Φαίνεται πως ζούμε σε πρωτόγνωρους καιρούς. Με τον κόσμο να ακροβατεί ανάμεσα στην κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την περιβαλλοντική κατάρρευση, εμφανίστηκε ο νέος κορωνοϊός. Μια παγκόσμια πανδημία έχει αναγκάσει τους καπιταλιστές σχεδόν να γίνουν κρατικές σοσιαλιστές. Τέτοια είναι η επιθυμία τους να στηρίξουν αυτό το καταστροφικό σύστημα που ωφελεί μόνο μια πλούσια και άπληστη μειοψηφία. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια δημιουργούνται μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης και μέσω άλλων απελπισμένων μέτρων, ενώ η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει δηλώσει ότι θα πληρώσει έως και το 80% των μισθών των εργαζομένων, εάν οι αυτοί απολύονται λόγω της πανεθνικής διακοπής λειτουργίας των μη βασικών υπηρεσιών.
Είναι λογικό να υπάρχει έντονη ανησυχία στη βρετανική κυβέρνηση, μια ανησυχία που πιέζει τους Τόρις, καθώς ο μεγαλύτερος φόβος τους αυτή τη στιγμή είναι αφ’ ενός οι χιλιάδες άνεργοι και άφραγκοι άνθρωποι που βράζουν από θυμό, αφ’ ετέρου το προς τα πού αυτοί οι άνθρωποι θα κατευθύνουν το θυμό τους. Ο πανικός -που ωθεί τους ανθρώπους να προμηθεύονται μεγάλες ποσότητες τροφίμων, καυσίμων κλπ- η περιφρόνηση των κανόνων στα μέτρα κοινωνικής προφύλαξης, οι ορδές των ανθρώπων που εκμεταλλεύονται το κλείσιμο των παμπ και των εστιατορίων, για να δουν τα αξιοθέατα, όλα αυτά προκαλούν έκπληξη. Αυτή λοιπόν η πανδημία είναι σοβαρή και θα αναγκάσει μαζικά τους ανθρώπους να σκεφτούν την πραγματικότητα με τέτοιον τρόπο, όπως ποτέ δεν το είχαν κάνει στο παρελθόν. Πράγματι, μετά από αρκετές γενιές αχαλίνωτης διαφήμισης, έχει δημιουργηθεί σε πολλούς ανθρώπους μια καταναλωτική μανία που δεν θα φύγει έτσι απλά. Θα υπάρξουν προβλήματα, καθώς ένας νέος, κλειστός και περιορισμένος κόσμος γεννιέται. Πόσα Σαββατοκύριακα χωρίς παμπ και ποδόσφαιρο θα χρειαστούν, πριν δούμε τα πρώτα σημάδια κοινωνικής αναταραχής και βίας ; Ένα έθνος εγωιστών καταναλωτών σύντομα θα κουραστεί από τους τεράστιους σωρούς αποθεμάτων τροφίμων και το Netflix, καθώς σίγουρα ο άνθρωπος ποθεί μια βαθύτερη εκπλήρωση.
Στην αρχή αυτής της κρίσης υπήρχαν περίπου 4.000 μονάδες εντατικής θεραπείας σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, με περίπου 8 στις 10 από αυτές ήδη κατειλημμένες. Ο αριθμός αυτός φαντάζει απίστευτα μικρός υπό το φως των τελευταίων γεγονότων και με έναν πληθυσμό στη Βρετανία πάνω από 60 εκατομμύρια ανθρώπους. Εκπλήσσεται κανείς ; Μετά από πάνω από μια δεκαετία περικοπών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και σε άλλες υπηρεσίες πρώτης γραμμής η κατάσταση έχει σαφώς επιδεινωθεί. Κάποια στιγμή οι άνθρωποι μπορεί να αρχίσουν να σκέφτονται για τα κοινά σημεία με την εποχή εκείνη, κατά την οποία οι παππούδες τους πέθαιναν σε ένα διάδρομο νοσοκομείου περιμένοντας να εξεταστούν.
Εξάλλου, για τον Boris Johnson και το σινάφι του, ο Covid-19 δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα παιχνίδι αριθμών. Οι ελίτ που διοικούν το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ενδιαφέρονται για τους ηλικιωμένους ή τους ευπαθείς ανθρώπους που πεθαίνουν. Αν νοιάζονταν, τότε θα είχαν επενδύσει σε βασικές υπηρεσίες για τη συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα τα τελευταία δέκα χρόνια και περισσότερο. Όχι βέβαια ότι τους απασχολεί ο κοινωνικός αντίκτυπος. Είναι τρομοκρατημένοι από τις ιστορίες για τους εργαζόμενους στην υγεία που αναγκάζονται να πάρουν σκληρές αποφάσεις διαλογής, κάτι που σημαίνει ότι πολλοί θα πεθάνουν λόγω της μη δυνατότητας των νοσοκομείων να περιθάλψουν περισσότερους ασθενείς. Αυτή η σκληρή, φυσική, διαλογή των ασθενών, για τους Τόρις σημαίνει απλώς λιγότερα χρήματα για ανθρώπους που δεν μπορούν να συνεισφέρουν οικονομικά στην κοινωνία ούτως ή άλλως. Απ’ την άλλη, η βουτιά στους δείκτες του χρηματιστηρίου για ορισμένους δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά το ότι εισερχόμαστε σε μια περίοδο με χαμηλούς δείκτες στο χρηματιστήριο, πράγμα που μεταφράζεται πως ορισμένα προϊόντα σε απόθεμα είναι την τρέχουσα περίοδο ωραία και φθηνά και πως τώρα είναι μια καλή στιγμή, για να αγοραστούν. Αυτή είναι η νοοτροπία της άρχουσας τάξης.
Αλλά υπάρχει και μια αχτίδα ελπίδας, και αυτό, όπως πάντα, βρίσκεται στους απλούς ανθρώπους. Η ευθραυστότητα του συστήματος και η ψευδαίσθηση της σταθερότητάς του αποκαλύφθηκαν με τρόπους που ο συνεχής ακτιβισμός δεν μπορούσε να είχε αποκαλύψει. Βλέπουμε τις ομάδες αλληλοβοήθειας να ξεφυτρώνουν στις τοπικές κοινότητες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς η κρίση προκαλεί συμπόνια σε πολλούς ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν και να προσεγγίσουν αυτούς τους συνανθρώπους τους, τους οποίους οι αδιάφορες κυβερνήσεις κατέστησαν ευάλωτους και τους απομόνωσαν. Ο “τρόπος ζωής” μας, αυτή η άρρωστη καταναλωτική κουλτούρα που ξεζουμίζει τη ζωή μας έχει δεχθεί άγρια επίθεση και με τρόπο ειρωνικό από μια νέα ασθένεια. Τα αεροπλάνα απαγορεύεται να πετάξουν, η κυκλοφορία μειώνεται σημαντικά και το φυσικό περιβάλλον παίρνει μια ανάσα από τις δεκαετίες κακοποίησης που του έχουν επιβληθεί. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και να σκεφτούν τί πραγματικά έχει σημασία για αυτούς, για τους στενούς τους συγγενείς, τους φίλους και τις κοινότητές τους. Φυσικά, θα υπάρξουν κι εκείνοι που θα λαχταρούν τα πράγματα να επιστρέψουν στον τρόπο που ήταν παλιά αλλά ελπίζουμε ότι θα υπάρξουν πολλοί που στον παρόντα χρόνο θα αμφισβητήσουν τις βασικές εικασίες για τον καπιταλισμό, για το νομισματικό σύστημα και τις προτεραιότητες της άρχουσας τάξης. Οι άνθρωποι θα αναρωτηθούν: “Γιατί όμως δεν ήμασταν καλύτερα προετοιμασμένοι γι’ αυτό ;”
Καθώς ο κόσμος συνεχίζει να αγωνίζεται για τον περιορισμό αυτού του ιού, τόσο οι κυβερνήσεις όσο και οι καπιταλιστές δε θα μπορούν να συγκρατηθούν από το να συμπεριφέρονται ατομικιστικά και να προκαλούν καταστροφή. Ο μόνος λόγος που ενεργούν με ανθρώπινο τρόπο είναι λόγω της πίεσης των από τα κάτω. Δεν τολμούν να κάνουν τίποτα, διότι για δεκαετίες επιτίθονταν στις υπηρεσίες που είναι περισσότερο χρήσιμες αυτήν την περίοδο. Καθώς όμως οι άνθρωποι εργάζονται από το σπίτι και συναναστρέφονται περισσότερο με τους γείτονές τους, θα μπορούν απλώς να αναρωτηθούν γιατί τα πράγματα θα πρέπει να επιστρέψουν στην προγενέστερη κατάσταση, όταν υπάρχει μια πολύ φωτεινότερη θετική κοινωνία πολύ κοντά, αρκεί απλώς να χρησιμοποιήσουμε αυτήν τη συγκυρία, για να σκεφτούμε !
Πρωτότυπο άρθρο: https://www.anarchistcommunism.org/2020/03/24/the-coronavirus-long-term-effect/
Μετάφραση / επιμέλεια: Πάνος Ασημακόπουλος
