Οι μέρες του Αλέξη.
Πέρασαν κιόλας 17 Δεκέμβρηδες από τότε που το όπλο του Κορκονέα σημάδεψε και πυροβόλησε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξη Γρηγόροπουλο στα Εξάρχεια. Ο Αλέξης σήμερα θα ήταν 32αρης, δηλαδή ένας νέος άνθρωπος που θα είχε ολόκληρη τη ζωή μπροστά του για να την περάσει με τον τρόπο που θα επέλεγε.
Αυτό δεν γινόταν να περάσει έτσι και η θλίψη μετατράπηκε άμεσα σε οργή. Γιατί; Είχαν ήδη μαζευτεί πολλές αστυνομικές δολοφονίες, που όλες έμειναν ατιμώρητες από την αστική δικαιοσύνη, η ζαρντινιέρα και τα πράσινα σταράκια της Θεσσαλονίκης, η δολοφονία του Καλτεζά το 1985, οι δολοφονίες του Κουμή και της Κανελλοπούλου το 1980 και όλη η χώρα έζεχνε διαπλοκή από παντού (κάτι σας θυμίζει αυτό ε).
Μετά τη δολοφονία του Αλέξη και όλα όσα είχαν προηγηθεί, η αντιδραστική νεολαία της εποχής μπορούσε να αντιληφθεί από ένστικτο, και όχι από γνώση των αριθμών ή των πολιτικών εξελίξεων, ότι τα χειρότερα έρχονται. Και πράγματι, μόλις 2 χρόνια μετά ήρθε και η χρεοκοπία που άλλαξε για πάντα τις ζωές μας: Εκατοντάδες χιλιάδες έφυγαν μετανάστες, η ανεργία σκέπασε τα πάντα και οι αστείοι μισθοί-χαρτζιλίκια μετατράπηκαν σε ελληνική κανονικότητα.
Τι πέτυχε ο Δεκέμβρης; Απέδωσε ένα ελάχιστο ποσοστό πραγματικής δικαιοσύνης, που αποδείχτηκε αρκετό για να τρομάξει την αστυνομία, την αστική δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ των τότε ολιγαρχών. Πέτυχε να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο, να τσαλακωθεί οριστικά η εικόνα του παντοδύναμου κράτους, να τιμωρηθεί επιτέλους στο δικαστήριο μία αστυνομική δολοφονία, να προειδοποιήσει για την επερχόμενη κατάρρευση και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό:
Να σωπάσει για μερικές εβδομάδες το θλιβερό κατασκεύασμα της κοινής γνώμης. Αναγκάστηκαν να εξαφανιστούν από το δημόσιο λόγο όλοι αυτοί οι λαλίστατοι ουδέτεροι ισαποστάκηδες που ψάχνουν ανέκαθεν να ρίξουν ευθύνες στα θύματα και να αθωώσουν τους δράστες, τα άτομα που οργίζονται για τις σπασμένες βιτρίνες ενώ αδιαφορούν για τις ζωές των 15χρονων.
