Pablo Picasso: Minotaur is wounded, 1937
«Μακελειό στην Γερμανία: Ακροδεξιός σε παραλήρημα σκορπίζει το θάνατο και μετά αυτοκτονεί» (από τις σημερινές εφημερίδες).
Στην εποχή της εικόνας έχουμε την ευκαιρία να δούμε μια σύνοψη της ζωής του Χίτλερ σε ντοκιμαντέρ 120 λεπτών. Τόσα χρειάστηκε και ο μακελάρης της Χανάου για να ζήσει εν σμίκρω όλη την «ηρωική» πορεία τού προτύπου του. Ο χρόνος έχει πλέον συρρικνωθεί. Το μανιφέστο τού φασίστα παραμένει όμως το ίδιο: προσήλωση στις παραδοσιακές αφαιρέσεις ενός κόσμου σε κίνηση, εμμονικά συνδεδεμένος με την τιμή, τη φυλή, το αίμα, πιστεύει παρανοϊκά πως μια διεθνής συνωμοσία εξυφαίνεται πίσω από την πλάτη του· μια δύναμη που τον κυνηγά απειλητικά. Η οδυνηρή κόλαση της καταπιεσμένης του σεξουαλικότητας —αφού δεν τολμά να δει πως πίσω από το ποδοβολητό τής καταδίωξης κρύβονται οι δικές του ανομολόγητες παρορμήσεις— καταλήγει σε επιθυμία θανάτου· μια φαντασίωση τής αυτοκτονίας που κατανοείται ως δολοφονία του κόσμου που τον καταπιέζει.
Αν δεν γίνει αντιληπτό πως ο φασισμός είναι μια οργισμένη εξωτερίκευση της ατομικής και συλλογικής οδύνης που δημιουργεί η κοινωνική καταπίεση και μαζί της όλες οι παραδοσιακές —και νέες— ιδεολογίες της (το έθνος, η θρησκεία, ο μιλιταρισμός, ο πουριτανισμός, η ιεραρχία κ.α.), αν δεν πούμε καθαρά πως πρόκειται για μια θρησκεία θανάτου, για μια ασθένεια της ανθρώπινης ιστορίας που πρέπει οριστικά να εξαλειφθεί από την ιστορία, αν δεν γίνουν ορατές οι αιτίες τής δολοφονικής μανίας, αν οι κοινωνίες δεν τολμήσουμε το συλλογικό καθρέφτη, η επερχόμενη λαίλαπα είναι μοιραίο να μας καταπιεί.
