Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων
Εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί μετανάστες/ριες εξακολουθούν να παραμένουν στην Ελλάδα της κρίσης και να μοιράζονται την τύχη τους με εκατομμύρια άλλους, έλληνες και μετανάστες / πρόσφυγες που βρέθηκαν, η κάθε κοινότητα με τον δικό της τρόπο, να υφίστανται τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες μιας κατάστασης, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί ως ανθρωπιστική κρίση.
Εμείς, οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, που αποτελούμε μία από τις παλαιότερες και την πολυπληθέστερη κοινότητα μεταναστών, κατανοούμε ότι ο ρόλος που μας αναλογεί για την επίλυση των προβλημάτων των μεταναστών/προσφύγων έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Έχοντας επίγνωση αυτής της δυναμικής και του πολιτικού και κοινωνικού κεφαλαίου που διαθέτουμε, προχωρήσαμε στη συγκρότηση της Πρωτοβουλίας Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων, προκειμένου, αυτή η δυναμική και αυτό τα κεφάλαιο να μετατραπούν σε οργανωμένη κοινωνική δύναμη για τη διεκδίκηση των αιτημάτων όλων των μεταναστών / προσφύγων, αλλά και για τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους τους ανθρώπους αυτής της χώρας.
Τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα που καταχτήθηκαν πριν από πολλές δεκαετίες σήμερα αμφισβητούνται σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε, ότι για πρώτη φορά αμφισβητήθηκαν και έπαψαν να ισχύουν για τις εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών, πριν από 30 σχεδόν χρόνια. Από τότε και μέχρι σήμερα, οι πληθυσμοί των μεταναστών που ζουν στη χώρα όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθούν να παραμένουν «πολίτες δεύτερης κατηγορίας», να υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό και περιθωριοποίηση. Και πάν’ απ’ όλα συνεχίζουν να στερούνται το βασικότερο δικαίωμα, από το οποίο προκύπτουν όλα τα υπόλοιπα: το δικαίωμα της πολιτικής ισότητας, το δικαίωμα να είναι πολίτες της χώρας στην οποία ζουν και εργάζονται. Το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε την υποχρέωσή του να χορηγήσει πλήρη δικαιώματα σε όλους τους μετανάστες με κυνισμό και υποκρισία, αναπαράγοντας επί της ουσίας ρατσιστικούς διαχωρισμούς, μεταξύ πρώτης και δεύτερης γενιάς μεταναστών.
Ενώ για τα παιδιά της δεύτερης γενιάς, η χορήγηση ιθαγένειας θα έπρεπε να είναι μια φυσική κοινωνική εξέλιξη που προκύπτει από το γεγονός είτε ότι γεννήθηκαν, είτε ότι μεγάλωσαν στη χώρα, δηλαδή με τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζεται το ζήτημα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στην πραγματικότητα ολόκληρο το νομικό πλαίσιο που διαχρονικά εφαρμόστηκε, θέτει μια σειρά από εμπόδια και προϋποθέσεις, που καθιστούν την απόκτηση της ιθαγένειας εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα. Τα θετικά βήματα τα οποία έχουν υπάρξει το τελευταίο διάστημα και με τα οποία επί της ουσίας έχει ξεμπλοκάρει η διαδικασία για χιλιάδες αιτήσεις ιθαγένειας που σκόπιμα είχαν «ξεχαστεί στα συρτάρια» των αρμόδιων υπηρεσιών, δεν επαρκούν για την επίλυση των προβλημάτων. Αυτό που αντίθετα παρατηρείται διαχρονικά είναι η εργαλειοποίηση της ιθαγένειας για την εξυπηρέτηση πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων.
Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι της πρώτης γενιάς, οι οποίοι ζουν πολλά χρόνια σ’ αυτή τη χώρα, συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλουν με την εργασία τους και την κοινωνική τους προσφορά στην ανάπτυξή της, παραμένουν χωρίς κανένα πολιτικό δικαίωμα.
Αυτή η θεσμική διάκριση που επιβλήθηκε από το ελληνικό κράτος, δημιουργώντας διαρκώς εμπόδια στη διαδικασία «ένταξης» των μεταναστών, καθιστά ανέφικτη την απόκτηση ιθαγένειας, καθώς οι απαιτούμενες προϋποθέσεις δεν είναι δυνατό να πληρούνται. Η άρνηση χορήγησης της ιθαγένειας έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός νομικού και κοινωνικού πλαισίου μόνιμου αποκλεισμού των μεταναστών από όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής.
Το γεγονός ότι η ελληνική πολιτεία διατηρεί τη συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών σε μία κατάσταση προσωρινότητας, σε ένα διαρκές κυνήγι για την ανανέωση της άδειας παραμονής, είχε ως αποτέλεσμα για μεγάλη μερίδα μεταναστών να χάσουν εντελώς την άδεια παραμονής και μαζί με αυτό κάθε στοιχειώδες δικαίωμα που είχαν κατακτήσει με τεράστιο κόπο και κόστος. Αυτό σημαίνει ότι υποβιβάζονται όχι μόνο σε τρίτης ή τέταρτης κατηγορίας πολίτες, αλλά καταστρατηγεί κάθε νομική υπόσταση για αυτούς και τις οικογένειές τους.
Η κρατική πολιτική διακρίσεων σε βάρος των μεταναστών διαμορφώνει επίσης τις συνθήκες που ευνοούν την εμφάνιση και την ανάπτυξη φαινομένων κοινωνικού ρατσισμού και ρατσιστικής βίας, καθιστώντας τους μετανάστες στόχους επιθέσεων ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων σαν τη Χρυσή Αυγή.
Έχουμε επίσης επίγνωση ότι ο δικός μας αγώνας, των Αλβανών και όλων των μεταναστών στην Ελλάδα, συνδέεται οργανικά με τις αγωνίες, τους αγώνες και τα δικαιώματα των προσφύγων. Οι σύγχρονοι πρόσφυγες βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτή που βρεθήκαμε κι εμείς όταν για πρώτη φορά περάσαμε τα σύνορα. Σήμερα τα κράτη της Ευρώπης, μαζί και το ελληνικό κράτος δαπανούν υπέρογκα ποσά για να εμποδίσουν τους ανθρώπους που προσπαθούν να γλιτώσουν από σφαγές και πολέμους, να διασχίσουν τα σύνορα. Χτίζουν τείχη και στρατόπεδα συγκέντρωσης για να στερήσουν από τους πρόσφυγες τα δικαιώματα τα οποία υποτίθεται ότι τους έχουν εγγυηθεί οι παγκόσμιοι οργανισμοί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποβάλλοντάς τους σε απάνθρωπες συνθήκες που συνιστούν προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης. Εμείς οι Αλβανοί μετανάστες δηλώνουμε ότι θα σταθούμε με αποφασιστικότητα στο πλευρό των προσφύγων και θα αγωνιστούμε μαζί τους για τα δικαιώματά τους, για τα δικαιώματα που είναι κοινά γι’ αυτούς και για εμάς.
Ταυτόχρονα, αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε είδους διάκριση και καταπίεση που υφίστανται άνθρωποι στη βάση της εθνότητας και της εθνικής τους καταγωγής, της θρησκείας τους, του χρώματός τους, του φύλου τους και του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Στεκόμαστε στο πλευρό κάθε ευάλωτης κοινωνικής ομάδας και ανθρώπων που υφίστανται την οποιαδήποτε διάκριση. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των μεταναστών, των προσφύγων και όλων των κοινωνικών ομάδων που στερούνται τα δικαιώματά τους, είναι κοινός γιατί είναι αγώνας για μια κοινωνία χωρίς ρατσισμό και διακρίσεις, ανεκτική σε κάθε διαφορετικότητα.
Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, δεν μπορεί παρά να βρισκόμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στον φασισμό. Η ανάπτυξη του φασισμού δεν απειλεί μόνο τα δικαιώματά μας ως μετανάστες και πρόσφυγες, αλλά αποτελεί ένα θανάσιμο κίνδυνο ενάντια σε κάθε δυνατότητα να αγωνιστούμε για μια καλύτερη ζωή, για την υπεράσπιση και τα διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Ως κομμάτι του αντιφασιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος, θα αγωνιστούμε μαζί με όλες τις άλλες αντιφασιστικές, αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις για τους κοινούς μας στόχους και τις αξίες που μας συνδέουν.
Εμείς, οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, προερχόμενοι από μια χώρα γειτονική της Ελλάδας, έχουμε τη δυνατότητα να αποτελέσουμε γέφυρα των κινημάτων αντίστασης στις δύο χώρες, να λειτουργήσουμε ως ιμάντας μεταβίβασης κινηματικών εμπειριών, να αναδείξουμε τις αξίες των κινημάτων και να συμβάλουμε στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για έναν κοινό αγώνα όλων των βαλκανικών λαών, για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Έχουμε τη δυνατότητα – και δηλώνουμε ότι αναλαμβάνουμε να το κάνουμε – να προωθήσουμε τη φιλία και την ειρήνη μεταξύ των λαών και να αντισταθούμε στο εθνικιστικό μίσος, την πολεμοκαπηλεία και τους πολεμικούς ανταγωνισμούς.
Καλούμε τους Αλβανούς μετανάστες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς, όσους και όσες ζουν ακόμα στην Ελλάδα, αλλά και όσες και όσους αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, να πλαισιώσουμε αυτή την προσπάθεια υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας. Μια προσπάθεια, η οποία είναι επίσης ένας αγώνας για την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, των δικαιωμάτων όλων όσοι τα στερούνται και υφίστανται τη βία των κοινωνικών διακρίσεων και του ρατσισμού. Καλούμε σε αγώνα για την υπεράσπιση και τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, για μια κοινωνία πραγματικής δημοκρατίας, ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς.
