Βία ή αξίες: Η ουσία της επανάστασης.
«Όταν κοιτάμε ένα πράγμα, πρέπει να εξετάζουμε την ουσία του και να αντιμετωπίζουμε την εμφάνισή του απλώς ως εισαγωγέα στο κατώφλι, και μόλις περάσουμε το κατώφλι, πρέπει να κατανοήσουμε την ουσία του πράγματος. αυτή είναι η μόνη αξιόπιστη και επιστημονική μέθοδος ανάλυσης».
– Μάο Τσε Τουνγκ
Όταν οι περισσότεροι σκέφτονται τη λέξη «επανάσταση», σκέφτονται, σχεδόν ενστικτωδώς και αυτόματα, τη βία. Και φυσικά, η επανάσταση είναι σίγουρα και πολύ σοβαρά μια κατάσταση που απαιτεί και βία.
Ο Μάλκολμ μας δίδαξε αυτό:
«Μια επανάσταση είναι αιματηρή. Η επανάσταση είναι εχθρική. Η επανάσταση δεν γνωρίζει συμβιβασμούς. Η επανάσταση ανατρέπει και καταστρέφει ό,τι μπαίνει στο δρόμο της. Κι εσύ, που κάθεσαι εδώ γύρω σαν κόμπος στον τοίχο, λες, «Θα αγαπήσω αυτούς τους ανθρώπους όσο κι αν με μισούν». Όχι, χρειάζεσαι επανάσταση».
Επομένως, η συσχέτιση της βίας με την επανάσταση δεν είναι απαραίτητα ή κατηγορηματικά λάθος. Είναι, ωστόσο, ένα κρίσιμο λάθος και μια σοβαρή παρερμηνεία της ουσίας της επανάστασης, μόνο αν την δούμε και την κατανοήσουμε αυστηρά μέσα σε ένα πλαίσιο βίας. Η επανάσταση πρέπει να γίνει όχι εξαιτίας αυτής της απίστευτης παρόρμησης που φαίνεται να έχουμε για βία. Διεξάγεται λόγω της έντονης επιθυμίας που έχουμε να ζήσουμε σε μια καλύτερη, πιο ελεύθερη, πιο ανθρώπινη κοινωνία. Μια κοινωνία, αν μπορούμε να φανταστούμε, που είναι εντελώς απαλλαγμένη από βία.
Ο καπιταλιστικός Τύπος και άλλοι αστικοί θεσμοί στην Αμερική, ωστόσο, θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι η επανάσταση είναι κακή, κακή και ανέφικτη, επειδή είναι πολύ «βίαιη». Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι η «λεηλασία» και η «ταραχή» και άλλες μαχητικές μορφές διαμαρτυριών είναι πολύ βίαιες. Ας το ξεκαθαρίσουμε όμως. Ως καταπιεσμένοι, θα είμαστε πάντα καταδικασμένοι από τους καταπιεστές μας για τις πράξεις αντίστασής μας. Οι καπιταλιστές δεν είναι αντίθετοι στη χρήση βίας. Θέλουν απλώς να είναι οι μόνοι που νομιμοποιούνται για τη χρήση της. Δεν θα είχαν καπιταλισμό ή Αμερική χωρίς βία.
Δεν είναι οι καταπιεσμένοι που είναι «βίαιοι». Αυτό ακριβώς είναι το σύστημα που προσπαθούμε να αλλάξουμε. Δεν παρακινούμαστε από τη βία ή το μίσος. Αντίθετα, όπως είπε κάποτε ο Τσε Γκεβάρα:
«Επιτρέψτε μου να σας πω κάτι με τον κίνδυνο να φανώ γελοίο. Ένας αληθινός επαναστάτης καθοδηγείται από μεγάλα συναισθήματα αγάπης. Αγάπη για την ανθρωπιά. Αγάπη για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια. Είναι αδύνατο να συλλάβουμε έναν αυθεντικό επαναστάτη χωρίς αυτή την ιδιότητα».
Αυτό που επιθυμούν οι επαναστάτες μέσω της επανάστασης δεν είναι αυτή η μεγάλη ευκαιρία για βία, αλλά η μεγαλύτερη ευκαιρία να μπορέσουν να αλλάξουν αυτή την κοινωνία. Το καπιταλιστικό σύστημα είναι εγγενώς άθλιο και άρρωστο, δεν έχει λυτρωτικές ιδιότητες που αξίζει να διατηρηθούν. Στην πραγματικότητα, είναι ένα σύστημα που αποσυντίθεται, που πεθαίνει. Όπως έχει γράψει ο σπουδαίος ιστορικός από το Τρινιτά CLR James, «η ανθρωπότητα προφανώς έχει φτάσει στο τέλος του κάτι, η κρίση είναι απόλυτη. Ο αστικός πολιτισμός καταρρέει».
Η σοσιαλιστική επανάσταση απαιτεί την ανατροπή του καπιταλισμού. Απαιτεί την καταστροφή της νεοαποικιοκρατίας και την απελευθέρωση εδαφών των ιθαγενών. Απαιτεί έναν παρατεταμένο αγώνα για έλεγχο των μέσων παραγωγής και άλλων παραγωγικών δυνάμεων. Απαιτεί ριζική ανακατανομή των πόρων. Δεν σημαίνει πλέον εργασιακή εκμετάλλευση ή ταξικές ιεραρχίες. Σημαίνει μια εντελώς νέα κοινωνία. Σημαίνει μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας και ανθρωπιάς.
Ο καπιταλισμός, όπως και ο σοσιαλισμός, δεν είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα, απομονωμένο ή διαχωρισμένο από άλλες κοινωνικές δυνάμεις που συνδέονται με τη διαμόρφωση και την αναδιάρθρωση μιας δεδομένης κοινωνίας. Το οικονομικό σύστημα σε μια δεδομένη κοινωνία γίνεται η βάση πάνω στην οποία οικοδομείται ή δομείται η υπόλοιπη κοινωνία. Ο καπιταλισμός είναι μια ιδεολογία, που σημαίνει ότι συνοδεύεται από ένα σύνολο βασικών πεποιθήσεων, ιδιαίτερων ιδεών και προτύπων συμπεριφοράς κ.λπ.
Ο πρώην πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γουινέας, Σέκου Τουρέ, είπε κάποτε ότι «η υλική βάση της κοινωνικής ζωής είναι ο τρόπος παραγωγής». Με άλλα λόγια, το οικονομικό σύστημα μιας κοινωνίας διαμορφώνει ή καθορίζει τα κοινωνικά ήθη, τις αξίες και τις ιδέες μιας δεδομένης κοινωνίας. Πρέπει λοιπόν να τεθεί το ερώτημα: Τι είναι τόσο λάθος με τις αξίες και τις αρχές του καπιταλιστικού συστήματος που καταπιεσμένες ομάδες σε όλο τον κόσμο οργανώνονται εναντίον του;
Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Τζούνιορ, άρχισε να θέτει ορισμένα σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την καπιταλιστική δομή σε μια ομιλία που εκφώνησε στη Διάσκεψη της Νότιας Χριστιανικής Ηγεσίας το 1967:
«Και μια μέρα πρέπει να κάνουμε το ερώτημα: «Γιατί υπάρχουν σαράντα εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι στην Αμερική; Και όταν αρχίζεις να κάνεις αυτή την ερώτηση, θέτεις ερωτήματα για το οικονομικό σύστημα, για μια ευρύτερη κατανομή του πλούτου ». Όταν κάνετε αυτή την ερώτηση, αρχίζετε να αμφισβητείτε την καπιταλιστική οικονομία. Και λέω απλώς ότι όλο και περισσότερο, πρέπει να αρχίζουμε να κάνουμε ερωτήσεις για ολόκληρη την κοινωνία…»
Στην ομιλία του «Πέρα από το Βιετνάμ» που εκφώνησε νωρίτερα το ίδιο έτος, ο Δρ Κινγκ είπε:
«…[εμείς] ως έθνος πρέπει να υποστούμε μια ριζική επανάσταση αξιών. Πρέπει να ξεκινήσουμε γρήγορα τη μετάβαση από μια κοινωνία «προσανατολισμένη στα πράγματα» σε μια κοινωνία «προσανατολισμένη στον άνθρωπο». Όταν οι μηχανές και οι υπολογιστές, τα κίνητρα κέρδους και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας θεωρούνται πιο σημαντικά από τους ανθρώπους, οι γιγάντιες τρίδυμες του ρατσισμού, του υλισμού και του μιλιταρισμού είναι ανίκανες να κατακτηθούν… Η αληθινή συμπόνια είναι κάτι περισσότερο από το να πετάς ένα νόμισμα σε έναν ζητιάνο. δεν είναι τυχαία και επιφανειακή. Φαίνεται ότι ένα οικοδόμημα που παράγει ζητιάνους χρειάζεται αναδιάρθρωση. Μια αληθινή επανάσταση αξιών θα κοιτάξει σύντομα με δυσφορία την κραυγαλέα αντίθεση της φτώχειας και του πλούτου…Ένα έθνος που συνεχίζει χρόνο με το χρόνο να ξοδεύει περισσότερα χρήματα για στρατιωτική άμυνα παρά για προγράμματα κοινωνικής ανάτασης πλησιάζει στον πνευματικό θάνατο».
Ο Δρ Κινγκ άρχισε να βλέπει πολύ έντονα ότι στις καπιταλιστικές κοινωνίες, αυτό που πραγματικά υπάρχει μέσα στους ανθρώπους είναι μια θεμελιώδης και βαθιά αίσθηση του ανθρώπινου κενού και της κοινωνικής ρηχότητας. Οι αληθινές και αυθεντικές ανθρώπινες αξίες, ήθη και αρχές θυσιάζονται στο βωμό του μονοπωλιακού κεφαλαίου. εμπορευματοποιούνται και χυδαιώνονται. Οι ανθρώπινες αρχές όπως η αγάπη, η ευτυχία, η δικαιοσύνη, η αλήθεια και η ελευθερία, περιστασιακά περιορίζονται σε απολύτως τίποτα, όταν δεν μπορούν να ωφελήσουν ή να προωθήσουν κάτι άλλο με τη μορφή κεφαλαίου ή κάποιου είδους υλικού.
Ο καπιταλισμός μας διδάσκει πώς να είμαστε εγωκεντρικά εγωιστικά άτομα, και έτσι μαθαίνουμε πώς να συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον πολύ ωμά και απρόσωπα. Φαίνεται ότι σεβόμαστε, εκτιμούμε και εκτιμούμε τις ανθρώπινες σχέσεις μόνο στο βαθμό που μπορούν να βοηθήσουν στην προώθηση των προσωπικών μας συμφερόντων ή/και φιλοδοξιών. Οι άνθρωποι στις καπιταλιστικές κοινωνίες μαθαίνουν πώς να λένε ψέματα χωρίς να ανοιγοκλείνουν το μάτι. μάθετε πώς να κοιμάστε ήσυχα, ανεξάρτητα από το πόσο βάναυσα έχουν κακοποιήσει έναν άλλο άνθρωπο τόσο σωματικά, συναισθηματικά ή ψυχολογικά. Ωστόσο, αυτές είναι οι αξίες και οι βασικές αρχές του καπιταλιστικού συστήματος. Έντονος ανταγωνισμός, ατομικισμός, εγωισμός, απληστία, ψέμα, εξαπάτηση, κλοπή, αδιαφορία για τα βάσανα των άλλων, ηδονισμός κ.λπ.
Οι άνθρωποι που ζουν σε καπιταλιστικές κοινωνίες αρέσκονται να παραπλανούν τον εαυτό τους ότι πιστεύουν ότι μπορούν να είναι άνθρωποι ακολουθώντας τις ηθικές και πολιτιστικές επιταγές μιας αντι-ανθρώπινης κοινωνίας. Δεν μπορείς να το κάνεις. «Ο άνθρωπος που σκέφτεται και δρα αποκλειστικά για τον εαυτό του είναι κοινωνικό παράσιτο», είπε ο Sekou Toure. «Η καπιταλιστική κοινωνία δεν λέει ψέματα μερικές φορές, λέει ψέματα συνέχεια», είπε ο Kwame Ture. Και ξέρουμε ότι όποτε λένε ψέματα στους ανθρώπους για τόσο καιρό, η αλήθεια ακούγεται σαν ψέμα και ένα ψέμα σαν αλήθεια.
Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ολόκληρο το σύστημα του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι τοξικό. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να αποφύγουμε ή να σκεφτούμε θετικά, να αρνηθούμε ή να ενεργήσουμε σαν να μην υπάρχει. Αντίθετα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και τελικά να το ξεριζώσουμε. Πρέπει από αίσθημα αγάπης, καθήκοντος και ευθύνης να γίνουμε επαναστάτες. Γιατί χρειαζόμαστε απεγνωσμένα γενναιοδωρία, ειλικρίνεια, διαφάνεια και αυθεντικότητα σε αυτή τη φρικτή αντι-ανθρώπινη καπιταλιστική κοινωνία. Μιλάμε λοιπόν για ταξική πάλη. Αγωνιζόμαστε όχι μόνο για τον βασικό έλεγχο των μέσων παραγωγής αλλά για τις σωστές ιδέες. Και πάλι, «[η]κάθε ηθική ή ηθική πάλη είναι μια ταξική πάλη», είπε ο Σεκού Τουρέ.
Πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το σοσιαλισμό γιατί οι βασικές αρχές του να ζεις και να είσαι και να δομείς μια κοινωνία είναι δίκαιες και ανθρώπινες. Στο Σοσιαλισμός και Άνθρωπος στην Κούβα , ο Τσε Γκεβάρα αναφέρθηκε στην ηθική πτυχή της οργάνωσης για τη σοσιαλιστική επανάσταση όταν έγραψε:
«Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να επιλέξουμε το σωστό μέσο για την κινητοποίηση των μαζών. Βασικά, αυτό το όργανο πρέπει να έχει ηθικό χαρακτήρα, χωρίς ωστόσο να παραμελεί τη σωστή χρήση του υλικού κινήτρου — ιδιαίτερα κοινωνικού χαρακτήρα».
Ο Γκεβάρα συνεχίζει,
«Όπως έχω ήδη πει, σε στιγμές μεγάλου κινδύνου είναι εύκολο να συγκεντρώσουμε μια ισχυρή απάντηση με ηθικά κίνητρα. Η διατήρηση της αποτελεσματικότητάς τους, ωστόσο, απαιτεί την ανάπτυξη μιας συνείδησης στην οποία υπάρχει μια νέα κλίμακα αξιών. Η κοινωνία στο σύνολό της πρέπει να μετατραπεί σε ένα γιγάντιο σχολείο».
Και είμαστε εμείς, οι καταπιεσμένοι, που πρέπει να μετατρέψουμε αυτόν τον κόσμο σε γιγάντια σχολεία απελευθέρωσης. Η Αμερική είναι μια παρηκμασμένη κοινωνία, στερημένη εντελώς από οποιεσδήποτε ουσιαστικές ανθρώπινες αξίες ή αρχές που μπορούν να οδηγήσουν σε σωστή ανθρώπινη ανάπτυξη . Το καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει σχεδιαστεί για να παράγει υγιή, λειτουργικά και έξυπνα ανθρώπινα όντα. μόνο ανόητα ζόμπι και άκαρδα ρομπότ που περνούν άσκοπα στη ζωή, αναζητώντας απεγνωσμένα μια ευτυχία που δεν θα γνωρίσουν ποτέ, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η ευτυχία σε αυτή την καπιταλιστική ερημιά. Μπορεί να καλλιεργηθεί μόνο μέσω της διαδικασίας της επανάστασης:
«Ο μαύρος, ο καφές και ο λευκός είναι θύματα μαζί. Στο τέλος αυτού του μαζικού συλλογικού αγώνα, θα αποκαλύψουμε τον νέο μας άνθρωπο… Θα είναι καλύτερα εξοπλισμένος για να δώσει τον πραγματικό αγώνα, τον μόνιμο αγώνα μετά την επανάσταση – αυτόν για νέες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων». Τζορτζ Τζάκσον
το άρθρο είναι Του Irik Robinson. Αναδημοσιεύτικε στο https://www.hamptonthink.org/read/violence-or-values-the-essence-of-revolution. Η κάθαρα Μαρξιστική προσέγκηση του ζητήματος και οι αναφορές του συγγραφέα, μπορεί να ηχούν παράτερες σε μια αναρχική ιστιοσελίδα, παρόλα αυτα έκρινα οτι η συνολική αξία του κειμένου υπερβαίνει τις όποιες διαφορες μπορεί να υπάρχουν στην επιμέρους ανάλυση.
