Ανταποκρίσεις από τα camps Σκαραμαγκά και Σχιστού. Από το Solidarity With Migrants.

Aνταπόκριση από το camp προσφύγων του Σχιστού

Οι πρόσφυγες/μετανάστριες που διαμένουν στο camp του Σχιστού βρίσκονται εδώ και λίγο καιρό σε μια παράλογη φυλάκιση. Δεν μπορούν να εξέλθουν από το camp παρότι δεν έχει υπάρξει κανένα κρούσμα κορωναιού στο στρατόπεδο. Όχι ότι η ύπαρξη ενός κρούσματος δικαιολογεί τον εγκλεισμό εκατοντάδων ανθρώπων. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση προσπαθεί με ψέματα και προφάσεις να υλοποιήσει την απαράδεκτη και ανήθικη φυλάκιση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών. Μεταναστών και προσφύγων που σε μεγάλο βαθμό ο ξεριζωμός τους οφείλεται στις εγκληματικές οικονομικές και στρατιωτικές πρακτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δύσης σε Αφρική και Μέση Ανατολή. Η υγειονομική κατάσταση εντός του camp είναι τραγική. Ενώ υποτίθεται ότι το lockdown εξυπηρετεί την δημόσια υγεία οι έγκλειστοι του camp έχουν μηδενική πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ακόμα και οι ελάχιστοι που έχουν φέρουν συνταγές από το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν έχουν πρόσβαση στα φάρμακα καθώς οι γιατροί του camp δεν παρέχουν τα φάρμακα και τους απαγορεύεται η έξοδος από το camp. Επιπλέον η αρμόδια αρχή για την συγκομιδή των σκουπιδιών δεν εκτελεί τα καθήκοντα της με πρόσχημα τον κοβιντ (η δομή βρίσκεται εντός του Δήμου Χαϊδαρίου). Σωροί από σκουπίδια σωρεύονται στο camp όπως φαίνεται στις φωτογραφίες. Δεκάδες οικογένειες διαμένουν ουσιαστικά στην ύπαιθρο σε σκηνές. Μάλιστα μικρά παιδιά που εμφανίζουν πυρετό λόγω του κρύου και της έλλειψης κατάλληλων ρούχων χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα από τη διοίκηση για να υποδείξει «πιθανά κρούσματα κόβιντ» . Λόγω των συνθηκών υγιεινής σχεδόν όλα τα παιδιά του camp εμφανίζουν σοβαρές δερματικές παθήσεις ενώ κατά την διάρκεια της νύχτας αρουραίοι επανειλημμένα δαγκώνουν παιδιά που κοιμούνται υπαίθρια. Η αστυνομία εφαρμόζει πρόστιμα σε όποιον προσπαθεί να εξέλθει του camp. Η αστυνομία επιβάλλει πρόστιμο 5 χιλιάδων ευρώ σε όποιον βγαίνει από.το camp. Μετά από σειρά κινητοποιήσεων, άρνηση αποδοχής φαγητού, η διοίκηση δεσμεύτηκε να παράσχει ρούχα για τους διαμένοντες στον υπαίθριο χώρο. Η παροχή χρημάτων έχει διακοπεί για τους περισσότερους πρόσφυγες. Η διοίκηση συχνά χρησιμοποιεί το επιχείρημα ότι υποχρεούται να εξασφαλίσει βασικά αγαθά για τους αιτούντες ασύλου, αλλά ακόμα και σε αυτούς δεν παρέχει τα απαραίτητα.

Πρόσφυγες, μετανάστες/στριες, ντόπιοι/ες, απαιτούμε:

Να σταματήσει ο πόλεμος κατά των μεταναστών/στριών του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε, και όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό

Να κλείσουν όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-camps και «hot spot» και να αντικατασταθούν με πραγματικά ανοιχτές, κοινωνικές δομές για άστεγους και περιθωριοποιημένους μετανάστες/στριες και ντόπιους μέσα στον ιστό των πόλεων.

Χαρτιά, υγεία, οικονομικό επίδομα, στέγαση, ισότιμη εργασία και εκπαίδευση για όλες και όλους. Ίσα δικαιώματα για όλους και όλες.

Δύο νέες ανταποκρίσεις από τα camps του Σκαραμαγκά και του Σχιστού

Στο Σκαραμαγκά ήρθαμε σε επαφή με μετανάστες που μας μετέφεραν τις συνθήκες του αυστηρού εγκλεισμού που επικρατούν εκεί. Αφενός η λήψη ασύλου σημαίνει διωγμό από το camp και χείριστες συνθήκες στέγασης και αφετέρου η εσωτερική καταστολή ασκείται ασφυκτικά πάνω στα σώματα των μεταναστ(ρι)ών που βρίσκονται ακόμη μέσα. Μας περιέγραψαν έντονες εικόνες αστυνομικής βίας, λίγο πριν εμφανιστούν οι μπάτσοι απωθώντας αρχικά εκείνους και προχωρώντας έπειτα σε προσαγωγές, λέγοντας ότι το κείμενό μας “τους παρακινεί και τους εξεγείρει”. Εμείς αυτό το βλέπουμε σαν πρόσχημα για ακόμη περισσότερο έλεγχο και κοινωνική αποστείρωση. Στην πολιτική εσωτερικού θωρακισμού και ανοσίας εμείς απαντάμε με την επιθυμία μας για χτίσιμο κοινοτήτων ντόπιων και μεταναστών.

Στη παρέμβασή μας στα camps του Σχιστού και Σκαραμαγκά αντικρίσαμε κλειστά τα «ανοιχτά» camps, και αστυνομικούς να τα περιφρουρούν στενά. Η διοίκηση ισχυριζόταν πως είναι όλα καλά, και οι μετανάστες/στριες να σιγοβράζουν, όπως φάνηκε και πριν λίγες μέρες, που είχε γίνει εσωτερική πορεία στο camp του Σχιστού και απεργία πείνας. Στο Σκαραμαγκά συναντήσαμε μια ανώτερη κατάσταση αστυνομικού ελέγχου και καταστολής, και μια πιο στενή σχέση της αστυνομίας με τη διοίκηση. Μόλις φτάσαμε αρχίσαμε να μιλάμε με τους μετανάστες και ήρθαν μπάτσοι, αρχικά να μας πάρουν στοιχεία. Εμείς δεν φοβηθήκαμε κάτσαμε και αρχίσαμε να μιλάμε με τους μετανάστες. Μας έλεγαν τα συνολικά προβλήματα που ζουν και ότι μετά το διωγμό τους από τα camps επειδή πήραν άσυλο, μένουν έξω από το camp σε χείριστες συνθήκες, ζητώντας στέγη. Η αντιμετώπιση της αστυνομίας είναι να τους βαρά και να τους διώχνει όπως μας εκμυστηρεύτηκαν αλλά και όπως αντικρίσαμε και εμείς που όταν μιλάγαμε μαζί τους προσπάθησαν να τους διώξουν. Αφού είδαν ότι δεν φοβηθήκαμε ξανά ήρθαν για να μας προσαγάγουν, λέγοντας ότι το κείμενό μας ‘’παρακινεί τους μετανάστες’’, τους ‘’ξεσηκώνει’’ και τους καθοδηγεί.

Εμείς απαντάμε ότι η επιθυμία μας για κοινότητες ντόπιων και μεταναστών δεν τρομοκρατείται