Μεξικό: Οι φεμινίστριες καταλαμβάνουν ομοσπονδιακό κτίριο και χρησιμοποιούν τη ζωγραφική ως όπλο
Σε διαμαρτυρία για τις γυναικοκτονίες, οι καλλιτέχνες ζωγράφισαν πορτρέτα μορφών ιστορικών ανδρών που κρεμάστηκαν στην Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Από το https://hyperallergic.com/587487/femicide-protest-national-human-rights-commission-mexico
Στο Μεξικό, 11 γυναίκες δολοφονούνται κάθε ημέρα.
Οι γυναίκες που αποφάσισαν να καταλάβουν το χώρο είναι οι γυναίκες οι οποίες, αν και όλες βιάστηκαν, παραμένουν στον αγώνα, αντιστέκονται, επιμένουν και παραμένουν ζωντανές. Γιατί ναι, στο Μεξικό το να μείνεις ζωντανός είναι πρόκληση.
MEXICO CITY – Την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, η Marcela Aleman και η Silvia Castillo μπήκαν στην Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Πόλη του Μεξικού (CDNH) και αποφάσισαν να μην φύγουν. Είχαν αγνοηθεί για πολύ καιρό προσπαθώντας να αναζητήσουν δικαιοσύνη για τα παιδιά τους, ένα που βιάστηκε ως παιδί, και άλλο που δολοφονήθηκε. Στο Μεξικό, όπου 11 γυναίκες δολοφονούνται την ημέρα και όπου το 98% των δολοφονιών παραμένουν άλυτες, ο Πρόεδρος Αντρέ Μανουέλ Λοπέζ Ομπραντόρ επιμένει ότι το κίνημα για να σταματήσουν οι δολοφονίες των γυναικών δεν είναι παρά συνωμοσία εναντίον της διοίκησής του.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συγκρούονται οι φεμινιστικές ακτιβιστικές ομάδες #NiUnaMenos και Aequus , μαζί με άλλες οικογένειες θυμάτων βίας, συμπεριλαμβανομένων παιδιών και ηλικιωμένων, που μπήκαν στα γραφεία του CDNH για να στηρίξουν τις δύο μητέρες την περασμένη εβδομάδα και κατέλαβαν το κτίριο από τότε. Αφού ζήτησαν από όλους τους υπαλλήλους να εγκαταλείψουν τις εγκαταστάσεις, άρχισαν τη δουλειά, μετατρέποντας το γραφείο σε καταφύγιο γυναικών για θύματα βίας και τις οικογένειές τους. Περίπου 100 θύματα έχουν έρθει να αναζητήσουν κατάλυμα και νομική συμβουλή.
Άρχισαν επίσης τη ζωγραφική. Ζωγράφισαν την ταμπέλα του γραφείου στο μπροστινό μέρος του κτηρίου. Έγραψαν «Δεν συγχωρούμε – ούτε ξεχνάμε». Έγραψαν «Δικαιοσύνη». Και έγραψαν, “duuuude, όχι τον τοίχο!!” – μια αναφορά στη δημόσια οργή για τα γκράφιτι που αφέθηκαν μετά τις προηγούμενες φεμινιστικές διαμαρτυρίες, μια οργή πολύ πιο έντονη από εκείνη για τη βία κατά των γυναικών.
Με ειρηνικό τρόπο μέλη της συλλογικότητας «Ούτε μία λιγότερη Μεξικό» κατέλαβαν την έδρα της Εθνικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (CNDH) που βρίσκεται στο Ιστορικό Κέντρο, προκειμένου οι αντίστοιχες αρχές να επιλύσουν πλήρως τα αιτήματα αρκετών συγγενών θυμάτων κακοποίησης. Μετά τη συνάντηση με τη Ροζάριο Πιέτρα Ιμπάρα, πρόεδρο του CNDH την περασμένη Τετάρτη, οι μητέρες κατέληξαν σε συμφωνία και εγκατέλειψαν τις εγκαταστάσεις. Σήμερα το πρωί μόνο η κ. Silvia Castillo, μητέρα ενός νεαρού άνδρα που σκοτώθηκε το 2019 στο San Luis Potosí, παρέμεινε μέσα στο κτίριο, αλλά περίπου 13 ώρες αργότερα, μέλη διαφόρων φεμινιστικών ομάδων που παρέμειναν έξω από το κτίριο, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους προς τους συγγενείς, αποφάσισαν να εισέλθουν και να συνεχίσουν την κατάληψη.
Και μετά ζωγράφισαν πορτρέτα μορφών ιστορικών ανδρών. Τους στόλισαν με κραγιόν, σκιά ματιών, μοβ μπούκλες, “ACAB”, σύμβολα αναρχίας και λουλούδια. Έβγαλαν τους πίνακες έξω από το κτίριο, και τους έβαλαν στη σειρά, γυρισμένους ανάποδα.
Οι εικόνες των πινάκων έχουν γίνει viral. «Δεν περιμέναμε ποτέ να είναι τόσο επιτυχημένο», ανέφεραν οι καλλιτέχνες σε συνέντευξή τους στη φωτορεπόρτερ Αντρέα Μούρθια την Τετάρτη το βράδυ. “Αυτοσχεδιάσαμε, απλά δουλεύουμε με ό, τι έχουμε γύρω μας.” ,Οι ομάδες δημοπρατούν τους πίνακες για να χρηματοδοτήσουν το καταφύγιο τους.
Να επιμένεις, να επιμένεις, να αντιστέκεσαι και ποτέ να μην εγκαταλείπεις.
Η κατάληψη των εγκαταστάσεων της Εθνικής Επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων (CNDH) στην πόλη του Μεξικό αποτελεί επίτευγμα και πρόοδο για την οργάνωση του εθνικού φεμινιστικού μετώπου #Niunamenos που έφτασαν για να υποστηρίξουν τις μητέρες των θυμάτων της αναγκαστικής εξαφάνισης που ήταν σε απεργία πείνας σε μία από τις αίθουσες. Ακόμη και αν είναι ένα βήμα προς τα εμπρός η κατάληψη των χώρων ώστε να ακουστούν, αυτό δεν αποτελεί σημαντικό βήμα για τις υποθέσεις εν αναμονή της δικαιοσύνης και της διαλεύκανσης.
Στην κατάληψη υπάρχουν γυναίκες όλων των ηλικιών, παιδιά και μερικοί άνδρες των οικογενειών. Όταν έφτασαν δεν μπορούσαν να πιστέψουν την πολυτέλεια που έχει το CNDH: δοχεία παγωτού, κονσέρβες chongo zamorano (τοπικό γλυκό), εισαγόμενη ζάχαρη, λαχανικά και φρούτα υψηλής ποιότητας. Τρόφιμα που οι συγγενείς (που είναι επίσης θύματα) πιο πριν δεν είχαν δοκιμαστεί καν, λόγο του κόστους της μετακίνησης και της παρακολούθησης της υπόθεσης σε αναζήτηση δικαιοσύνης από την πλευρά τους. Ξοδεύοντας τις οικονομίες τους και το πιο σημαντικό, βιώνοντας την συναισθηματική φθορά.
Η Yesenia, η μητέρα της Marichuy, που φέρεται να δολοφονήθηκε πριν από πέντε χρόνια από τον δάσκαλος της, λέει ότι δεν καταλαβαίνει πώς είναι ακόμα ζωντανή, και μόνο η αναζήτηση δικαιοσύνης την κρατά στη θέση της
Η Έρικα, η μικρή της κόρη, είναι θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από συγγενή της. Για τρία χρόνια ο βιαστής ήταν ελεύθερος. Η μητέρα έχει αφήσει τα πάντα και προς το παρόν δεν έχει σπίτι, δημιουργεί μια σειρά από κούκλες με τις οποίες πολλές γυναίκες έχουν πει την ιστορία τους μέσα από αυτές. Θέλει να την θυμούνται για τις κούκλες της και μαζί τους να προχωρήσει στην ζωή με τις κόρες της.
Η Flor είναι καλλιτέχνης δρόμου, υποστηρίζει την Φεμινιστική Συλλογικότητα και κάθε βράδυ επιβιώνει με παραστάσεις φωτιάς και juggling.
Είναι γυναίκες που δεν θέλουν χρήματα, δεν είναι ούτε μέλη κανενός πολιτικού κόμματος. Σκοτώθηκαν, βιάστηκαν και οι κόρες τους εξαφανίστηκαν. Θέλουν δικαιοσύνη. Αυτή που τους αρνούνται εδώ και χρόνια.
Ο πίνακας που έχει τραβήξει τη μεγαλύτερη προσοχή είναι αυτός του Francisco I. Madero, του 33ου προέδρου του Μεξικού, από έναν καλλιτέχνη από το Jomanu Art. Δημοσίευσε ως απάντηση στο Facebook του : «Το πιο εξωφρενικό πράγμα είναι ότι πιστεύουν ότι χάνοντας το σεβασμό για εκείνους που έγραψαν την ιστορία στο Μεξικό, θα λύσει το θέμα της απουσίας της κυβέρνησης που όλοι αξίζουμε. »
Ο Πρόεδρος Λόπε Ομπραντόρ δήλωσε σε συνέντευξη τύπου ότι σέβεται όλες τις διαμαρτυρίες, αλλά ότι δεν συμφωνεί με βανδαλισμούς, με αυτό που έκαναν οι διαδηλωτές στους πίνακες. «Όποιος ξέρει την ιστορία αυτού του κοινωνικού μαχητή θα ξέρει ότι πρέπει να τον σεβόμαστε γιατί… πλήρωσε τον αγώνα του με τη ζωή του. Δεν μπορείτε να πολεμήσετε τη βία με τη βία.»
Σε ένα βίντεο , μια από τις μητέρες που ηγήθηκαν της κατάληψης, η Erika Martinez, παρατήρησε ότι ο πρόεδρος δεν αναγνωρίζει τη διαφορά μεταξύ της βίας εναντίον ενός άψυχου αντικειμένου και ενός ανθρώπου. Περπατά μπροστά από τα κτίρια και φωνάζει, «Αυτός ο πίνακας, αυτά τα χείλη, αυτά τα λουλούδια ζωγραφίστηκαν από την κόρη μου που κακοποιήθηκε σεξουαλικά όταν ήταν επτά ετών. Θέλω να μάθω πώς ο πρόεδρος είναι εξοργισμένος για τον πίνακα. Γιατί δεν είναι εξοργισμένος για την κακοποίηση της κόρης μου; »
Αργότερα, σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, συνέχισε λέγοντας: «Ο πόνος της κόρης μου δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτόν τον πίνακα. Όταν η κόρη μου ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα, δεν τον άκουσα να φωνάζει με φόβο. Δεν είπε όχι. Αυτός ο πίνακας δεν είναι ζωντανός. Και η κόρη μου, όταν βιάστηκε, φώναξε με φόβο και είπε όχι. Δεν μπορείτε να δώσετε μεγαλύτερη αξία σε κάτι που δεν αισθάνεται παρά σε ένα μικρό κορίτσι που θα υποφέρει για όλη της τη ζωή. »
Μια άλλη από τις μητέρες που ηγούνται της κατάληψης, η Yesenia Zamudio, απάντησε με μια δημόσια δήλωση: «Αν δεν συμφωνεί μαζί μας στο ότι ζωγραφίσουμε τον πίνακα, δεν συμφωνώ με τη δολοφονία της κόρης μου και ότι για πέντε χρόνια κανείς δεν με βοήθησε »
Η κάλυψη του Τύπου στην κατάληψη ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Οι περισσότερες από τις εικόνες που βγαίνουν το κτίριο προέρχονται από τη φωτορεπόρτερ Andrea Murcia ( @usagii_ko ) που λέει ότι έχει πρόσβαση σε αυτές τις ομάδες, «επειδή [εμφανίστηκε] στις μικροσκοπικές διαμαρτυρίες και τις δράσεις και τις συναντήσεις τους και τους αντιμετώπιζε με την σημασία που έχουν οι ιστορίες τους πριν κάψουν ή ζωγραφίζουν οτιδήποτε. »
Οι εμβληματικές φωτογραφίες της Murcia μέσα από την κατάληψη έχουν εμπνεύσει εκατοντάδες εικονογραφημένες εκδόσεις και ακόμη και μπλουζάκια σε λίγες μόνο ημέρες. Μπορεί να δημιούργησε εικόνες, αλλά ποτέ δεν βγήκε στο προσκήνιο. «Είμαι φωτορεπόρτερ, όχι καλλιτέχνης. Δεν προσπαθώ να δημιουργήσω εικόνες για τις επισημάνσεις “μου αρέσει” (ike του facebook). Θέλω απλώς οι γυναίκες να δουν τον εαυτό τους να αντανακλάται όπως είναι. Αν το κάνουν, τότε θα νιώσω ότι η δουλειά μου έχει ολοκληρωθεί, θα είμαι χαρούμενη. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία για μένα. »
Σχετικά με τους πίνακες, λέει:
Ζούμε σε μια τέτοια πατριαρχική macho χώρα και οι άντρες ήταν πάντα οι ήρωες των ιστοριών μας… Συγκεκριμένα με αυτήν τη κυβερνητική διοίκηση, η ιστορία είναι επιπλέον συμβολική. Και τώρα διαμαρτύρονται για τη ζημιά στους πίνακες και δεν σέβονται την ιστορία χωρίς να μιλούν για το ποιος τους ζωγράφισε: γυναίκες που βιάστηκαν, κακοποιήθηκαν. Αλλά δεν είναι πλέον θύματα. Και δεν είναι αδύναμες. Είναι δυνατές. Βάζουν το σώμα τους στο κίνημα για να δημιουργήσουν χώρο..Οι πίνακες τους αντιπροσωπεύουν περισσότερα για μένα από τους πρωτότυπους πίνακες. Είναι η νέα ιστορία Η ιστορία των γυναικών που καταλαμβάνουν χώρο. Δεν φοβόμαστε πλέον. Αυτό αντιπροσωπεύουν οι πίνακες.
