Εμφύλιος στη MAGAland
Γίνεται πια όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ένας εμφύλιος έχει ξεσπάσει μέσα στο κίνημα που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία. Η διαμάχη αυτή δεν φαίνεται να οφείλεται σε συγκυριακούς παράγοντες, αλλά απορρέει από τις εσωτερικές αντιφάσεις της ετερόκλητης κοινωνικής συμμαχίας που συντάχτηκε πίσω απ’ το υπερσυντηρητικό μήνυμα της MAGA ιδεολογίας. Όσο το MAGA μετατρέπεται σε κυβερνητικό πρόγραμμα και υποχρεώνεται να εναγκαλίζεται ολοένα και περισσότερο με τα θεσμικά κέντρα της πολιτικής εξουσίας στις ΗΠΑ, τόσο η απόκλιση του από τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της κοινωνικής βάσης του φαίνεται να μεγαλώνει. Αυτό το διευρυνόμενο χάσμα τώρα βρίσκει την έκφραση του σε έναν ενδογενή ανταγωνισμό για την ψυχή του MAGA κινήματος, ανάμεσα στους “καθεστωτικούς” από την μία πλευρά, και τους “αντικαθεστωτικούς”, από την άλλη. Επέλεξα να περιγράψω τους δύο αντιπάλους με αυτούς τους χαρακτηρισμούς, διότι η διαφωνία τους δεν αφορά την αντίληψη τους για το οικονομικό σύστημα (συνεπώς, δεν είναι κατά καμία έννοια “αντισυστημικοί”), αλλά τη σχέση που επιθυμούν να έχουν με την ελίτ των επαγγελματιών πολιτικών που κατέχουν εδώ και χρόνια μονοπωλιακά τα κυβερνητικά αξιώματα στις ΗΠΑ. Έτσι, οι “καθεστωτικοί” παρεπιδημούν κυρίως στους κύκλους των επαγγελματιών πολιτικών του ρεπουμπλικανικού κόμματος που υπερασπίζονται με μανία την απόλυτη ταύτιση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με τα συμφέροντα και τις μονομερείς ενέργειες του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή, όσο παρακινδυνευμένες κι εξωφρενικές κι αν φαίνονται αυτές με μια πρώτη ανάγνωση. Προέρχονται επίσης κι απ’ το περιβάλλον των ζάπλουτων οργανώσεων που ανήκουν στο ισραηλινό λόμπυ. Είτε στον πολιτικό-οργανωτικό βραχίονα του, ή στις ομάδες εκείνες που ειδικεύονται στην παραγωγή φιλοϊσραηλινής ιδεολογίας. Όλοι τους κατέφτασαν αργά στο τραμπικό κίνημα, προσπαθώντας να διεισδύσουν σε θέσεις με εξουσία κι επιρροή, μόλις έγινε φανερό ότι ο τραμπισμός δεν ήταν ένα περιθωριακό πολιτικό φαινόμενο, αλλά μια μόνιμη ημιφασιστική μεταστροφή του παραδοσιακού ρεπουμπλικανισμού, με σοβαρές αξιώσεις για την κατάληψη της εξουσίας.
Από την άλλη, η μερίδα των αδιάλλακτων “αντι-καθεστωτικών”, εκφράζει τις διαθέσεις της λαϊκής βάσης του κινήματος, που έχει σαν κίνητρο της τον ιδεολογικό φανατισμό και αντιδρά σε αυτό που ερμηνεύει ως αθέτηση από τους πολιτικούς που κυβερνούν στο όνομα του τραμπισμού, των θεμελιακών αξιακών δεσμεύσεων του κινήματος. Όπως είναι φυσικό, όσο πιο πολύ η τραμπική πολιτική ελίτ εμπλέκεται στην άσκηση πολιτικής εξουσίας, τόσο υποχρεώνεται να προβεί σε υποχωρήσεις που μπορούν μονάχα να δυσαρεστήσουν, ή ακομη και να εξαγριώσουν, τα πιο φονταμενταλιστικά στοιχεία της λαϊκής βάσης. Η αντίφαση αυτή ισοδυναμεί με μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του ημιφασιστικού προτάγματος της MAGA, αφού σε μεγάλο βαθμό η ιδεολογική ταυτότητα του φασισμού σε όλες τις παραλλαγές του, δομείται γύρω απ’ την προσωπολατρεία του ηγέτη. Ο Τραμπ σε μια σειρά από ζητήματα, εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο ως ανακόλουθος σε σχέση με τις προεκλογικές υποσχέσεις που είχε δώσει δημόσια και αυτό προκαλεί τριγμούς στο εσωτερικό της MAGA-λάνδης. Η αρχή έγινε με την υπόνοια ότι το όνομα του Τραμπ περιλαμβάνεται στην περιβόητη λίστα Επστάιν. Πράγμα που σημαίνει ότι ο “άσπιλος ηγέτης” της νέας, “ηθικής” Αμερικής, δεν διαφέρει και πολύ από τους γλοιώδεις καθεστωτικούς πολιτικούς, τα διεφθαρμένα παιδιά του κομματικού σωλήνα, που τόσο λάτρευε να κατακεραυνώνει στις προεκλογικές ομιλίες του.
Έπειτα, ήρθε η ανάμειξη των ΗΠΑ στη βομβιστική εκστρατεία που διεξήγαγε το Ισραήλ σε βάρος του Ιράν. Αυτή η απευθείας εμπλοκή της αμερικανικής κυβέρνησης στις εχθροπραξίες, ερμηνεύτηκε από τους φονταμενταλιστές οπαδούς της τραμπικής “ρεαλπολιτίκ”, ως κατάφωρη παραβίαση της αρχής του απομονωτισμού και της πάγιας θέσης του τραμπισμού για την αποφυγή νέων στρατιωτικών περιπετειών σε μακρινά πεδία συγκρούσεων, που δεν επιφέρουν κάποιο χειροπιαστό, υλικό όφελος για το “εθνικό συμφέρον” της χώρας. Αρκετοί επιφανείς εκπρόσωποι αυτής της τάσης, με μπροστάρηδες τον υπερσυντηρητικό δημοσιολόγο Tucker Carlson και τον κωμικό Dave Smith, εκδήλωσαν δημόσια την κάθετη αντίθεση τους σε αυτή την ακατανόητη πολεμοχαρή ενέργεια. Ο Smith ζήτησε δημόσια συγγνώμη για την προβεβλημένη υποστήριξη που πρόσφερε στον Τραμπ προεκλογικά και απαίτησε την υποβολή πρότασης μομφής ενάντια στο πρόσωπο του, επειδή επιτέθηκε στρατιωτικά σε μια τρίτη χώρα χωρίς να κηρύξει τον πόλεμο σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπονται απ’ το σύνταγμα.i Από την άλλη, ο Carlson πήγε τα πράγματα ένα βήμα πιο πέρα. Κάλεσε τον γερουσιαστή και δηλωμένο υπέρμαχο της κρατικής τρομοκρατίας του Ισραήλ Ted Cruz, σε μια από τις εκπομπές που εκπέμπει μέσω του διαδικτύου και παρακολουθούν τακτικά κάποια εκατομμύρια οπαδών του Τραμπ. Εκεί ξεφτίλισε κυριολεκτικά τον Cruz, κάνοντας του μια σειρά από επιθετικές και άκρως αποκαλυπτικές ερωτήσεις, που κατέστησαν εμφανή την άγνοια του γερουσιαστή για τα περίπλοκα ζητήματα της γεωπολιτικής, αλλά και την αδυναμία του να τεκμηριώσει με λογικά επιχειρήματα το πώς η γραμμή της άνευ όρων στήριξης προς το Ισράηλ εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.ii
Η κριτική αυτή για την εγκατάλειψη της αντιπολεμικής γραμμής από τα τραμπικά κυβερνητικά στελέχη σταδιακά επεκτάθηκε και στο ζήτημα της γενοκτονίας στη Γάζα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ρεπουμπλικάνοι βουλευτές αποδοκιμάστηκαν βίαια στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τους ψηφοφόρους της κοινότητας ή της περιφέρειας τους, συναντήσεις που συνήθως λαμβάνουν χώρα στις ΗΠΑ την καλοκαιρινή περίοδο, όταν τα όργανα της διακυβέρνησης αναστέλλουν τη λειτουργία τους.iii Μάλιστα, οι διαμαρτυρίες ήταν τόσο έντονες που το Ρεπουμπλικανικό κόμμα αναγκάστηκε να συστήσει στους βουλευτές του να αποφύγουν τη διοργάνωση περισσότερων συγκεντρώσεων με την εκλογική βάση τους μέχρι ο “πόλεμος” στη Γάζα να σταματήσει. Παράλληλα, σε μια από τις πιο γνωστές πολιτικές επιθεωρήσεις της φιλοτραμπικής ακροδεξιάς, δημοσιεύτηκε ένα έντονα επικριτικό άρθρο για τις θερινές εκδρομές ιδεολογικής κατήχησης και πολιτικής στρατολόγησης που διοργανώνει η AIPAC στο Ισραήλ με τη συμμετοχή δεκάδων βουλευτών τόσο του ρεπουμπλικανικού, όσο και του δημοκρατικού κόμματος.iv Η συγγραφέας του άρθρου επισήμανε με νόημα ότι αντί να κάνουν τον γύρο του Ισραήλ, οι νομοθέτες των ΗΠΑ θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν τη διακοπή των εργασιών του Κογκρέσου για να περάσουν χρόνο στις περιφέρειες τους και να ενημερωθούν για τα προβλήματα και τις ανάγκες των ψηφοφόρων τους.
Εκείνο που φαίνεται ότι εξοργίζει μια μερίδα των οπαδών του τραμπισμού είναι η έκδηλη αδυναμία που δείχνει η κυβέρνηση τους να διαχωρίσει κατά οποιονδήποτε τρόπο τη στάση της στο θέμα της Γάζας, από την αιματοβαμμένη εκστρατεία που διεξάγει το Ισραήλ εδω και δύο χρόνια με θύματα κυρίως αμάχους και που φαίνεται να έχει σαν τελικό στόχο τη βίαιη εθνοκάθαρση της περιοχής από τον αραβικό πληθυσμό της. Κάτι που ερμηνεύεται από πολλούς ως απόδειξη της καθοριστικής επιρροής που ασκεί ένα τρίτο κράτος στα κέντρα λήψης αποφάσεων του συστήματος διακυβέρνησης των ΗΠΑ. Και σίγουρα δεν συμβάλλει διόλου στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κυβέρνηση του Τραμπ και την φανατικά εθνικιστική λαϊκή βάση της, όταν ο πρόεδρος που έχει το “Πρώτα η Αμερική” ως κατευθυντήρια αρχή της πολιτικής του, γίνεται αποδέκτης μιας άνευ προηγουμένου αποθεωτικής υποδοχής στο κοινοβούλιο μιας άλλης χώρας, με πομπώδεις χαρακτηρισμούς που υπερτονίζουν την ακλόνητη αφοσίωση που έχει δείξει ο Τραμπ μέχρι σήμερα, στους μακροπρόθεσμούς στόχους του σιωνιστικού αποικιοκρατικού εγχειρήματος.
Φυσικά, από την αρχή της διαμάχης, τα φιλοσιωνιστικά κέντρα εξουσίας στις ΗΠΑ χρησιμοποιήσαν όλα τα ιδεολογικά τεχνάσματα που έχουν στη διάθεση τους για να συκοφαντήσουν και να διασύρουν όσους εναντιώνονται στη συνέχιση της “ειδικής σχέσης” με το Ισράηλ, τουλάχιστον με την μορφή που έχει αυτή σήμερα. Οι κατηγορίες για συγκεκαλυμένο “αντισημιτισμό” βρέθηκαν ξανά στην ημερήσια διάταξη, με τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της αντιπολιτευόμενης πτέρυγας του MAGA κινήματος , όπως ο Carlson, η Megyn Kelly, ακόμα και ο Charlie Kirk, να μην γλιτώνουν από τα δηλητηριώδη βέλη των σιωνιστών πρώην συντρόφων τους.v Φαίνεται μάλιστα ότι το ποτήρι γι’ αυτους ξεχείλισε όταν στο ετήσιο συνέδριο της Turning Point USA, ο ιδρυτής της οργάνωσης Kirk, αποφάσισε να δώσει βήμα στους πιο προβεβλημένους εκπροσώπους των “αντικαθεστωτικών” όπως ο Carlson, η Kelly και ο Dave Smith. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι η TPUSA είναι η μαζικότερη υπερσυντηρητική οργάνωση νεολαίας στις ΗΠΑ και τα ετήσια συνέδρια της έχουν τον χαρακτήρα “εθνικών” συναντήσεων μέσα από τις οποίες ζυμώνεται η ιδεολογική γραμμή της τραμπικής ακροδεξιάς. Το γεγονός ότι ο Kirk δεν υπέκυψε στις πιέσεις των φιλοσιωνιστών χρηματοδοτών του και συμπεριέλαβε τους “αφορισμένους” Carlson, Kelly και Dave Smith στους βασικούς ομιλητές του Συνεδρίου, σήμαινε ότι η συμμαχία με το Ισραήλ που κάποτε ήταν στο απυρόβλητο, αίφνης γινόταν το αντικείμενο μιας θυελλώδους ιδεολογικής διαμάχης γύρω απ’ το πραγματικό νόημα που θα πρέπει να έχει το δόγμα της ρεαλπολιτίκ που κηρύσσει ο τραμπισμός.vi
Λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα παραπάνω, δεν είναι πια και τόσο δύσκολο να σκεφτεί κανείς ότι η δολοφονία του Kirk ίσως τελικά να μην ήταν έργο ενός “πωρωμένου ακροαριστερού”, όπως ισχυρίζεται εξαρχής η επίσημη εκδοχή της κυβέρνησης, αλλά μια σύγχρονη παραλλαγή της “νύχτας των μεγάλων μαχαιριών”. Ένα σιωπηρό πραξικόπημα για την κατάληψη από τους φιλοσιωνιστές της μεγαλύτερης οργάνωσης νεολαίας του τραμπισμού, πριν αυτή ξεφύγει οριστικά απ’ τον έλεγχο τους και στραφεί ενάντια στην “ειδική σχέση” που έχουν οι ΗΠΑ με το Ισραήλ. Εξάλλου, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που διεξήχθη λίγο πριν τη δολοφονία, μόλις ένα ισχνό 24% των νεότερων σε ηλικία ρεπουμπλικάνων (κάτω των 35 ετών) τάσσεται πλέον ανοιχτά με το μέρος του Ισραήλ στον “πόλεμο” της Γάζας.vii Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που ο μύθος του “μεμονωμένου πιστολά” επιστρατεύεται από την πολιτική ελίτ των ΗΠΑ σαν πρόσχημα για να συγκαλύψει τους δομικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα στις αντίπαλες μερίδες της αμερικανικής καπιταλιστικής άρχουσας τάξης. Ούτε είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά τον θάνατο του Kirk , μια άλλη προπαγανδιστική οργάνωση του τραμπικού στρατοπέδου, η φανατικά σιωνιστική Daily Wire του Ben Shapiro, εμφανίστηκε πρόθυμη να προσφέρει τις “καλές της υπηρεσίες” στην TPUSA, υπό μορφή έκτακτης χρηματοδότησης, ανταλλαγής διοικητικού προσωπικού, αλλά και πληρωμένων κονδυλοφόρων, προτείνοντας μια άτυπη συγχώνευση ως τον καλύτερο τρόπο για να συνεχίσει η TPUSA το έργο της μετά το θάνατο του ιδρυτή της. Από το αν αυτή η επιχείρηση αλλαγής φρουράς ολοκληρωθεί ή όχι με επιτυχία, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό αν η διαμάχη στην καρδιά του MAGA κινηματος θα μεταφραστεί σε μια ανοιχτή πολιτική ρήξη στους διαδρόμους της εξουσίας, που θα υπονομεύσει τη δυνατότητα του Τραμπ να κυβερνήσει και να εφαρμόσει απερίσπαστος το φασιστικό πρόγραμμα του.
ii Ολόκληρη η συνέντευξη είναι διαθέσιμη στο You Tube.
iii Η ρήξη με την εκλογική βάση του τραμπισμού δεν συντελέστηκε αποκλειστικά εξαιτίας της Γάζας, αλλά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και σε διάφορες αντιλαϊκές πρόνοιες που περιλαμβάνονται στο “Ένα, μεγάλο, πανέμοροφο νομοσχέδιο” του Τραμπ, όπως η κατάργηση των επιδοτήσεων για ιδιωτική ασφάλιση, που θα οδηγήσει όπως όλα δείχνουν σε μια απότομη αύξηση των τιμών κατά 75% για περίπου 22 εκατομμύρια ασφαλισμένους! Για περισσότερα, Gr. Iacurci, Why 22 miliion people may see a ‘sharp’ increase in health insurance premiums in 2026, CNBC.
iv S. Pabst, US lawmakers spending summer break with AIPAC touring Israel, Responsible Statecraft.
v D. Bloom, Dear Charlie Kirk, the Noise Got to You Too, Times of Israel.
vi Χρησιμοποιώ εδώ τον όρο “αφορισμένοι” γιατί αμφότεροι οι Carlson και Kelly απολύθηκαν από τις θέσεις που κατείχαν στο δίκτυο Fox για τις αντι-ισραηλινές απόψεις που έχουν εκφράσει κατά καιρούς.
