Τους τελευταίους δυο μήνες ζήσαμε μια πρωτόγνωρη,όσο και αχαρτογράφητη κατάσταση για όλους/ες μας. Δεν ήταν η πανδημία το πρωτοφανές,ούτε οι απώλειες ανθρώπων σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο,αφού έχουμε παραδείγματα πανδημιών που αντιμετώπισε η ανθρωπότητα και τον προηγούμενο αιώνα, όσο η σε μεγάλο βαθμό παύση της οικονομίας και ευρύτερα του καπιταλιστικού τρόπου ζωής. Ήταν όντως εντυπωσιακό αν μη τι άλλο και μας προβλημάτισε όλους/ες μας το ότι ζήσαμε το υπάρχον σύστημα να λειτουργεί με “νεκρά ταχύτητα” σε διεθνές επίπεδο. Είδαμε τους “ναούς” του χρήματος να κλείνουν – μαζί και τους θρησκευτικούς ναούς – σε όλο τον πλανήτη. Είδαμε τους πιο ανάλγητους των καπιταλιστών και του ιμπεριαλισμού, που δεν έχουν νοιαστεί εδώ και δεκαετίες ούτε στιγμή για τα χιλιάδες θύματα που προκαλεί καθημερινά η πολιτική τους σε ολόκληρο τον κόσμο (απο αρρώστιες, πείνα, πολέμους που οι ίδιοι προκαλούν) να αναδιπλώνονται και να παίρνουν σκληρά μέτρα προστασίας ακόμα και στις μεγαλύτερες μητροπόλεις και καπιταλιστικά κέντρα για την υγεία των ιδίων καθώς και των πολιτών με απώλειες δισεκατομμυρίων για την οικονομία τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την κατατρομοκράτηση των πλυθησμών, ενώ διέγειρε τις ορέξεις και την φαντασία των απανταχού συνωμοσιόπληκτων. Σήμερα, μισό και πλέον χρόνο από την εμφάνιση του κορωνοιού- covid 19 στην Κινεζική επαρχία Ουχάν, με δύο μήνες περίπου βιωματικής εμπειρίας αυτής της πρωτόγνωρης κατάστασης στην Ελλάδα και λίγες μέρες μετά την σταδιακή άρση των μέτρων από την κυβέρνηση της ΝΔ, θεωρούμε πως μπορούμε και οφείλουμε ως συλλογικότητα,να παραθέσουμε τα συμπεράσματα και την οπτική μας σε σχέση με την συγκυρία που διανύουμε στην κοινωνική βάση στην οποία και απευθυνόμαστε. Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως πρόκειται για έναν υπαρκτό, όσο και θανάσιμο κίνδυνο. Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα παγκοσμίως που αυξάνονται καθημερινά και οι εκκλήσεις των επιστημόνων για στήριξη της δημόσιας υγείας από κάθε γωνιά του πλανήτη, σε συνδυασμό με το ότι δεν έχει πιστοποιηθεί ακόμα το εμβόλιο που καταπολεμά τον ιό δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Οι ευθύνες όλων μας – εφόσον μιλάμε για ανθρώπινες ζωές – είναι μεγάλες και τις χωρίζουμε σε τρεις κατηγορίες: Α) Στην ατομική ευθύνη που αφορά τον καθένα/μια μας άμεσα σε σχέση με την προστάσια την δική μας αλλά και των συνανθρώπων μας, Β) Στην κοινωνική ευθύνη που αφορά κάθε κοινωνική τάξη και υποομάδα της, ως μια άτυπη συνθήκη ταξικής “ανακωχής” που επιβάλλει αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση με μόνο γνώμονα την προστασία της υγείας όλων ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού της ίδιας της ανθρώπινης ζωής μπροστά στον κοινό θανάσιμο κίνδυνο και Γ) Την πολιτική ευθύνη που αφορά και βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τους διαχειριστές αυτής της κατάστασης που δεν είναι άλλοι από αυτούς που έχουν τις θέσεις “κλειδιά” και παίρνουν τις αποφάσεις έναντι του κοινωνικού συνόλου, δηλαδή όσους/ες ασκούν την εξουσία, εν προκειμένω την κυβέρνηση της ΝΔ όταν αναφερόμαστε στο τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Η εγχώρια κοινωνική βάση και ιδιαίτερα τα κατώτερα στρώματα σε ακόμα μια δυσκολία και από την πρώτη στιγμή, δεν επέδειξε μόνο την αυτοπειθαρχία που απαιτούσε η περίσταση τηρώντας τα ατομικά μέτρα προστασίας στο σύνολό της, αλλά και την αλληλεγγύη της στον συνάνθρωπο και ιδιαίτερα στους πιο ευάλωτους όσο της επιτρέπονταν. Ταυτόχρονα στάθηκε με όποιο μέσο διέθετε σε αυτή την πρωτόγνωρη συνθήκη εγκλεισμού στο πλευρό του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, ήταν και η μόνη που εισάκουσε τις εκκλήσεις των επιστημόνων στο μέτρο που της ήταν δυνατό, η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού τήρησε τα μέτρα ατομικής υγιεινής, κράτησε τις αποστάσεις όπου χρειάστηκε, σεβάστηκε όσους/ες εργάζονταν υπό αυτές τις συνθήκες, φρόντισε τις πιο ευπαθείς ομάδες και έμεινε σπίτι, προστάτευσε το κοινωνικό σύνολο από τη μεριά της και για να είμαστε ειλικρινείς ξεπέρασε κάθε μας προσδοκία. Αν σε κάποιον λοιπόν χρωστάμε το ότι δεν είδαμε στην Ελλάδα εικόνες σαν κι αυτές που είδαμε στην Ιταλία, στην Ισπανία, στις ΗΠΑ και αλλού αυτός είναι ο απλός λαός, και όποιος προσπαθεί μάταια να καπηλευτεί και να καπελώσει το υψηλό αίσθημα ευθύνης που επέδειξε αυτός ο λαός για να εξυπηρετήσει τα μικροπολιτικά του συμφέροντα μόνο την αποστροφή και την απαξίωσή μας μπορεί να εισπράξει.Εμείς,ως σάρκα από την σάρκα της κοινωνικής βάσης και ως μαχόμενο μέρος της εργατικής τάξης,δεν κοίταξαμε στιγμή να εκμεταλλευτούμε αυτή την κατάσταση πολιτικά. Οι δράσεις και οι παρεμβάσεις μας, παρόλου που οι συνθήκες ήταν ιδανικές και οι αφορμές πολλές για να κινηθούμε επιθετικά ενάντια στο κράτος και τους ταξικούς μας εχθρούς,έμειναν στο επίπεδο της στήριξης της δημόσιας υγείας και της αλληλεγγύης μας στους πιο αδύνατους με σύνθημά μας το “Ο ΛΑΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ“.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Ρίχνοντας μια ψύχραιμη και σφαιρική ματιά σε κάθε κοινωνική τάξη/ομάδα και στο πόσο υπευθυνότητα επέδειξε σε αυτή την συγκυρία θα παρατηρήσουμε πως όσο σκαρφαλώνουμε στην λεγόμενη κοινωνική πυραμίδα, τόσο η ευθύνη υποχωρεί και τη θέση της παίρνει η ιδιοτέλεια και ο ευκαιριακός ατομισμός. Αναφερθήκαμε στην κοινωνική βάση όπου ανήκει και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην προηγούμενη παράγραφο. Εδώ οφείλουμε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όσους ήταν αναγκασμένοι εκ των πραγμάτων να συνεχίζουν να εργάζονται υπό αυτές τις συνθήκες όλο αυτό το διάστημα, τους προλετάριους/ες των super market, τους διανομείς, τους καθαριστές/ριες δημοσίων χώρων, όλους τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας και κάθε έναν/μια εργαζόμενο/η ξεχωριστά που έδωσαν την δυνατότητα στον πληθυσμό να προμηθεύεται τα άκρως απαραίτητα με κίνδυνο της υγείας του/ης. Δεν μπορεί κανείς παρά να εκθειάσει την υπευθυνότητα και τη συνέπεια όλων αυτών των ανθρώπων έναντι της κοινωνίας. Απ’την άλλη όμως,πως να πει κανείς το ίδιο και για τη μεγάλη μερίδα του ορθόδοξου ιερατείου που όλο αυτό το διάστημα “δηλητηρίαζε” τους πιστούς και προκαλούσε τους άθεους με τις εξωφρενικές δηλώσεις του που είχαν σαν μοναδικό γνώμονα τον χαμένο πασχαλινό τζίρο, η στάση τους ήταν πραγματικά εγκληματική και θα μπορούσε να κάνει μεγάλο κακό με την επιμονή τους για ανοιχτές εκκλησίες. Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για τους διάφορους αστυνομικούς που βρήκαν ευκαιρία στους άδειους δρόμους για να ξυλοφορτώσουν προκλητικά πολίτες – δες περίπτωση φρουρών του “ξάδερφου” Γρ.Δημητριάδη – όπως δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς το ίδιο για την ελίτ των αστών που διαφήμιζε τις δωρεές της στα νοσοκομεία εκμεταλλευόμενη αυτή την κατάσταση, αφενός για να κερδίσει τον τίτλο του ευεργέτη, και αφετέρου για να βγει κερδισμένη μέσω αυτών από τις φοροελαφρύνσεις του κράτους. Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για όλους όσους είδαν και βλέπουν αυτή την υγειονομική κρίση ως ευκαιρία για πλουτισμό μέσω μονοπωλίων χάρις τις σχέσεις τους με την γνωστή πολιτική οικογένεια – δες περίπτωση Αχ. Νταβέλης και βιομηχανία μασκων – που μας παραπέμπουν σε μαυραγορίτες άλλων εποχών.Η αστική τάξη σε πολλές περιπτώσεις ήταν αυτή που για ακόμα μια φορά σε δύσκολες συνθήκες επέδειξε τον παρασιτισμό της έναντι του συνόλου και τον βαθύτατα αντικοινωνικό της χαρακτήρα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Σε μια τόσο δύσκολη όσο και πρωτόγνωρη κατάσταση όπου διακυβεύεται η υγεία όλου του πληθυσμού θα περίμενε κανείς και από το πολιτικό προσωπικό που την διαχειρίζεται να ρίξει όλο το βάρος στην υγεία, να στηρίξει τα δημόσια νοσοκομεία με άμεσες προσλήψεις προσωπικού, με τα απαραίτητα μηχανήματα και τον υλικό εξοπλισμό που απαιτείται, να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερες ΜΕΘ, να επιτάξει τα ιδιωτικά νοσοκομεία και τους ιδιωτικούς γιατρούς, να θέσει όλα τα διαγνωστικά κέντρα στην υπηρεσία της κάλυψης των αναγκών του πληθυσμού με μαζικά και δωρεάν τεστ, να χρηματοδοτήσει την έρευνα για την καταπολέμηση της πανδημίας γίνει δεκτό δίχως την παραμικρή αντίρρηση και άμεσα οτιδήποτε ζητήσουν οι άνθρωποι της “πρώτης γραμμής”, οι νοσοκομειακοί γιατροί και οι νοσηλευτές. Πριν απ’όλα, να δούμε μια βαθιά και ειλικρινή αυτοκριτική για την εγκληματική πολιτική στην υγεία τουλάχιστον για τα τελευταία δέκα χρόνια που οι υπουργοί – τραγέλαφοι συναγωνίζονταν την τρόικα “μην τους κλέψει την δόξα”,για την κατάρρευση του ΕΣΥ,για την υποβάθμιση των δημόσιων νοσοκομείων, για τις απολύσεις και τις μειώσεις των μισθών όσων εργάζονται στην υγεία. Επίσης θα περιμέναμε διανομή τροφής και παροχή στέγασης και διαμόρφωση συνθηκών προστασίας για όλους/ες ανεξαιρέτως. Όμως στην Ελλάδα σήμερα κυβερνά η ΝΔ έχοντας στο τιμόνι της τον γόνο Μητσοτάκη συνεπικουρούμενη από μια λούμπεν αστική τάξη που δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν στην προσπάθεια να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, πραγματικός “οδοστρωτήρας” για ολόκληρη την κοινωνία και κυρίως για την εργατική τάξη. Μνημειώδες θα μείνει πως παρά τις αρχικές της εξαγγελίες, η κυβέρνηση ακόμα και εν μέσω υγειονομικής κρίσης δεν έκανε απολύτως τίποτε για να στηρίξει την δημόσια υγεία και το προσωπικό των νοσοκομείων. Εξάντλησε την πολιτική της στην επικοινωνία, πόνταρε ακόμα και την υγεία του πληθυσμού στην πελατειακή σχέση που έχει αναπτύξει με καναλάρχες και μεγαλοδημοσιογράφους, στηρίχθηκε αποκλειστικά στο περιτύλιγμα και τις εντυπώσεις. Το σύμπλεγμα εξουσίας και ΜΜΕ, έτσι όπως το παρακολουθούμε σήμερα στην Ελλάδα αποτελεί πρωτοφανή ακόμα και για τα εδώ δεδομένα όσο και μοναδική στην υπόλοιπη Ευρώπη περίπτωση. Σε όλα τα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας κάθε δημοσιογράφος και καλεσμένος του συμφωνούν μεταξύ τους για το πόσο αποτελεσματικά διαχειρίστηκε την κατάσταση η κυβέρνηση. Ταυτόχρονα όλοι καταλήγουν για νά’ναι καλυμμένοι σε κάθε περίπτωση πως αν κάτι “στραβώσει” στην πορεία σε σχέση με τον ιό την ευθύνη θα την έχει η κοινωνική βάση που δεν επέξειξε ατομική ευθύνη. Η έννοια “πολιτική ευθύνη” για όλους/ες αυτούς/ες όσο ασκεί την εξουσία η ΝΔ δεν υφίσταται. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για τα όσα ακούσαμε και είδαμε αυτές τις μέρες στα ΜΜΕ σε αντιπαράθεση με όσα ζήσαμε.Μέλος της γνωστής οικογενείας ζητούσε να βγούμε στα μπαλκόνια και να χειροκροτούμε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές κι απ’την άλλη η κυβέρνηση έστελνε τα ΜΑΤ στα νοσοκομεία και τα ΜΜΕ τους απέκλειαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα όταν αυτοί διαμαρτύρονταν για την παντελή έλλειψη πραγματικής στήριξης από το κράτος, είναι ένα παράδειγμα από τις πολλές, εντελώς ανεύθυνες και επικίνδυνες για την κοινωνική βάση αντιφάσεις. Ταυτόχρονα το πολιτικό προσωπικό βρήκε, ως γέννημα θρέμμα της τάξης στην οποία ανήκει και τα συμφέροντα της οποίας εκπροσωπεί την ευκαιρία μέσα στην κρίση για να περάσει κατάπτυστα νομοσχέδια που δεν θα τολμούσε να προωθήσει τόσο “αναίμακτα” σε άλλη περίπτωση. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς τις αλλαγές στην παιδεία, την κατάργηση της κοινωνιολογίας, τις κάμερες μέσα στις σχολικές αίθουσες, τα “σκόιλ ελικίκου” του Βρούτση, το νομοσχέδιο βδέλυγμα – την ξεδιάντροπη μπίζνα που αφορά το περιβάλλον, ενδεικτικά, αν όχι κατάπτυστα; Εγκληματική και μισάνθρωπη επίσης ήταν η αδιαφορία της κυβέρνησης για τους πλέον αποκλεισμένους κοινωνικά, τους απόμαχους της βιοπάλης στα γηροκομεία, τους “κολασμένους” των προσφύγων και των μεταναστών στις δομές “όνειδος”, τους έγκλειστους στις φυλακές, τις μειονότητες των ρομά, τους άστεγους. Σε κάποιες περιπτώσεις η πολιτική των κυβερνώντων δίνει την εντύπωση πως όχι απλά αδιαφορεί, αλλά επιζητά την εξόντωσή τους. Αυτή ήταν, πολύ συνοπτικά, η “υπευθυνότητα” και η “προνοητικότητα” που επέδειξε το κράτος εν μέσω πανδημίας.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

Το Ελληνικό κράτος δεν είναι μια καπιταλιστική περιφέρεια που στηρίζει την οικονομία της στην βαριά βιομηχανία όπως άλλες χώρες της Ε.Ε.. Σε σχέση με την πανδημία αυτό λειτούργησε προς όφελος της εργατικής τάξης και της πλειονότητας του πληθυσμού γιατί δεν είναι πολλές οι επιχειρήσεις που οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν κατά εκατοντάδες στον ίδιο χώρο,κάτι που σε συνδυασμό με την ακόρεστη και αδίστακτη επιθυμία για ατομικό πλουτισμό που χαρακτηρίζει τους βιομήχανους θα είχε ανυπολόγιστες απώλειες και καταστεπτικές συνέπειες (βλέπε Λομβαρδία) πάνω στον βωμό του κέρδους τους. Στηρίζεται όμως στον τουρισμό και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και για τους εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων καθώς και για τους εργαζόμενους που είναι αναγκασμένοι να εγκαταλείπουν τις εστίες τους και να δουλεύουν την μισή σεζόν του χρόνου για να επιβιώσουν κάνει τα πράγματα χειρότερα και την κατάσταση ακόμα πιο δυσβάσταχτη μετά το πέρας των “μέτρων προστασίας”, γιατί όσο κι αν προσπαθούν οι κυβερνώντες να μας πείσουν για το αντίθετο, η φετινή τουριστική σεζόν είναι ουσιαστικά μια χαμένη σεζόν. Ο υπουργός των οικονομικών Σταικούρας μιλάει για ύφεση τις τάξεως του τέσσερα τοις εκατό, όμως οι υπουργοί της ΝΔ δεν φημίζονται για τις προβλέψεις τους, ειδάλλως ο Μ. Χρυσοχοΐδης θα μας είχε “τελειώσει” εδώ και αρκετούς μήνες,δεν χρειάζεται κανείς νά’ναι διδάκτορας της οικονομολογίας για να αντιληφθεί πως η ύφεση θα ξεπεράσει το δεκαπέντε τοις εκατό και η ανεργία, μετά από δέκα χρόνια άγριας καπιταλιστικής κρίσης θα εκτοξευθεί και πάλι στο πάνω από το είκοσι τοις εκατό του πληθυσμού, μια ματιά στα επίσημα στοιχεία και άλλη μια ματιά γύρω μας αρκούν για να το κατανοήσουμε. Πάνω σε αυτά τα δεδομένα το ελληνικό κράτος ακροβατεί επικοινωνιακά πάνω από τις ίδιες του τις αντιφάσεις γνωρίζοντας πως τα περιθώρια γι’αυτό στενεύουν και η υπομονή της κοινωνικής βάσης εξαντλείται μέρα με την μέρα. Η κυβέρνηση της ΝΔ με μόνα της “όπλα” την χοντροκομμένη στα όρια της γραφικότητας προπαγάνδα των ΜΜΕ και την ωμή καταστολή επιχειρεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου επανεκκινώντας άρον άρον την οικονομία και ταυτόχρονα θέλει να χει καλυμμένα τα νώτα της σε περίπτωση ραγδαίας εξάπλωσης του ιού. Το πιο χαρακτηριστικό και επίκαιρο παράδειγμα είναι ό,τι συμβαίνει στις πλατείες και που κάτι ανάλογα τραγελαφικό πιθανολογούμε να δούμε και άμεσα στις παραλίες. Οι χώροι εστίασης εκ των πραγμάτων είναι αναγκασμένοι να λειτουργούν με το 1/4 της πελατείας τους λόγω των “αποστάσεων”, όμως τα ενοίκια και οι υποχρεώσεις των μαγαζάτορων δεν μειώνονται στο 1/4. Έτσι η κυβέρνηση της ΝΔ επιστρατεύει το μέτρο για διεύρυνση της ιδιοκτησίας των επιχειρηματιών σε δημόσιους χώρους και πλατείες, τα παγκάκια σε αυτή την περίπτωση “ανταγωνίζονται” αθέμιτα – όπως λένε και οι καπιταλιστές – τα τραπεζοκαθίσματα. Το δικαίωμα του καθενός/μιας να βγει για οποιοδήποτε λόγο στο πάρκο τίθεται υπό αμφισβήτηση από τον “νόμο της αγοράς και της ζήτησης”. Η μπύρα στο περίπτερο λόγου χάρη έχει 1 ευρώ, ενώ πέντε μέτρα παρακάτω η τιμή της πενταπλασιάζεται ή και δεκαπλασιάζεται ανάλογα την περιοχή. Η καπιταλιστική φαιδρότητα στέκεται μπρος στα μάτια όλων για ακόμα μια φορά να σκοντάφτει αντιφατικά στα ίδια της τα ποδάρια. Η κυβέρνηση λοιπόν, προφασιζόμενη πως νοιάζεται για την υγεία του λαού στέλνει τα ΜΑΤ στις πλατείες για να τσακίσουν τους νεολαίους που βρίσκονται σε αυτές και διαχρονικά τους “ανήκουν”, σπέρνοντας νόμο και τρόμο σε όλη την κοινωνική βάση. Η διαχείριση μιας πανδημίας ως ζήτημα δημόσιας τάξης . Απ’όλα όσα συνέβησαν στις πλατείες τις τελευταίες μέρες εμείς θα αναφερθούμε μόνο σε ένα γεγονός : Στα “κλειστά φώτα” της Κυψέλης από δήμαρχο – μέλος της γνωστής οικογενείας την νύχτα που τα ΜΑΤ έσπαγαν δόντια στα στενά και έφτυναν νεολαίους και κατοίκους στα κρατητήρια. Αυτό ήταν μια από τις αθλιότητες που θα βαραίνουν δια βίου τον Μπακογιάννη, και που οι κοινωνικοί αγωνιστές – να είναι βέβαιος – ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσουν.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ – ΩΡΑ ΝΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΤΟΥΜΕ

Μέσα σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία το ανατρεπτικό κίνημα και οι ταξικοί αγωνιστές που εδώ και χρόνια καταδεικνύουν με λόγο και πράξη την εξουσιαστική αναλγησία στα όρια της κτηνωδίας, τις αντικοινωνικές αντιφάσεις του καπιταλισμού και τα αδιέξοδα σε όλο το φάσμα της αστικής δημοκρατίας καλούνται να τολμήσουν εδώ και τώρα την υπέρβαση και να καταθέσουν την ολοκληρωμένη πρότασή τους στην κοινωνική βάση μακριά από κάθε είδους ανάθεση. Να υπενθυμίσουν στον λαό την ήττα του 2015 ξεκόβοντας μια για πάντα τους δεσμούς με την αστική αριστερά και την υπόλοιπη ρεφορμιστική ορντινάτσα του κοινοβουλευτισμού. Να παράξουν μέσα από τις αυτοοργανωμένες διαδικασίες και δομές τους έργο και χειροπιαστό παράδειγμα για το πόσα μπορεί να καταφέρει η ταξική μας αλληλεγγύη, ν’ανοιχτούμε προς κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας μας που πραγματικά ενδιαφέρεται να παλέψει και να συνδιαμορφώσει μαζί μας αντιιεραρχικά.

Να σπάσουμε στον δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα την κρατική τρομοκρατία. Οι προκλήσεις μπροστά μας θά’ναι σκληρές και για να δοθούν σαφείς απαντήσεις θα πρέπει να επιδιώξουμε μια οριζόντια κοινωνική αντιπολίτευση μακριά από την εσωστρέφεια και τα μισόλογα του “δικαιωματισμού” και των διαφόρων εναλλακτισμών της. Να σταθούμε αντάξιοι της παράδοσης μας που εδώ και ενάμιση αιώνα παλεύει διεθνώς για την παύση κάθε μορφής καταπίεσης και εκμετάλλευσης από άνθρωπο σε άνθρωπο και τον τερματισμό της καπιταλιστικής δυστοπίας που δυναστεύει δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και λεηλατεί την φύση για να μπορεί να απομυζεί παρασιτικά τον πλούτο που εμείς οι ίδιοι παράγουμε. Οι μάχες που πρέπει να δοθούν είναι πολλές και περνούν μέσα από την ταξική αλληλεγγύη εντός των ακηδεμόνευτων σωματείων βάσης που αναπτύσσονται ήδη , προκαλώντας πότε την αμηχανία και πότε τον φόβο στις τάξεις των εργατοπατέρων.

Μέσα από δράσεις και παρεμβάσεις εκεί που το δίκιο των από τα κάτω καταπατείται βάναυσα, περνούν μέσα από την διεθνιστική μας αλληλεγγύη εκεί που οι αδύναμοι γίνονται δύνατοί, σηκώνουν το κεφάλι και εξεγείρονται ενάντια στο καπιταλιστικό κτήνος. Περνούν μέσα από την δικτύωσή μας από πόλη σε πόλη ως και το πιο απομακρυσμένο χωριό, περνούν από τον φεντεραλισμό και την ομοσπονδιοποίηση των συλλογικοτήτων μας με συνέπεια και προσήλωση πάνω στον σχεδιασμό και τις στοχεύσεις μας. Περνούν μέσα από το τσάκισμα με κάθε μέσο του κρατικού και παρακρατικού φασισμού, την στήριξη με όλες μας τις δυνάμεις στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τις κάθε λογής μειονότητες που βάλλονται από τον ρατσισμό και άλλα είδη διαχωρισμού.

Σε αυτόν τον αγώνα κανείς/μια δεν θα περισσεψει – και κανείς/μια δεν θά’ναι μόνος/η

Τίποτα λιγότερο από τα πάντα , μέχρι την τελική νίκη.

Εμπρός για την κοινωνική επανάσταση, για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Ελευθεριακή συλλογικότητα Fiore Nero (μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας)

Μάης 2020