Σε απάντηση σε μια ερώτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων, σχετικά με τον θάνατο του Ιρλανδού μαχητή του ΙΡΑ και απεργού πείνας Μπόμπυ Σάντς η Βρετανή πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ απάντησε: “Ο κύριος Σαντς ήταν ένας καταδικασμένος εγκληματίας. Ο ίδιος επέλεξε να χάσει τη ζωή του. Ήταν μια επιλογή που η οργάνωσή του δεν άφησε σε πολλά από τα θύματα της”.
Αυτή η κυνική φράση προσαρμοσμένη στην Ελληνική πραγματικότητα, έχει γίνει καραμέλα στα στόματα κάθε φύσης δεξιού και ακροδεξιού παράφωνου, κάθε φορά που βρίσκει τρόπο να εκμεταλλευτεί τα λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας που του προσφέρουν τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά μέσα, αλλα και στο στόμα πολλών συντηρητικών και συνήθως μη πολιτικοποιημένων καθημερινών ανθρώπων .
Ακόμα και αν δεν έχει εκφραστεί επίσημα από τα πρωθυπουργικά χείλη, αποτελεί στην ουσία την χαιρέκακη δικαιολόγηση της φαινομενικής αδιαφορίας της κυβέρνησης για την εξέλιξη της πορείας της απεργίας πείνας που πραγματοποιεί ο φυλακισμένος αντάρτης πόλης Δ. Κουφοντίνας εδώ και 43 ημέρες ζητώντας την νόμιμη μεταγωγή του στις φυλακές του Κορυδαλλού.
Δεν θα αναφερθούμε εδώ στην πολιτική σημασία των κυβερνητικών χειρισμών ούτε στην εκδικητική διάθεση των οικογενειών των εκτελεσθέντων από την οργάνωση της 17Ν, (που ως ένα βαθμό μπορούν να γίνουν κατανοητά από την άποψη των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων της κυβέρνησης και αυτών που εξυπηρετεί στον διαρκή κοινωνικό πόλεμο ή από το εθιμικό οικογενειακό δίκαιο που κινεί την συγγενική εχθρότητα).
Εδώ θα θέλαμε να δούμε αν και κατά πόσο οι εκτελεσθέντες είχαν την επιλογή να βρεθούν στην θέση αυτή που βρεθήκαν και να υποστούν αυτό που υπέστησαν.
Ας δούμε πρώτα ποιοι είναι οι εκτελεσμένοι από την 17 Νοέμβρη
Πρόκειται για τους:
· Ο Ρίτσαρντ Γουέλς, Σταθμάρχης της CIA (23.12.1975)
· Ο Ευάγγελος Μάλλιος, απόκτακτος αστυνομικός και βασανιστής της χούντας (14.12.1976)
· Ο Αστυνόμος Παντελής Πέτρου και ο αστυφύλακας οδηγός του Σωτήρης Σταμούλης (16.01.1980)
· Ο Τζορτζ Τσάντες (αμερικανός στρατιωτικός)
· Ο οδηγός του Νίκος Βελούτσος (15.11.1983)
· Ο αστυφύλακας Χρήστος Μάτης (24.12.1984)
· Ο εκδότης της “Απογευματινής” Νίκος Μομφερράτος και ο οδηγός του Σ. Ρουσέτης (21.2.1985)
· Ο αρχιφύλακας Νίκος Γεωργακόπουλος (26.11.1985)
· Ο βιομήχανος Δημήτρης Αγγελόπουλος (8.4.1986)
· Ο βιομήχανος Αλέξανδρος Αθανασιάδης (1.5.1988)
· Ο ναυτικός ακόλουθος των ΗΠΑ Γουίλιαμ Νορντίν (28.6.1988)
· Ο εισαγγελέας Κώστας Ανδρουλιδάκης (10.1.1989)
· Ο δημοσιογράφος και βουλευτής Παύλος Μπακογιάννης (26.9.1989)
· Ο Αμερικανός λοχίας Ρόναλντ Στιούαρτ (12.5.1991)
· Ο αστυφύλακας Γιάννης Βαρής (02.11.1991)
· Ο Τούρκος διπλωμάτης Γιοργκού Τσετίν (7.10.1992)
· Ο φοιτητής Θάνος Αξαρλιάν (14.7.1992)
· Ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Μιχάλης Βρανόπουλος (24.1.1994)
· Ο Τούρκος διπλωμάτης Ομέρ Σιπαχίογλου (4.7.1994)
· Ο εφοπλιστής Κώστας Περατικός (28.5.1997)
· Ο Βρετανός στρατιωτικός ακόλουθος Στήβεν Σόντερς (8.6.2000)
Αν εξαιρέσουμε το φοιτητή Αξαρλιάν, που αδικαιολόγητα έπεσε νεκρός κατά την επίθεση με ρουκέτα εναντίον του υπουργού οικονομικών της κυβέρνησης του πατρός Μητσοτάκη, Γιάννη Παλαιοκρασσά, όλοι οι υπόλοιποι ήταν ενεργά ή εν αποστρατεία μέλη του στρατιωτικού, αστυνομικού, δικαστικού, πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου. Ήταν όλοι ενσυνείδητα ταγμένοι στην υπηρεσία ενός συστήματος (και στο μέτρο που τους αναλογούσε) που είναι υπεύθυνο για την ύπαρξη και την διατήρηση της κοινωνικής χυδαιότητας και αδικίας που βιώνει η πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΛΟΓΗ. Κανένας δεν τους υποχρέωσε να καταλάβουν τις θέσεις που κατείχαν. Κανένας δεν τους υποχρέωσε να κάνουν αυτά που έκαναν.
Εφορμώμενοι από οικονομικά ή ψυχολογικά κίνητρα, και απολαμβάνοντας την καθεστώσα πολιτική και θεσμική ασυλία, κυκλοφορούσαν και επιδείκνυαν το έργο τους σφυρίζοντας αδιάφορα, τρομοκρατώντας, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας, άμεσα ή έμμεσα, φυσικά ή σημειολογικά την κοινωνική βάση, με μοναδικό σκοπό την διατήρηση των προσωπικών τους προνομίων ή των ιδεολογικών τους ονειρώξεων.
Το ότι πλήρωσαν αυτή τους την επιλογή από κάποιους που δεν απολάμβαναν το “νόμιμο” δικαίωμα της χρήσης βίας τη στιγμή που πίστευαν ότι αυτή αποτελεί δικό τους μοναδικό προνόμιο, δεν μειώνει τη σημασία των δράσεών τους πολλώ μάλλον δεν τους καθιστά θύματα. Θα ήταν πιο σωστό να τους χαρακτηρίζαμε ως απώλειες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Το ότι είναι από την μεριά των κρατούντων και επιβαλλόντων δεν τους ηρωοποιεί και δεν τους δικαιώνει.
Ο Δ. Κουφοντίνας όταν αποφάσισε να ενταχθεί στην ένοπλη πολιτική οργάνωση της 17 Νοέμβρη ήξερε τι έκανε. Ήξερε ότι ανα πάσα στιγμή θα μπορούσε να συλληφθεί να φυλακιστεί ή ακόμα και να πεθάνει κατά την διάρκεια της μάχης ή της φυλάκισής του. Η λαϊκή ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα για τα οποία πάντα ήταν και είναι γνώστης. Η αποφασιστικότητα η συνέπεια και η προσωπική ηρεμία που έχει επιδείξει το καταμαρτυρούν αυτό.
Δεν ξέρω ποιο θα είναι το τέλος αυτού του δρόμου που ο αγωνιστή Κουφοντίνας έχει επιλέξει να διαβεί. Θεωρώ μάταιο να επικαλεστώ το δικαίωμα στην ισονομία από εκείνους που ορίζουν και εκτελούν τους νόμους κατά το συμφέρον τους. Αυτό που ξέρω όμως και κανένας δεν μπορεί να με πείσει για το αντίθετο είναι ότι οι νεκροί της αστικής τάξης και οι υπηρέτες της ήξεραν τι έκαναν, ήξεραν ότι οι επιλογές τους θα μπορούσαν να έχουν δυνητικά και αυτό σαν αποτέλεσμα, και κανένας από αυτούς δεν αποποιήθηκε τον ρόλο και τα προνόμιά του όταν είχε την ευκαιρία. Συμβαίνει άραγε το ίδιο για τα εκατομμύρια των φτωχών άκληρων που πεθαίνουν από πείνα, στρατιωτικούς και οικονομικούς και περιβαντολλογικούς πολέμους, και αρρώστιες ώστε κάποιοι να γίνονται πλουσιότεροι και κάποιοι να γίνονται ισχυρότεροι; Αυτοί άραγε έχουν την επιλογή;
Δράση της οργάνωσης 17 Νοεμβρη
Δεκαετία του ’70
· 23 Δεκεμβρίου 1975 – Ψυχικό, οδός Βασιλίσσης Φρειδερίκης 5, δολοφονία του σταθμάρχη (αρχηγού) της CIA στην Αθήνα Ρίτσαρντ Γουέλς.
· 14 Δεκεμβρίου 1976 – Παλαιό Φάληρο, δολοφονία του απότακτου αξιωματικού της Αστυνομίας Πόλεων, βασανιστή κατά τη Δικτατορία Ευάγγελου Μάλλιου.
Δεκαετία του ’80[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
· 16 Ιανουαρίου 1980 – Παγκράτι, δολοφονία του υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρου και του σωματοφύλακα και οδηγού του Σωτήρη Σταμούλη.
· 08 Νοεμβρίου 1983 – Ψυχικό, απόπειρα δολοφονίας των χωροφυλάκων Αργυρόπουλου και Τατζημπίρου.
· 15 Νοεμβρίου 1983 – Ψυχικό, δολοφονία του Τζορτζ Τσάντες, πλοίαρχου του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού και του οδηγού του Νίκου Βελούτσου.
· 03 Απριλίου 1984 – Ελληνικό, απόπειρα δολοφονίας του Αμερικάνου αρχιλοχία Ρόμπερτ Τζάντ.
· 24 Δεκεμβρίου 1984 – Πετράλωνα, ληστεία στο υποκατάστημα της Εθνικής τράπεζας. Κατά την διάρκεια της ληστείας τα μέλη της 17Ν σκότωσαν τον αστυφύλακα Χρήστο Μάττη που ήταν σκοπός στην τράπεζα.[12]
· 21 Φεβρουαρίου 1985 – Κολωνάκι, δολοφονία του Νίκου Μομφεράτου, εκδότη της εφημερίδας Απογευματινή και του οδηγού του Παναγιώτη Ρουσσέτη.
· 26 Νοεμβρίου 1985 – Καισαριανή, οδός Ευφρονίου, ξενοδοχείο Ντιβάνι Κάραβελ, βομβιστική επίθεση σε κλούβα των ΜΑΤ με παγιδευμένο αυτοκίνητο, νεκρός ο αρχιφύλακας Νίκος Γεωργακόπουλος, Βαριά τραυματισμένος ο αστυνομικός Νίκος Λουρίδας και άλλοι 13 αστυνομικοί τραυματίες.
· 08 Απριλίου 1986 – Κολωνάκι, οδός Κανάρη, δολοφονία του βιομηχάνου πρόεδρου του Δ.Σ. της Χαλυβουργικής Δημήτρη Αγγελόπουλου.
· 05 Οκτωβρίου 1986 – Αθήνα, ταυτόχρονη έκρηξη βόμβών στο Υπουργείο Συγκοινωνιών, στο δημόσιο ταμείο Καλαμακίου, στην εφορία Αμαρουσίου και στην εφορία Νέας Φιλαδέλφειας.
· 01 Μαρτίου 1988 – Ψυχικό – Λεωφ. Κηφισίας – δολοφονία Αλέξανδρου Αθανασιάδη
· 28 Ιουνίου 1988 – Κεφαλάρι Κηφισσιάς – Δολοφονία με έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου του Αμερικανού στρατιωτικού ακολούθου William Nordeen.
· 10 Ιανουαρίου 1989 – Ζωγράφου, πυροβολείται στα πόδια ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Ανδρουλιδάκης που πεθαίνει στο νοσοκομείο λίγες μέρες αργότερα.
· 18 Ιανουαρίου 1989 – Χαλάνδρι, πυροβολείται στα πόδια ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Π. Ταρασουλέας.
· 22 Φεβρουαρίου 1989 – Αθήνα, εκρήξεις σε τρία πολυτελή διαμερίσματα πολιτών (που ήταν προς ενοικίαση).
· 08 Μαΐου 1989 – Ψυχικό, απόπειρα δολοφονίας του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Πέτσου με βομβιστική επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο.
· 26 Σεπτεμβρίου 1989 – Κολωνάκι, δολοφονία του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Παύλου Μπακογιάννη με πιστόλι.
· 24 Δεκεμβρίου 1989 – Συκούριο Λάρισας, επιδρομή στο στρατόπεδο Συκουρίου, αρπαγή όπλων, 60 ρουκετών, χειροβομβίδων και σφαιρών.
Δεκαετία του ’90[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
· 03 Φεβρουαρίου 1990 – Ευαγγελισμός, οδός Βασιλίσσης Σοφίας, αρπαγή 2 μπαζούκας από το πολεμικό μουσείο.
· 15 Μαΐου 1990 – Εκάλη, βόμβα σε οικοδομή, εμπρησμοί σε οικόπεδα.
· 10 Ιουνίου 1990 – Μαρούσι, λεωφόρος Κηφισίας, ρουκέτα στην Procter & Gamble.
· 20 Νοεμβρίου 1990 – Νέα Ερυθραία, απόπειρα δολοφονίας του επιχειρηματία Βαρδή Βαρδινογιάννη με τρεις ρουκέτες.
· 16 Δεκεμβρίου 1990 – Κολωνάκι, οδός Βασιλίσσης Σοφίας, εκτόξευση δυο ρουκετών στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
· 25 Ιανουαρίου 1991 – Αθήνα, έκρηξη στα υποκαταστήματα της τράπεζας Citibank στο Χαλάνδρι, και την Αγία Παρασκευή, στην τράπεζα Barclay’s στο Μαρούσι και στο γραφείο του Γάλλου στρατιωτικού ακολούθου.
· 28 Ιανουαρίου 1991 – Πανεπιστημίου, ρουκέτα στο κατάστημα της τράπεζας American Express.
· 29 Ιανουαρίου 1991 – Αμπελόκηποι. Λεωφόρος Κηφισίας, ρουκέτα κατά της εταιρίας BP.
· 10 Μαρτίου 1991 – Αθήνα, περιοχή Ακροπόλεως, μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων σε τουριστικά λεωφορεία.
· 12 Μαρτίου 1991 – Γλυφάδα, νεκρός ο Αμερικανός στρατιώτης Ρόναλτ Στιούαρτ (Ronald O. Stewart) σε βομβιστική επίθεση.
· 31 Μαρτίου 1991 – Νέα Πεντέλη, περιοχή Κεφαλάρι, ρουκέτα κατά του ξενοδοχείου «Πεντελικόν».
· 26 Απριλίου 1991, – Πειραιάς, έκρηξη σε ρυμουλκό πλοίο της εταιρίας Καραπιπέρη.
· 02 Μαΐου 1991 – Άγιοι Ανάργυροι, ρουκέτα εναντίον των γραφείων της ΔΕΗ.
· 07 Μαΐου 1991 – Μαρούσι, λεωφόρος Κηφισίας, δυο ρουκέτες εναντίον των γραφείων της Siemens.
· 16 Μαΐου 1991 – Ασπρόπυργος, δυο ρουκέτες κατά της τσιμεντοβιομηχανίας Χάλυψ.
· 31 Μαΐου 1991 – Αταλάντη, δυο ρουκέτες κατά της εταιρίας Löwenbrau.
· 16 Ιουλίου 1991 – Ψυχικό, απόπειρα δολοφονίας του Τούρκου επιχειρηματία και διπλωματικού υπαλλήλου Ντενίζ Μπουλούκμπαση.
· 07 Οκτωβρίου 1991 – Παγκράτι, δολοφονία του Τούρκου διπλωματικού υπαλλήλου Τσετίν Γκιοργκιού (Cetin Gorgu).
· 02 Νοεμβρίου 1991 – Εξάρχεια, οδός Χαριλάου Τρικούπη, νεκρός από εκτόξευση ρουκέτας σε λεωφορείο των ΜΑΤ ο αστυφύλακας Γιάννης Βαρής.
· 20 Νοεμβρίου 1991 – Σεπόλια, συμπλοκή μελών της 17Ν με αστυνομικούς.
· 08 Δεκεμβρίου 1991 – Αμπελόκηποι, δυο ρουκέτες στη Βιοχάλκο.
· 27 Μαρτίου 1992 – Αμπελόκηποι, οδός Λουίζης Ριανκούρ, η αστυνομία έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με μέλη της 17Ν την ώρα που έκαναν πρόβα επίθεσης.
· 14 Ιουλίου 1992 – Σύνταγμα, εκτόξευση ρουκέτας με στόχο τον υπουργό οικονομικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη Γιάννη Παλαιοκρασσά. Τραυματίζεται θανάσιμα ο διερχόμενος 20χρονος Θάνος Αξαρλιάν.
· 28 Νοεμβρίου 1992 – Νέα Φιλαδέλφεια, ρουκέτα κατά της ΔΟΥ Φιλαδέλφειας.
· 03 Δεκεμβρίου 1992 – Μαρούσι, έκρηξη στη ΔΟΥ Αμαρουσίου.
· 21 Δεκεμβρίου 1992 – Μαρούσι, απόπειρα δολοφονίας του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Λευτέρη Παπαδημητρίου.
· 12 Φεβρουαρίου 1993 – Μοσχάτο, έκρηξη στη ΔΟΥ Μοσχάτου.
· 23 Φεβρουαρίου 1993 – Χαλάνδρι, έκρηξη στη ΔΟΥ Χαλανδρίου.
· 03 Μαρτίου 1993 – Περιστέρι, έκρηξη στη Β’ ΔΟΥ Περιστερίου.
· 09 Μαρτίου 1993 – Πετρούπολη, έκρηξη στη ΔΟΥ Πετρούπολης.
· 26 Μαρτίου 1993 – Αθήνα, μπαράζ εκρήξεων σε αυτοκίνητα πολιτών.
· 02 Απριλίου 1993 – Αθήνα, μπαράζ εκρήξεων σε αυτοκίνητα πολιτών.
· 24 Ιανουαρίου 1994 – Κολωνάκι, δολοφονία του πρώην διοικητή της Εθνικής Τράπεζας επί κυβέρνησης ΝΔ Μιχάλη Βρανόπουλου.
· 11 Απριλίου 1994 – Χολαργός, έκρηξη στην εταιρία Miele.
· 18 Μαΐου 1994 – Αμπελόκηποι, λεωφόρος Κηφισίας, ρουκέτα κατά του κτιρίου της εταιρείας IBM.
· 04 Ιουλίου 1994 – Παλαιό Φάληρο, δολοφονία του συμβούλου της τουρκικής πρεσβείας Ομέρ Σιπαχίογλου.
· 19 Δεκεμβρίου 1994 – Χαλάνδρι, έκρηξη στην τράπεζα Citibank Χαλανδρίου.
· 15 Μαρτίου 1995 – Παιανία, δυο ρουκέτες κατά του Mega Channel.
· 15 Φεβρουαρίου 1996 – Αθήνα, ρουκέτα κατά υπαίθριου γκαράζ της Αμερικανικής πρεσβείας.
· 03 Οκτωβρίου 1996 – Κυψέλη, έκρηξη ωρολογιακού μηχανισμού σε αυτοκίνητο του αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας Αντώνιου Ρούσσου
· 28 Μαΐου 1997 – Πειραιάς, δολοφονία του έλληνα εφοπλιστή Κωστή Περατικού.
· 03 Φεβρουαρίου 1998 – Αθήνα, εκρήξεις βομβών σε δυο υποκαταστήματα McDonald’s.
· 19 Φεβρουαρίου 1998 – Αθήνα, εκρήξεις σε αντιπροσωπείες αυτοκινήτων.
· 09 Δεκεμβρίου 1998 – Αμπελόκηποι, έκρηξη στην Εθνική Τράπεζα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
· 07 Απριλίου 1998 – Κυψέλη, ρουκέτα στο υποκατάστημα της Citibank.
· 31 Μαρτίου 1999 – Εξάρχεια, ρουκέτα κατά των γραφείων του ΠΑΣΟΚ στην Χ. Τρικούπη.
· 03 Απριλίου 1999 – Γαλάτσι, βόμβα σε γραφεία του ΠΑΣΟΚ.
· 05 Μαΐου 1999 – Πειραιάς τρεις ρουκέτες κατά τραπεζών δυτικών συμφερόντων.
· 07 Μαΐου 1999 – Αθήνα Καλλιμάρμαρο, έκρηξη βόμβας έξω από την Ολλανδική πρεσβεία.
· 16 Μαΐου 1999 – Χαλάνδρι, ρουκέτα στο σπίτι του Γερμανού πρέσβη Άλμπερτ Κούνα.
2000
· 08 Ιουνίου 2000 – Ψυχικό, δολοφονείται ο Βρετανός στρατιωτικός ακόλουθος Στήβεν Σόντερς.
πηγη: el.wikipedia.org
