα οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν την πείνα σαν όπλο. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι μεσαιωνικοί στρατοί περικύκλωναν μια περιτοιχισμένη πόλη κι απέκλειαν όλες τις οδούς μέσα απ’ τις οποίες ήταν δυνατός ο ανεφοδιασμός της, ώστε να εξαναγκάσουν τους αμυνόμενους να παραδοθούν άνευ όρων, οι Σιωνιστές πολιορκούν τη Γάζα και δημιουργούν τώρα μια ανθρωπιστική κρίση για να υποχρεώσουν τους Παλαιστίνιους να συνθηκολογήσουν. Η στρατιωτικοποίηση της ανθρωπιστική βοήθειας δεν είναι άσχετη με την μέχρι τώρα πορεία των μαχών στη λωρίδα της Γάζας και την αδυναμία των IDF να κάμψουν το φρόνημα, αλλά και την αποτελεσματικότητα των μαχητών της αντίστασης. Η Χαμάς και οι υπόλοιπες ένοπλες οργανώσεις που παίρνουν μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την αυτοάμυνα της Γάζας ενάντια στη Σιωνιστική γενοκτονική μηχανή, έχουν ήδη γράψει ένα από τα πιο λαμπρά κεφάλαια στην ιστορία των αντιαποικιοκρατικών αγώνων.i Μετά από τρία χρόνια ανελέητων βομβαρδισμών, μαζικών δολοφονιών και σχεδόν καθολικής διάλυσης κάθε κοινωνικής υποδομής που έχει τη δυνατότητα να στηρίξει την αναπαραγωγή ενός αντάρτικού στρατού, οι αντιστασιακές οργανώσεις συνεχίζουν ακάθεκτες τη δράση τους ενάντια στον κατακτητή. Πώς αλήθεια είναι δυνατό κάτι τέτοιο;
Αντίσταση και πείνα
Σε πρώτη φάση, η ανθεκτικότητα που επιδεικνύει η Αντίσταση και η ικανότητα της να μην επηρεάζεται από τις δολοφονίες των υψηλά ιστάμενων στελεχών της, δείχνει τον βαθμό στον οποίο οι διάσπαρτοι ένοπλοι πυρήνες έχουν μάθει να λειτουργούν αποκεντρωμένα και να λαμβάνουν αυτόνομες αποφάσεις, χωρίς να εξαρτώνται απαραίτητα από μια αυστηρή και δυσκίνητη στρατιωτική ιεραρχία. Από την άλλη, η αποκεντρωμένη δομή δεν συνεπάγεται έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στις διαφορετικές συνιστώσες του αντάρτικού, ή την αδυναμία συντονισμού για τη διεξαγωγή χτυπημάτων μεγαλύτερης κλίμακας. Για παράδειγμα, οι ταξιαρχίες Al-Qassam είναι εδαφικοποιημένες, δηλαδή η κάθε μία έχει υπό την επιχειρησιακή ευθύνη της έναν προκαθορισμένο γεωγραφικό χώρο, με μαχητές που προέρχονται απ’ την περιοχή και γι’ αυτό έχουν πολύ καλή γνώση και της γεωγραφίας και των ανθρώπων της. Η επικοινωνία ανάμεσα στις κατά τόπους δυνάμεις και το γενικό στρατηγείο της Αντίστασης γίνεται μέσω ενός κλειστού τηλεφωνικού κυκλώματος που διατρέχει ολόκληρη την υπόγεια πόλη που κατασκεύασαν οι οργανώσεις κάτω απ’ την λωρίδα της Γάζας και είναι αδύνατο να υποκλέψουν οι Σιωνιστές, παρ’ όλα τα υπερσύγχρονα μέσα που διαθέτουν για ηλεκτρονική παρακολούθηση και αντικατασκοπεία. Ολόκληρο το οικοδόμημα με τις στοές και τα τούνελ κάτω απ’ τη λωρίδα της Γάζας φτιάχτηκε ακριβώς για τούτη τη στιγμή, όταν έγινε ξεκάθαρο μετά τον ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό που επέβαλε το Ισραήλ στην Γάζα, ότι οι Σιωνιστές δεν είχαν καμία διάθεση να επιτρέψουν στους Παλαιστίνιους ούτε τον πιο ελάχιστο βαθμό αυτοκαθορισμού πάνω στις δικές τους υποθέσεις.
Κατά δεύτερο, βλέπουμε εδώ τα αποτελέσματα μιας στρατηγικής αντίληψης που απ’ την αρχή καταρτίστηκε με γνώμονα την εξασφάλιση της αυτάρκειας της Αντίστασης και την ικανότητα της να διεξαγάγει μακροχρόνιο πόλεμο σε συνθήκες καθολικής περικύκλωσης από την φονικότερη και πιο βάρβαρη πολεμική μηχανή του πλανήτη. Ενώ οι στρατιώτες και οι έφεδροι του Ισραήλ εναλλάσσονται τακτικά στην πρώτη γραμμή, απολαμβάνουν άδειες, δωρεάν διακοπές στα ελληνικά νησιά κι εχουν τον χρόνο να ξεκουραστούν, οι Παλαιστίνιοι μαχητές δεν μπορούν να υπολογίζουν σε τέτοιου είδους προνόμια. Οι άνθρωποι αυτοί πολεμούν ακατάπαυστα εδώ και τρία χρόνια, ανάμεσα στα πτώματα των συγγενών τους και τα συντρίμμια των σπιτιών τους, χωρίς διαλείμματα και χωρίς σταματημό. Κατά την άποψη μου, το γεγονός αυτό από μόνο του αποτελεί ένα κατόρθωμα επικών διαστάσεων και πρέπει να μελετηθεί παραπέρα. Εν μέρει, έχει να κάνει με τις στρατηγικές αποφάσεις που πάρθηκαν πριν ακόμα ξεσπάσει η λαίλαπα της εισβολή μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Για παράδειγμα, μετά τη νίκη της Χεζμπολά στον πόλεμο του 2006 και τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξαν σε αυτή την επικράτηση οι ρωσικοί αντιαρματικοί πύραυλοι Kornet, στους κόλπους των ένοπλων οργανώσεων έλαβε χώρα ένας ζωηρός διάλογος σε όλα τα επίπεδα με θέμα τον οπλισμό που έπρεπε να προτιμήσουν οι Παλαιστίνιοι. Μήπως έπρεπε κι αυτοί να εξοπλιστούν με τα ρωσικά πολεμικά συστήματα; Στο κάτω, κάτω είχαν δοκιμαστεί στο πεδίο της μάχης κι είχαν αποδείξει την ικανότητα τους να κρατήσουν μακριά τα ισραηλινά τεθωρακισμένα.
Παρά την εγνωσμένη αξία των Kornet, τελικά η Αντίσταση αποφάσισε να μην ακολουθήσει το λιβανέζικο μοντέλο. Αντίθετα, παρά τα πενιχρά υλικά μέσα, η έμφαση δόθηκε στη δημιουργία μιας εγχώριας βιομηχανίας όπλων, η οποία θα ήταν σε θέση να εξοπλίσει τις μονάδες των ανταρτών με όπλα που παράγονται τοπικά κι ως εκ τούτου εξασφάλιζαν έναν βαθμό πολιτικής και στρατιωτικής αυτονομίας στη Χαμάς και τις άλλες οργανώσεις. Χάρη σε αυτή τη συλλογική απόφαση, η Χαμάς διαθέτει σήμερα την τεχνογνωσία να συλλέγει τις εκατοντάδες, ή ακόμα και χιλιάδες, ισραηλινές βόμβες που έπεσαν στη Γάζα χωρίς να εκραγούν, να αποσπά τις γομώσεις και να τις επαναχρησιμοποιεί στην κατασκευή των δικών της αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών, ή των ρουκετών Yassin που κουβαλάει μαζί της κάθε ομάδα κομάντος των ταξιαρχιών Qassam. Όσο για την απουσία υπερσύγχρονων μηχανισμών στόχευσης ή ηλεκτρονικής καθοδήγησης βλημάτων από μακριά, οι ηρωικοί μαχητές την αναπληρώνουν με την προσεκτική δουλειά που κάνουν οι μονάδες παρακολούθησης και συλλογής πληροφοριών που διαθέτουν και προετοιμάζουν το έδαφος πριν από κάθε χτύπημα. Ή, όταν χρειάζεται, ανεβαίνουν οι ίδιοι πάνω στα κινητά φρούρια Merkava για να τοποθετήσουν με τα γυμνά τους χέρια τα αυτοσχέδια εκρηκτικά κάτω απ’ τον πυργίσκο του τανκ, ή μέσα στον θάλαμο με το πλήρωμα. Τέτοια είναι η αξιοθαύμαστη τόλμη και η αυταπάρνηση που επιδεικνύουν οι Παλαιστίνιοι μαχητές.
Ένα τρίτο στοιχείο που πρέπει εδώ να τονίσουμε σχετικά με την Αντίσταση, είναι βέβαια η απόλυτη συνοχή των αντιστασιακών οργανώσεων, η ύψιστη συστράτευση τους απέναντι σε έναν εχθρό που έχει βάλει σκοπό να τους αφανίσει απ’ το πρόσωπο της γης. Είναι προφανές απ’ το γεγονός ότι εδώ και τρία χρόνια οι Σιωνιστές υποχρεώνονται να δώσουν τις ίδιες μάχες ξανά και ξανά (μόνο στην Beit Hanoun έχουν πραγματοποιήσει πέντε διαφορετικές εφόδους), ότι οι IDF δεν έχουν την παραμικρή πρόσβαση στο εσωτερικό της Αντίστασης, ούτε μπορούν να βασίζονται στους συνήθεις δωσίλογους πληροφοριοδότες προκειμένου να αναπτύξουν αποτελεσματική δράση που θα εξουδετερώσει την αντίσταση. Κι εδώ ερχόμαστε ξανά στο κρίσιμο ζήτημα της πείνας. Από την αρχή της εισβολής στη Γάζα, οι Σιωνιστές έδειξαν καθαρά ότι αντιλαμβάνονταν τη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας ως ένα ακόμα πεδίο αντιπαράθεσης με τον τοπικό πληθυσμό. Ως τέτοιο έπρεπε να υποβληθεί σε στρατιωτικοποίηση και να τεθεί κάτω απ’ τον μονοπωλιακό έλεγχο τους. Αυτή είναι και η λογική πίσω απ’ τις ανυπόστατες και πρωτοφανείς κατηγορίες εναντίον της UNRWA για τη δήθεν συμμετοχή των υπαλλήλων της στις επιθέσεις της 7 Οκτ. και για “συνεργασία” με την Χαμάς.ii Ο στόχος των Σιωνιστών ήταν εξαρχής η επιβολή του απόλυτου ελέγχου τους πάνω σε κάθε πτυχή της ζωής των άμαχων Παλαιστίνιων. Κάτι που προϋπέθετε την κατάργηση κάθε ουδέτερου θεσμού που δεν υπάκουε στην επιχειρησιακή λογική των IDF και γι’ αυτό δεν μπορούσε να επιστρατευτεί σαν όπλο ενάντια στους Παλαιστίνιους.
Αντικαθιστώντας την UNRWA με το “Gaza Humanitatian Foundation”, έναν παραστρατιωτικό οργανισμό-βιτρίνα που δεν τηρεί καμία από τις στοιχειώδεις, διεθνώς αναγνωρισμένες προδιαγραφές που χρειάζονται για να διασφαλιστεί ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας της αρωγής προς τον άμαχο πληθυσμό, οι Σιωνιστές πέτυχαν να μετατρέψουν την ανθρωπιστική βοήθεια σε ενεργό κομμάτι της εκστρατείας τους. Για να αντιληφθούμε καλύτερα την αντίθεση ανάμεσα σε μια ανθρωπιστική αποστολή οργανωμένη σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα και την δράση του GHF στην Γάζα, αρκεί να αναφέρουμε ότι ενώ ο ΟΗΕ λειτουργούσε κάπου 400 σημεία διανομής φαγητού και βοήθειας μέσα στην πολιορκημένη περιοχή, το GHF έχει στήσει μόλις τέσσερα. Σε αντίθεση με την φιλοσοφία πίσω απ’ τις ανθρωπιστικές αποστολές του ΟΗΕ που λειτουργούν με βάση την αρχή ότι η αρωγή θα πρέπει να μοιράζεται εκεί όπου βρίσκονται οι άνθρωποι οι οποίοι την έχουν ανάγκη, οι καουμπόηδες του GHF δημιούργησαν τέσσερα αχανή στρατόπεδα σίτισης μονάχα στο νότιο τμήμα της λωρίδας, υποχρεώνοντας τους Παλαιστίνιους να εκτοπιστούν μαζικά προς τον Νότο, ή να διακινδυνεύσουν να πεθάνουν απ’ την πείνα αν παραμείνουν στις ισοπεδωμένες πόλεις και τα χωριά τους. Εκτός απ’ αυτό, η αρωγή δεν διανέμεται ελεύθερα και στον καθένα ανάλογα με την ανάγκη του. Ο ισραηλινός στρατός, με τη βοήθεια αμερικανών μισθοφόρων, αλλά και των συμμοριών από ποινικούς και τζιχαντιστές που έχει στη δούλεψη του, έχει δημιουργήσει ένα σύστημα επιβραβεύσεων και ποινών, σύμφωνα με το οποίο οι Παλαιστίνιοι που καταφέρνουν να αποδειχτούν χρήσιμοι στις IDF ανταμείβονται με επιπλέον γεύματα, ενώ οι υπόλοιποι στερούνται την πρόσβαση σε επαρκή τροφή και νερό για “λόγους ασφαλείας”.iii
Αυτό το εντελώς άδικο σύστημα χειραγώγησης του πληθυσμού καθιερώθηκε λοιπόν ως εργαλείο για να πιεστούν οι Παλαιστίνιοι να εγκαταλείψουν μαζικά τα εδάφη τους στον βόρειο και κεντρικό τομέα της Γάζας, αλλά και για να ανασηκώσει επιτέλους το πέπλο της σιωπής που περιβάλλει την Αντίσταση και τους μαχητές της. Οι μισθοφόροι της Blackwater και οι δωσίλογοι της πολιτοφυλακής των “Λαϊκών Δυνάμεων”, που εξοπλίστηκαν και συγκροτήθηκαν απ’ το τίποτα με τα λεφτά και τα όπλα των IDF, έχουν αναλάβει τον ρόλο της ένοπλης δύναμης που αστυνομεύει αυτά τα “ανθρωπιστικά” γκουλάγκ των Ισραηλινών και μαντρώνει τους πεινασμένους σαν ζώα που τα πηγαίνουν για σφαγή σε περιφραγμένες περιοχές. Κι όταν οι μάζες των απελπισμένων τολμήσουν να αψηφήσουν τις διαταγές τους, αυτοί οι ψυχασθενείς ένοπλοι μπράβοι τους πυροβολούν στο ψαχνό. Απ’ τον Μάη και μετά που δημιουργήθηκαν τα στρατόπεδα σίτισης, τουλάχιστον 1400 άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί από τον στρατό των Σιωνιστών ενώ περίμεναν στις ατελείωτες ουρές για να πάρουν λίγα τρόφιμα.iv
Η Αντίσταση έχει ήδη προσπαθήσει δύο φορές να δολοφονήσει τον αυτόκλητο αρχηγό του τάγματος των δωσίλογων, έναν πρώην έμπορο ναρκωτικών με το όνομα Abu Shabbab, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε 25 χρόνια κάθειρξη και μπόρεσε να ελευθερωθεί μόνο και μόνο επειδή οι ισοπεδωτικοί βομβαρδισμοί των ισραηλινών κατέστρεψαν και τις φυλακές. Ωστόσο, το κύριο βάρος του ένοπλου αγώνα πλέον πέφτει σε δύο βασικούς στρατηγικούς στόχους. Ο πρώτος είναι η κλιμάκωση των επιθέσεων ενάντια στις IDF με κύρια επιδίωξη όχι μόνο την εξουδετέρωση του εκτελεστικού οργάνου της γενοκτονίας, αλλά και την αιχμαλώτιση ζωντανών ισραηλινών στρατιωτών, τους οποίους αργότερα η Αντίσταση θα καταφέρει να χρησιμοποιήσει σαν πολιτικό μέσο πίεσης για να αποτρέψει τον δηλωμένο στόχο των Σιωνιστών: την Τελική Λύση με τον οριστικό αφανισμό των Παλαιστίνιων της Γάζας. Στο πρόσφατο διάγγελμα του, ο διοικητής των Qassam , Abu Obeida, δήλωσε απερίφραστα ότι αυτός θα είναι ένας απ’ τους πρωταρχικούς στόχους της Αντίστασης απο εδώ και μπρος.v Κατά δεύτερο, η Αντίσταση προσπαθεί να παρεμποδίσει τη συστηματική εκστρατεία ερήμωσης και καταστροφής που η ισραηλινή κυβέρνηση έχει βάλει εδω και μήνες σε κίνηση στα κατακτημένα εδάφη. Στη Γάζα έχουν σταλεί ιδιωτικά συνεργεία κατεδάφισης που δουλεύουν μέρα-νύχτα κάτω απ’ την προστασία του στρατού κι έχουν αναλάβει να σβήσουν κάθε υλικό ίχνος της Παλαιστινιακής κοινωνίας που υπήρχε εκεί μέχρι πρόσφατα. Πρόκειται για μια προμελετημένη αγριότητα, μια καταστροφή σε βιομηχανική κλίμακα, που διεξάγεται με οικονομικούς πόρους που προέρχονται απ’ την αγαστή σύμπραξη του ισραηλινού Κράτους απ’ την μία και των ισραηλινών και πολυεθνικών ιδιωτικών κολοσσών, απ’ την άλλη. Όπως λοιπόν πρόσφατα τεκμηρίωσε στην έκθεση της η ειδική εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών για τα Παλαιστινιακά εδάφη, Francesca Albanese, η γενοκτονική καπιταλιστική οικονομία του Ισραήλ βρίσκεται σε φάση πλήρους ανάπτυξης κι αντικαθιστά σταδιακά την οικονομία της κατοχής.vi
Η πέμπτη φάλαγγα
Αυτή τη στιγμή, ο μόνος οργανωμένος πολιτικός φορέας που μάχεται όχι απλώς για τα συμφέροντα, αλλά για την ίδια την επιβίωση των Παλαιστίνιων, είναι το ενωμένο μέτωπο της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Άλλωστε, στο σπαρακτικό διάγγελμα του, ο Obeida για πρωτη φορά κατονόμασε τα σάπια Αραβικά καθεστώτα που αδιαφορούν για την Τελική Λύση στην Γάζα και απαιτούν τον αφοπλισμό της Χαμάς, ως εχθρούς του Παλαιστινιακού λαού και του κινήματος του για εθνική απελευθέρωση. Ακόμη και το Ιράν, κατά την πρόσφατη ανταλλαγή πυρών με το Σιωνιστικό μόρφωμα, δεν βομβάρδισε ούτε μια φορά τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ μέσα και γύρω απ’ την Γάζα, για να βοηθήσει έμπρακτα τον ένοπλο αγώνα. Η Αντίσταση έχει πλέον καταλάβει ότι δεν μπορεί να υπολογίζει σε συμμάχους στη διακρατική σφαίρα, ούτε σε οποιαδήποτε προστασία από το διεθνές δίκαιο. Η δύναμη των όπλων είναι ο μόνος τρόπος που έχει απομείνει για να υπερασπιστεί στα συλλογικά δικαιώματα των Παλαιστίνιων και τα συμφέροντα τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, είναι ακόμη πιο εξωφρενικό να βλέπεις και ν’ ακούς κάποιους διανοούμενους της δεκάρας που τα τελευταία χρόνια μπαινοβγαίνουν στους κόλπους του αναρχικού κινήματος, να κουνάνε το δάχτυλο και να επιτιμούν όλους εμάς που είμαστε αλληλέγγυοι και συντασσόμαστε με την ένοπλη αντίσταση. Δηλαδή, με το μόνο κίνημα που αποκαθιστά την αυτενέργεια των Παλαιστίνιων ως κοινότητα και στέκεται εμπόδιο στην κρεατομηχανή που έχουν στήσει οι ναζί σιωνιστές στην Γάζα.
Τα ανθρωπάκια αυτά είναι κρυφο-σιωνιστές που εφευρίσκουν χίλια-δύο θεωρητικά προσχήματα προκειμένου να αρνηθούν στην πράξη το δικαίωμα που έχουν οι Παλαιστίνιοι να αμυνθούν μπροστά στη διαφαινόμενη εξόντωση τους. Ή πρόκειται για επαναστάτες του καναπέ, που αντιλαμβάνονται την ιδεολογία όχι ως μια υλική δύναμη παρέμβασης στις κοινωνικές διεργασίες, αλλά ως μια νοητική άσκηση, κάτι αντίστοιχο με την τυπική λογική που διέπει τους μαθηματικούς συλλογισμούς. Ως τέτοια, δεν έχει σαν αποστολή να αλληλεπιδράσει κριτικά με την υλική πραγματικότητα και τελικά να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να διαφυλάξει την καθαρότητα των σχημάτων της. Να κρατήσει τις έννοιες της άσπιλες και αμόλυντες, μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων. Έτσι, ούτε το λουτρό αίματος που εκτυλίσσεται μπροστά τους έχει τη δυναμη να τους μετακινήσει έστω και μισό εκατοστό από τις προειλημμένες ιδεολογικές βεβαιότητες τους. Τι κι αν οι Σιωνιστές έχουν ήδη διαπράξει ολοφάνερα κάθε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους; Τι κι αν σκοτώνουν γιατρούς, δασκάλους, νοσοκόμους; Τι κι αν βιάζουν κρατούμενους, τους βασανίζουν και τους δολοφονούν επειδή τους θεωρούν υπανθρώπους, που δεν αξίζουν την προστασία κανενός είδους δικαίου; Τι κι αν η Χαμάς εξάλειψε απ’ το αναθεωρημένο Καταστατικό της του 2017 τις αντισημιτικές αναφορές που υπήρχαν στο κείμενο του 1987; Τι κι αν υιοθέτησε μια διευρυμένη έννοια της αντίστασης “με όλα τα μέσα” και υπαινίχθηκε ότι είναι έτοιμη να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ, εφόσον εκείνο επανακάμψει στα σύνορα του 1967;vii
Τυφλωμένοι από την προκατάληψη και τον ρατσισμό της, η πέμπτη φάλαγγα του Σιωνισμού στο κίνημα βλέπει τα κοινωνικά υποκείμενα της περιφέρειας ως ουσιοκρατικές οντότητες, και όχι σαν ιστορικά καθορισμένες ταξικές ομαδοποιήσεις, που είναι ικανές να εξελίσσονται και να αλλάζουν. Ανασύρουν από τη ναφθαλίνη τους σκονισμένους τόμους κάποιου Εβραίου θεωρητικού που επέζησε απ’ το Ολοκαύτωμα, αλλά όχι για να καταδείξουν τις ανατριχιαστικές ομοιότητες ανάμεσα στη θηριωδία του τότε και του τώρα. Το μοναδικό μέλημα τους είναι να αποκαταστήσουν το εβραϊκό μονοπώλιο της οδύνης. Ισχυρίζονται ότι η σφαγή των έξι εκατομμυρίων είναι ένα συμβάν μοναδικό στην ιστορία, που δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί για όσο καιρό οι Εβραίοι είναι ασφαλείς και προστατευμένοι. Πώς όμως ερμηνεύουν την έννοια της ασφάλειας; Ποιος είναι ο εγγυητής της; Όχι βέβαια το μπόλιασμα της κυρίαρχης κουλτούρας με την ταξική ερμηνεία του Ολοκαυτώματος και τις αξίες της αλληλεγγύης και της συμπαράστασης προς κάθε καταπιεσμένο. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, εγγυητής της ασφάλειας των απανταχού Εβραίων είναι για εκείνους το κράτος-τρομοκράτης, το τερατούργημα των εβραϊκού φασισμού που διψάει συνεχώς για νέους πολέμους και περισσότερο αίμα. Σύμφωνα με τη λογική τους, όσο υπάρχει το “καθαρό Εβραϊκό κράτος”, οι Εβραίοι θα έχουν κάπου να καταφύγουν, αν κι εφόσον η ανθρωπότητα ξανακυλήσει και καταληφθεί εκ νέου από την γενοκτονική μανία της.
Ωστόσο, το Ολοκαύτωμα, ως ένα συμβάν-τομή στην ιστορία, δεν εξηγεί απολύτως τίποτα για τα ειδικά χαρακτηριστικά του θύματος, δηλαδή των Εβραίων ως κοινωνικής ομάδας, αλλά φανερώνει πάρα πολλά για τις ιδιότητες και τον τρόπο σκέψης του θύτη, δηλαδή των ναζιστών. Έτσι και τώρα, οι αιτίες που επικαλούνται οι Σιωνιστές και οι “ελευθεριακοί” χειροκροτητές τους, δεν λένε τίποτα για τα θύματα, τον λαό της Γάζας, αλλά δείχνουν πολλά για τη σκέψη των δολοφόνων και των εγχώριων υποστηρικτών τους. Η αφ’ υψηλού θεωρητικές βυζαντινολογίες που θολώνουν την κρίση μπροστά στους τόνους αίματος που χύνουν καθημερινά οι Σιωνιστές, η απεγνωσμένη προσπάθεια να απονευρωθούν οι συλλογικές κινηματικές αντιδράσεις μπροστά στο έγκλημα που συντελείται και να βυθιστεί το κίνημα σε μια εσωστρέφεια τη στιγμή που εκδηλώνει δυναμικά τη διάθεση του να αντισταθεί όσο μπορεί, είναι η προσφιλής μεθοδολογία αυτών των υποκειμένων. Το αποκορύφωμα της τεχνικής τους είναι η διακήρυξη μιας “αλληλεγγύης” χωρίς αντίκρισμα, που δεν προορίζεται για τα υποκείμενα που αγωνίζονται και ματώνουν, αλλά για μια Παλαιστίνη (κι ένα Ισράηλ) που υπάρχει μόνο στη φαντασία των “μεγάλων θεωρητικών” του κινήματος. Βλέπετε, οι Παλαιστίνιοι έχουν θέση στο ρατσιστικό πολιτικό φαντασιακό αυτών των υπερ-επαναστατών μονάχα ως ταπεινά θύματα. Δεν αρμόζει σε αυτούς να έχουν τη δική τους φωνή, τη δική τους συλλογική σκέψη και πράξη. Κάτι τέτοιο περιπλέκει επικίνδυνα τα πράγματα. Δεν χωράει εύκολα στις μουσειακές κατηγορίες της προκάτ “επαναστατικής” τους σκέψης.
Στους κύκλους αυτούς των υπερ-επαναστατών, όσων τουλάχιστον δηλώνουν “αλληλέγγυοι” με τον δοκιμαζόμενο λαό της Γάζας, ο ρόλος των Παλαιστίνιων είναι ως το ιδανικό συμπλήρωμα στο δικό μας πολιτικό μελόδραμα. Επειδή είναι ευάλωτοι κι εντελώς εκτεθειμένοι στις εναλλαγές της δικής μας θέλησης, γίνονται από εμάς αντιληπτοί μονάχα ως τα αντικείμενα μιας ιδιότυπης άσκησης για την επιβεβαίωση της ατομικής μας ιδεολογικής συνέπειας. Οι ζωές τους είναι το αντικείμενο των συζητήσεων μας. Ακόμα και το αν θα συνεχίσουν, ή αν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν. Έτσι, μπορούν μόνο να είναι το ηθικό ορόσημο που νοηματοδοτεί την πολιτική μας ταυτότητα. Πόσο “δεξιά” ή “αριστερά” βρισκόμαστε στο φασμα της εγχώριας ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Ας μου επιτραπεί εδώ να απαντήσω σε αυτή την επίφαση αλληλεγγύης με τα λόγια που είχε απευθύνει ο κομμουνιστής αγωνιστής της αντιαποικιοκρατίας Aime Cesaire, στον γενικό γραμματέα του ΚΚ Γαλλιας Maurice Thorez, όταν υπέβαλε την επιστολή της αποχώρησης του απ’ το κόμμα, αποκηρύσσοντας τις ιδεολογικές εμμονές των σταλινικών, αλλά και τον ρατσισμό τους απέναντι στους κομμουνιστές του Τρίτου Κόσμου:
“ Μας προσφέρεται η αλληλεγγύη του λαού της Γαλλίας. Η αλληλεγγύη του γαλλικού προλεταριάτου και μέσα απ’ τον θρίαμβο του κομμουνισμού, αλληλεγγύη με τους προλετάριους ολόκληρου του κόσμου. Δεν απορρίπτω αυτό το είδος της αλληλεγγύης. Αλλά δεν θέλω η αλληλεγγύη μου να έχει τις βάσεις της μόνο στην μεταφυσική. Δεν υπάρχουν σύμμαχοι με θεϊκή εντολή. Υπάρχουν συμμαχίες που επιβάλλονται λόγω του τόπου, του χρόνου κι από την ίδια τη φύση των πραγμάτων. Κι αν η συμμαχία με το γαλλικό προλεταριάτο έχει την αξίωση της αποκλειστικότητας, αν τείνει να μας κάνει να ξεχνάμε ή να αποφεύγουμε άλλες συμμαχίες που είναι αναγκαίες και φυσικές, δικαιολογημένες και γόνιμες, αν ο κομμουνισμός καταστρέφει τις φιλίες που μας δυναμώνουν πιο πολύ, τότε είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω ότι ο κομμουνισμός μόνο καλές υπηρεσίες δεν μας πρόσφερε, υποχρεώνοντας μας να ανταλλάξουμε την αδελφοσύνη που προκύπτει αυθόρμητα μέσα απ’ τη ζωή, με κάτι που φαίνεται ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ψυχρή, θεωρητική αφαίρεση”.viii
i Παρά την πολιτική καμμένης γης που εφάρμοσε ο ισραηλινός στρατός απο την αρχή της εισβολής, οι Σιωνιστές έχουν χάσει μέχρι τώρα περίπου 900 στρατιώτες, ενώ άλλοι 1.800 έχουν τεθεί εκτός δράσης λόγω σοβαρών τραυματισμών και αδυνατούν να επιστρέψουν στα καθήκοντα τους.
ii US intelligence casts doubt on Israeli claims of UNRWA-Hamas links, The Guardian.
iii Who is militia leader Abu Shahab, the man wanted by a court in Gaza?, Middle East Eye.
vii A Document of General Principles and Policies, May 1, 2017.
viii Aime Cesaire, Letter to Maurice Thorez.
