Η αναγκαιότητα εξεγερτικής προοπτικής
‘’Η επανάσταση δεν είναι μωρουδίστικο παιχνίδι, ούτε μια ακαδημαϊκή συζήτηση όπου συγκρούονται μονάχα οι ματαιοδοξίες , μα ούτε και μια λογοτεχνική αντιμαχία στην οποία δεν χύνεται παρά μελάνι. Η επανάσταση είναι ο πόλεμος ,και όποιος λέει πόλεμος λέει καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι χωρίς αμφιβολία ενοχλητικό για την ανθρωπότητα που αυτή δεν μπόρεσε ακόμη να εφεύρει ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, αλλά μέχρι αυτή την στιγμή κάθε καινούριο πράγμα μέσα στην ιστορία ήλθε πραγματικά σε πέρας μονάχα αφότου βαπτίστηκε μέσα στο αίμα’’.
Μιχαήλ Μπακούνιν
Η κατεύθυνση της πάλης , ο διακαής πόθος μας και η μεγαλύτερη επιθυμία μας ως αναρχικοί είναι να μπορέσουμε να δούμε με τα μάτια μας την κοινωνική επανάσταση. Να μπορέσουμε να συμβάλουμε στην ανατροπή κράτους και κεφαλαίου. Μόνο μέσα από το γκρέμισμα του παλιού κόσμου θα μπορέσουμε να δούμε να αναδύεται το βασίλειο της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και του επίγειου παραδείσου. Η επανάσταση για εμάς τους αναρχικούς λειτουργεί ως βασικός γνώμονας κάθε μας ενέργειας, κάθε μας κίνησης, κάθε μας σκέψης. Αν δεν θέλουμε να δούμε την αναρχία ως ένα κουρελόχαρτο στον κάδο των αχρήστων θα πρέπει να κάνουμε το επίπονο επαναστατικό πέρασμα που θα συντρίψει κράτος αλλά και κάθε λογής καταπιεστή.
Η επανάσταση ,φυσικά, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο για το οποίο υπάρχει ένα μαγικό μονοπάτι που θα μας οδηγήσει αυτόματα. Πρέπει να οικοδομηθεί μέρα με την μέρα με απόπειρες που είναι πιο περιορισμένες και που μπορεί να μην έχουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά μιας μεγάλης επανάστασης. Αυτές οι απόπειρες είναι όλες εκείνες οι εξεγέρσεις που θα βάλουν το υπέδαφος για να έρθει η ολοκληρωτική πανανθρώπινη χειραφέτηση. Η εξέγερση αποτελεί το απαραίτητο συστατικό της επανάστασης. Ως αναρχικοί δεν πρέπει να απογοητευόμαστε από μια μη αποτυχημένη εξέγερση. Είναι χρέος μας να συνεισφέρουμε σε καθημερινή βάση έστω και ένα μικρό λιθαράκι προκειμένου να δούμε με τα μάτια μας το φως της εξέγερσης .
Θα ήταν παράλογο να πιστεύουμε πως θα καταφέρουμε κάποτε να προετοιμάσουμε πλήρως τις μάζες για κάτι τόσο μεγάλο όπως η επανάσταση. Ως αναρχική επαναστατική μειοψηφία θα πρέπει να είμαστε έτοιμη για το ιστορικό έργο που μας περιμένει. Ένα έργο που πολλές φορές χρειάζεται να το πιάσουμε αρκετά νωρίτερα ακόμη και από την ίδια την εξέγερση. Η συγκεκριμένη μειοψηφία θα πρέπει να είναι σε θέση να αναλάβει κάτι το οποίο θα δημιουργήσει αναταραχή στις μάζες, δύσκολη κατάσταση στις δυνάμεις καταστολής και να αφήσει σαν παρακαταθήκη τον προβληματισμό και την ζύμωση γύρω από την εκάστοτε ενέργεια. Μπροστά στον αγώνα και τις πρακτικές της εξέγερσης θα βρεθούν εμπόδια ακόμη και από το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα. Υπάρχουν δυνάμεις που δεν βλέπουν την αναγκαιότητα προσπάθειας για πραγμάτωση της εξέγερσης στο εδώ και τώρα. Τρέφουν ψευδαισθήσεις πως με το πέρασμα του καιρού οι συνθήκες θα ωριμάσουν και θα βρεθεί η κατάλληλη στιγμή επίθεσης. Το πρόβλημα σε αυτό δεν είναι το θεωρητικό κομμάτι αλλά η στάση αυτών των δυνάμεων επί του παρόντος. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που αναρχικοί στοχοποιούνται και καταγγέλλονται με μανία από υποστηρικτές της αντίθετης θέσης.
Ακόμη , όμως , και το ίδιο το αναρχικό κίνημα πολλές φορές αποπροσανατολίζεται και χάνει την κατεύθυνση της επαναστατικής διαδικασίας. Οι αντιφάσεις στο εσωτερικό του, πλέον είναι τεράστιες και σε μεγάλο βαθμό χαρακτηρίζεται από πακεταρισμένες αναλύσεις, κατηχισμούς έτοιμους για χρήση και αποφάσεις που πολλές φορές προαποφασίζονται μακριά από διαδικασίες βάσης και αλληλεπίδρασης. Και έπειτα έχουμε εκείνο το κομμάτι που παραμένει κρυμμένο πίσω από τους φόβους των προκλήσεων, να μην επέμβουμε παρά μόνο κατόπιν εορτής, πάντα με την ζυγαριά και το χάρακα στο χέρι ώστε να ζυγίσουμε, να κρίνουμε και να καταδικάσουμε τους λιγοστούς συντρόφους που κάποιο πράγμα κάνανε ακόμη και αν ήταν περιορισμένο και μικρής έκτασης. Αυτό που θα μου έμενε αν το έβλεπα το αναρχικό κίνημα λίγο πιο εξωτερικά και επιδερμικά αυτό θα ήταν ένα σύμβολο, μερικές σημαίες, γερασμένοι και νέοι σύντροφοι, νέοι σύντροφοι που γεράσαν πριν την ώρα τους αλλά και σύντροφοι που ακόμη το μάτι τους γυαλίζει από την σπίθα για ζωή και αντίδραση. Ο μεγάλος αριθμός ενεργών ενθουσιαμένων συντρόφων που παλεύουν καθημερινά και είναι έτοιμοι να ξανά νοηματοδοτήσουν τον κοινωνικό αγώνα δεν πρέπει να αποθαρρυνθούν από τις μούμιες και τους κακούς οιωνούς. Η δράση αντικαθιστά τα δάκρυα ,το φόβο και είναι μέτρο διαχωρισμού πέραν συμβόλων και προγραμματικών διακηρύξεων.
Θα πρέπει φυσικά ως αναρχικοί να είμαστε σε θέση να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Ένας καλός τρόπος να σταματήσεις να μαθαίνεις είναι να νομίζεις πως ήρθε η στιγμή να διδάξεις. Μαθαίνοντας από τις ίδιες τις πράξεις μας είμαστε και σε θέση να μεταβιβάσουμε πληροφορία.
Φτάνουμε στο σήμερα που η αναγκαιότητα της δράσης είναι μονόδρομος. Μπροστά μας έχουμε δύο από τα σημαντικότερα ραντεβού για την επαναστατική ιστορία αυτού του τόπου. Η κυβέρνηση φρόντισε να εκτεθεί παταγωδώς με την διαχείριση περί Covid-19, φρόντισε να καταστείλει ότι κινούταν εδώ και καιρό, έκανε από την πρώτη στιγμή επίθεση στο αναρχικό κίνημα με την εκκένωση καταλήψεων θέλοντας να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις περί εσωτερικού εχθρού, πέρασε νομοσχέδια που θα πλήξουν περιβάλλον, παιδεία αλλά και τα εργασιακά μας δικαιώματα. Παράλληλα έχουμε την απεργία πείνας του Κ. Σακκά. Ίσως η επανοηματοδότηση αυτου του Νοέμβρη να είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Είναι καιρός να αντιδράσουμε και να μην δούμε τα γεγονότα ως θεατές. Η ώρα είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ.
Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!”
Ρόζα Λούξεμπουργκ
Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες.
Αλληλεγγύη στον Κ.ΣΑΚΚΑ
Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ θα γεννά πάντα ΑΝΤΑΡΤΕΣ
