Ημερολόγιο πολέμου (μέρος πρώτο)

Ημερολόγιο πολέμου (μέρος πρώτο), του Δήμου Βοσινάκη

Τρίτη 1/3/2022: Η ανθρωπότητα παρακολουθεί συγκλονισμένη την έκτη μέρα του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Πέρα από την αυτονόητη καταδίκη κάθε βάρβαρης πολεμικής ενέργειας κάθε χώρας που προκαλεί νεκρούς, τραυματίες, καταστροφές, πρόσφυγες, δυστυχία και πόνο, μπορείς να διακρίνεις αρκετά καθαρά τις επιδιώξεις κάθε πλευράς και των συμμάχων της. Ενώ συνεχίζονται οι μάχες στο Κίεβο και οι βομβαρδισμοί στο Χάρκοβο, ξεκίνησε ο πρώτος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο χωρών. Βέβαια, καλό είναι να θυμόμαστε ότι είμαστε στη φάση που οι όποιες «λύσεις» θα δοθούν με τη δύναμη των όπλων και όχι με τη δύναμη της διπλωματίας. Η όποια συμφωνία για την Ουκρανία θα γραφτεί με αίμα και όχι με μελάνι.

Σε επικοινωνία που είχε χτες ο Πούτιν με τον Μακρόν του έθεσε τέσσερις όρους για να σταματήσουν οι πολεμικές συγκρούσεις και να αποσυρθεί ο ρώσικος στρατός από την Ουκρανία (κάτι που δεν το βλέπω να γίνεται για τις επόμενες δεκαετίες). Οι όροι του Πούτιν είναι οι εξής:

1) Αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας στην Κριμαία

2) Αποστρατιωτικοποίηση του ουκρανικού κράτους

3) Αποναζιστικοποίηση του ουκρανικού κράτους

4) Διασφάλιση ουδέτερου καθεστώτος της Ουκρανίας

Ο Γάλλος πρόεδρος, ο οποίος εκτός από την Γαλλία θέλει να φανεί ότι εκπροσωπεί γενικά την Ευρωπαική Ένωση ενώ ακόμη και οι πέτρες στην Κόκκινη Πλατεία γνωρίζουν ότι η Ευρώπη ΔΕΝ έχει ενιαία εξωτερική πολιτική, έθεσε στον Πούτιν τους δικούς του όρους:
1) Άμεση διακοπή όλων των επιθέσεων κατά πολιτών

2) Προστασία των αστικών υποδομών

3) Εξασφάλιση των οδικών αξόνων πρωτίστως δε εκείνων που βρίσκονται νοτίως του Κιέβου

Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή; Η Ρωσία προσπαθεί να κερδίσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον πόλεμο, να διαλύσει τις ουκρανικές δομές και να δει τις στρατιωτικές δυνάμεις της να παραλύουν το ουκρανικό κράτος σέρνοντας τους εκπροσώπους του σε διαπραγματεύσεις που θα επικυρώσουν αυτομάτως τις επιθυμίες του Πούτιν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα βιαστεί να πετύχει τους στόχους της και θα χάσει αν αργήσει να το πετύχει, όπως λέει η Δύση. Ο Πούτιν γνωρίζει ότι μία εμφατική νίκη στην Ουκρανία, όποτε και αν έρθει, θα κόψει τον βήχα στις επιδιώξεις του ΝΑΤΟ για περαιτέρω επέκταση προς Ανατολάς, θα στείλει ένα ηχηρό μήνυμα στην Ευρώπη, θα αλλάξει τα σύνορα, θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία και θα αλλάξει για τα καλά τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς στη γειτονιά της.

Η Ουκρανία συνεχίζει να αντιστέκεται, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές αντέχει το Κίεβο, προσπαθεί να καθυστερήσει την αναπόφευκτη ρωσική επικράτηση και έχει καταλάβει ότι η Ευρώπη είναι πρόθυμη να της προσφέρει όπλα, ανθρωπιστική βοήθεια, διπλωματικές συμβουλές, τσάι και συμπάθεια. Ο Ζελένσκι υπέγραψε την αίτηση για ένταξη της Ουκρανίας στην Ε.Ε. αλλά ξέρει ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν θα στείλει στρατό για να την υπερασπιστεί ενώ και οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει ότι δεν θα πολεμήσουν τους Ρώσους. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: Αργά η γρήγορα, η Ρωσία θα κερδίσει τον πόλεμο και πολύ φοβάμαι ότι το τίμημα αυτού του πολέμου θα είναι μια πλήρως ισοπεδωμένη Ουκρανία και μεγάλος χαμένος ο ουκρανικός λαός.

Από την πρώτη μέρα της ρώσικης εισβολής, όλες οι χώρες της Ευρώπης και τα κυρίαρχα μέσα κάθε χώρας τάχθηκαν υπέρ της Ουκρανίας. Το δυσάρεστο της υπόθεσης είναι ότι δεν το κάνουν γιατί στεναχωριούνται για τα γυναικόπαιδα, τους άμαχους και τον αθώο ουκρανικό λαό που δοκιμάζεται, σκοτώνεται και εγκαταλείπει τη χώρα του. Άλλωστε, η «δημοκρατική» Ευρώπη που τώρα είναι ενάντια στον απολυταρχικό Πούτιν μια χαρά υποστήριξε τους Ουκρανούς ναζί τα προηγούμενα χρόνια και σήμερα απαγορεύει σπουδαία έργα Ρώσων καλλιτεχνών, φιμώνει τα ρώσικα μίντια και σκέφτεται να διώξει τους Ρώσους φοιτητές από τα πανεπιστήμιά της. Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης υιοθέτησαν μία ανιστόρητη ρητορική με προκλητικό λεξιλόγιο που αγγίζει ή ξεπερνάει τα όρια της προπαγάνδας και στοχεύει μακροπρόθεσμα στην ολική πολιτική απομόνωση της Ρωσίας. Αυτός είναι και ο υπερβολικά φιλόδοξος στόχος των οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων που, σύμφωνα με τους Ευρωπαίους, θα αναγκάσουν τη Ρωσία να οπισθοχωρήσει.

Κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του ξέρει ότι οι οικονομικές κυρώσεις δεν θα έχουν μονόπλευρο αντίκτυπο. Αν τα κράτη της Ευρώπης κλείσουν τον εναέριο χώρο τους στη Ρωσία τότε και η Ρωσία, η χώρα με τη μεγαλύτερη έκταση του πλανήτη, θα κλείσει τον εναέριο χώρο της στα κράτη της Ευρώπης. Αν η Ευρώπη αποφασίσει ότι δεν θέλει πλέον να ψωνίζει φυσικό αέριο από τη Ρωσία, τότε και η Ρωσία θα πουλήσει το φυσικό αέριο αλλού και οι τιμές θα πάρουν την ανηφόρα (μόλις χτες η Gazprom ανακοίνωσε ότι υπέγραψε συμφωνία για την ανάπτυξη αγωγού φυσικού αερίου προς την Κίνα μέσω Μογγολίας). Αν η FIFA και η UEFA πετάξουν έξω από όλες τις διοργανώσεις την εθνική Ρωσίας και τις ρωσικές ομάδες, τότε και οι Ρώσοι τουρίστες θα εξαφανιστούν από Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα. Με λίγα λόγια, θα ματώσει οικονομικά η Ρωσία αλλά θα ματώσει οικονομικά και η Ευρώπη.

Κάτι άλλο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι η Ευρώπη εν έτη 2022 δεν μπορεί όχι απλά να αρθρώσει σοβαρό πολιτικό λόγο, αλλά ούτε καν να ερμηνεύσει τα γεγονότα της εποχή μας. Αυτό είναι που με κάνει να αναρωτιέμαι αν πραγματικά θέλει να αποφύγει το γενικότερο αιματοκύλισμα ή προσπαθεί να το επιταχύνει. Ναι ο Πούτιν είναι επικίνδυνος, αλαζόνας, πρώην πράκτορας, φιλοπόλεμος, δεν ανέχεται την παραμικρή κριτική, εξοντώνει αντιφρονούντες, ελέγχει τον Τύπο, εκτελεί κόσμο εντός και εκτός Ρωσίας, κατέχει πυρηνικά και απειλεί να τα χρησιμοποιήσει, επιδιώκει τη ρωσική επέκταση με κάθε τρόπο και άλλα τόσα. Ακόμα και αν δεχτεί κάποιος ότι ο Πούτιν είναι ο σύγχρονος Αδόλφος και οι κυρώσεις της Ευρώπης είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, θα δυσκολευτεί πολύ να δεχτεί ότι θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος το 1939 αν απλά είχε απαγορευτεί η μουσική του Μπαχ ή αν είχε αποβληθεί η Μπάγερν Μονάχου από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις εκείνης της εποχής.

Τι θέλω να πω; Είναι λες και η Ευρώπη αγνοεί την πραγματικότητα: Δεν θέλει να παραδεχτεί ότι αυτός ο τύπος κέρδισε τον πόλεμο της Συρίας και σήμερα που μιλάμε ο Μπασάρ αλ Άσαντ, με την υποστήριξη του Ιράν και της Ρωσίας, έχει βγει νικητής από τις συγκρούσεις που ξεκίνησαν το 2011. Ναι φίλε αναγνώστη, στο μακελειό της Συρίας, στο οποίο έβαλαν το βρωμόχερο τους ΗΠΑ, Ευρώπη, Ρωσία, Ιράν, Τουρκία, Ισραήλ και άλλοι, νικητής βγήκε ο άνθρωπος που στήριξε ο Πούτιν. Η εκστρατεία στη Συρία ήταν η πρώτη φορά που η Μόσχα έστελνε δυνάμεις σε μάχες πέρα από τα σύνορα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης μετά την καταστροφική εκστρατεία της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980. Η τολμηρή κίνηση του Πούτιν να επεκτείνει τη ρωσική επιρροή μακριά από τη γειτονιά του είχε αποτέλεσμα και αυτό δεν κάνει να το ξεχνάμε.

Τι έλεγε η Αμερική τον Οκτώβριο του 2015, όταν η Ρωσία αποφάσιζε να εμπλακεί στη Συρία; Ήταν Οκτώβρης του 2015 όταν σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα επιτέθηκε στον Πούτιν και τον κατηγόρησε ότι υπερασπίζεται έναν αυταρχικό σύμμαχο που καταρρέει. «Μια προσπάθεια της Ρωσίας και του Ιράν να στηρίξουν τον Άσαντ και να προσπαθήσουν να ηρεμήσουν τον πληθυσμό απλώς θα τους οδηγήσει σε τέλμα και δεν θα λειτουργήσει», είπε ο Ομπάμα. Συμπέρασμα; Οι εποχές που η Δύση έπαιζε μπάλα μόνη της έχουν περάσει. Ο Πούτιν αντιλήφθηκε το κενό που άφησε η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη γιατί επέλεξαν να ασχοληθούν με την Κίνα που γιγαντώνεται κάθε μέρα που περνάει. Άραγε οι πολιτικοί της Ελλάδας έχουν αντιληφθεί ότι είμαστε στο 2022 και το να συμπεριφέρεσαι σαν μαριονέτα των ΗΠΑ δεν σου εγγυάται καμία ασφάλεια;