Parásitos De Grecia
Η αγάπη των αναρχικών για τον θεσμό της βασιλείας έχει καταγραφεί στην ιστορία με εκρηκτικό τρόπο. Τέλη του 19ου και αρχές του 20ου, ένα παγκόσμιο κύμα επιθέσεων σε προέδρους, πρωθυπουργούς αλλά κυρίως βασιλιάδες δεκάδων κρατών σάρωσε τον κόσμο και άφησε πολύ γαλάζιο αίμα στον δρόμο καθώς και μεγαλοπρεπείς κηδείες συνοδεία στρατιωτικών φιλαρμονικών.
Οδήγησε επίσης και στην δημιουργία του πρώτου παγκόσμιου αστυνομικού μηχανισμού, της Interpol.
Με το μαχαίρι, το πιστόλι, τον δυναμίτη, στην Ρωσία, την Γαλλία, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Αυστρία, με κάθε μέσο και παντού, ναρόντνικοι και ατομικιστές αναρχικοί ανταπόδωσαν ένα μικρό μέρος του τρόμου που αιώνες εισέπραττε η «πλέμπα» από το στέμμα.
Δεν κατάφερε πράγματι να προωθήσει κάποια κοινωνική αλλαγή ο επαναστατικός τερρορισμός. Σίγουρα όμως συνέβαλε στην αναπτέρωση της αυτοπεποίθησης της βάσης κάτι που μετουσιώθηκε λίγα χρόνια μετά στις μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις. Με τρομερό βέβαια κόστος σε εκείνους τους άγιους δαίμονες που αποτόλμησαν τέτοιες πράξεις.
Οι καιροί όμως άλλαξαν. Και μαζί τους οι συνθήκες, τα κινήματα, η κοινωνική βάση, κι ακόμα περισσότερο άλλαξαν οι βασιλιάδες τον 21ο αιώνα.
Δεν είναι μονάρχες. Δεν «άρχουν» καν. Δεν διαθέτουν πολιτική εξουσία, δεν καθορίζουν εξελίξεις, δεν αποκεφαλίζουν τους εχθρούς τους, δεν διατάζουν πολέμους.
Η έννοια «βασιλιάς» ιστορικά καθορίζονταν από δύο αλληλοδιαπλεκόμενες υποστάσεις.
Του τύραννου και του παράσιτου.
Στον κόσμο που ζούμε, οι βασιλιάδες που έχουν απομείνει, τουλάχιστον στην Δύση, διατηρούν μόνο την δεύτερη υπόσταση.
Δεν πρέπει να υποτιμηθεί το συμβολικό τους κύρος και η πολιτική μόχλευση που του κάνουν, ειδικά στην Βρετανία, ούτε και η οικονομική τους δύναμη. Σε σύγκριση όμως με το παρελθόν δεν είναι άλλο από περιφερόμενοι θίασοι και κοινωνικοί/οικογενειακοί κύκλοι που καταναλώνουν κίτρινη δημοσιότητα κι ακόμα περισσότερους δημόσιους πόρους.
Η ιστορία της βασιλείας στην Ελλάδα είναι αρκετά περίπλοκη και ιδιαίτερα διχαστική. Κάτι που μας αφορά εδώ, είναι πως σε αντίθεση με άλλα κράτη, στο Ελλαδικό, ο βασιλικός θεσμός ποτέ δεν κατάφερε την κατάκτηση συλλογικής αναγνώρισης του μύθου του. Ένα μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του, ήταν να αγωνίζεται να εξοντώσει εσωτερικούς του αντιπάλους, είτε στην βάση είτε στην κορυφή.
Για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, από το 1830, το καθεστώς είναι αβασίλευτο επί μισό αιώνα και μάλιστα χωρίς καν μια σοβαρή μειοψηφία να ζητά παλινόρθωση.
Αλλά τα Ελληνικά βασιλικά παράσιτα δεν έχουν εξαφανιστεί. Και γιατί να το κάνουν άλλωστε;
Διάφορες προσπάθειες έχουν γίνει από την δεκαετία του 80 να ξαναβγούν στον αφρό της δημοσιότητας. Από την διεκδίκηση «της περιουσίας τους», αυτών δηλαδή που τους προσέφερε ο τίτλος όταν τον είχαν, έως την προσπάθειά τους να πολιτογραφηθούν ξανά Έλληνες.
Η πραγματικότητα είναι πως μεταπολιτευτικά το οικονομικό και πολιτικό σύστημα χώνεψε το συμπέρασμα πως ο βασιλικός θεσμός στην Ελλάδα παράγει περισσότερα προβλήματα από λύσεις. Ούτε η εθνική αστική τάξη, ούτε ο διεθνής παράγοντας, ούτε οι κοτζαμπάσικες πολιτικές ελίτ νοστάλγησαν την ευνοιοκρατία, την εμπάθεια, τον ανορθολογισμό και τις καμαρίγιες ανακτόρων και αυλής. Έτσι, κάθε προσπάθεια των γαλαζοαίματων να φτιάξουν προγεφύρωμα εντός της Ελλάδας βρήκε κλειστές πόρτες.
Την στιγμή που μιλάμε η αβασίλευτη αστική δημοκρατία βασιλεύει και τίποτα δεν προμηνύει ότι οι παλιοί βασιλιάδες μπορούν να επιστρέψουν ως τέτοιοι.
Αλλά δεν είναι απαραίτητο να επιστρέψουν ως τέτοιοι.
Αν κάτι ξέρουν καλά τα παράσιτα είναι οι δημόσιες σχέσεις και η κίτρινη δημοσιότητα επιπέδου πρωινάδικου. Αποτελούν ζωντανή μηχανή παραγωγής εντυπωσιακών τελετουργικών και σκανδάλων. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε πως στις δεξιές ιστορικές αφηγήσεις, που ως ένα βαθμό λειτουργούν ταυτοτικά, οι βασιλιάδες είναι πρώτο τραπέζι. Είτε μιλάμε για τις «νίκες του έθνους», είτε μιλάμε για εμφύλιους, το παλάτι πρωταγωνιστεί. Κατά συνέπεια δεν είναι εφικτό να ξεριζωθεί ολοκληρωτικά ούτε από την ταυτότητα ούτε από τα δεξιά φαντασιακά η μοναρχική συνιστώσα. Επίσης οι εναπομείναντες «βασιλόφρονες» μπορεί να είναι λίγοι και γραφικοί, αλλά εντοπίζονται μέσα στα τρίσβαθα της ελληνικής εξουσίας και των διαδρόμων της. Δεν είναι ασήμαντοι. Όπως δεν είναι ασήμαντη και η αλληλεγγύη των μη ελλαδικών βασιλικών κύκλων στην Ευρώπη που πάντα και παντού ενισχύουν τους όμοιούς τους με μια αξιοζήλευτη, για την «πλέμπα» των εθνών, ενότητα και αλληλεγγύη.
Από την άλλη, οι διεθνείς εξελίξεις πολύ περισσότερο θυμίζουν την δεκαετία του 60 παρά την δεκαετία του 2000. Φαντάσματα ψυχρού πολέμου επανεμφανίστηκαν, κανονικός πόλεμος διεξάγεται στα ίδια εδάφη που του 2ου παγκοσμίου, πολυπολικός κόσμος, ακροδεξιά ατζέντα, αυταρχικοί ηγέτες, θρησκευτική ρητορική, επιστροφή στα έθνη-κράτη. Για την ακρίβεια αναδύονται στοιχεία που ανάγονται σε εποχές πολύ παλιότερές από τα 60s… Κι όλα αυτά είναι γεωπολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά στοιχεία που δημιουργούν βιότοπους ευνοϊκούς για μονάρχες και βασιλικούς γάμους.
Αλλά και πολύ πρακτικά το ελληνικό σύστημα και η αστική δημοκρατία αντιμετωπίζουν σήμερα στην Ελλάδα νέες συνθήκες. Ενώ ένα μέρος της βάσης στρέφεται δεξιά και μάλιστα αμφισβητώντας κάποιες φιλελεύθερες πολιτικές της Ν.Δ, ο πιο δεξιά χώρος αδυνατεί να συγκροτήσει ικανό πόλο. Για καλή μας τύχη η ελληνική δεξιά/ακροδεξιά δεν έχει την δυνατότητα να παράγει ενότητες, ούτε κάτι περισσότερο από μωροφιλόδοξους οπορτουνιστές ηγετίσκους. Ούτε έχει πρόχειρη κάποια εφεδρεία «κοινής αποδοχής», μετά το «κάψιμο» του στρατηγού Φράγκου Φραγκούλη.
Το σύστημα έχει ανάγκη τον, πέραν της ΝΔ, δεξιό πόλο σε μια εποχή που η βάση, όταν εκφράζεται εκλογικά, κάνει αδύνατο τον παραδοσιακό δικομματισμό. Η βασιλική οικογένεια θα ήταν η καλύτερη δυνατή τέτοια περίπτωση εφεδρείας «κοινής αποδοχής». Και καθόλου τυχαία βλέπουμε ένα μέρος του δεξιού μηχανισμού προπαγάνδας να αφήνει ορθάνοιχτες χαραμάδες.
Να μην μας κάνει καθόλου εντύπωση αν ο Πριγκηψ Παυλος De Grecia, ή αν έχουν κάναν άλλο λιγότερο χαζό, βρεθεί να συγκυβερνάει σε συνθήκες που θα θυμίζουν κυβερνοπάνκ μεσοπόλεμο στα νότια Βαλκάνια.
Αλλά γιατί πρέπει να νοιάζει τον λαό αυτό το τσίρκο, θα ρωτήσει εύλογα κανείς.
Πολύ σοβαρός λόγος, πέρα από την πάντα αναγκαία ανάγνωση των επίκαιρων συνθηκών, δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως μερικοί δευτερεύοντες λόγοι που έχουν τη αξία τους.
Ένας είναι πως δεν έχουμε απολύτως κανένα λόγο να φορτωθούμε ένα ακόμα κύκλο χαραμοφάηδων σε όλα τα επίπεδα. Αυτών που για αιώνες «έχτισαν το μαγαζί» του παρασιτισμού της εξουσίας και που, ότι και να λένε, πάντα προσβλέπουν στην παλινόρθωση. Ένα παλάτι τρώει εκατό φορές περισσότερα από όσα κοστίζει η διακοσμητική προεδρία της αβασίλευτης δημοκρατίας.
Άλλος λόγος είναι ότι δεν ξεχνάμε ποιος είναι ποιος στο κρατικό οικόπεδο που μας έλαχε να ζούμε και στην αιματηρή ιστορία του. Η βασιλική οικογένεια της Ελλάδας είναι ιστορικός βασανιστής της κοινωνικής βάσης. Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε.
Τρίτος και σημαντικότερος λόγος είναι το πόσο αρμονικά δένει αυτή η επιστροφή με την επιβολή της ακροδεξιάς ατζέντας και με την καθεστωτική ανάγκη για ομογενοποιημένη έκφρασή της. Δεν έχουμε καμία όρεξη για σκανδαλοθηρικά νέα με κέρατα και παντόφλες γαλαζοαίματων, (ακόμα και αν προσδιορίζονται ως «πρώην» έχοντας «αποδεχτεί» το αβασίλευτο πολίτευμα) που πίσω τους θα κρύβεται πηχτή πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια μαζί με ταγματασφαλίτες και τουρκοφάγους.
Όπως ειπώθηκε πιο πάνω δεν υφίστανται πια ικανοί λόγοι για το ιερό μίσος των παλιών αναρχικών κατά του στέμματος. Υπάρχουν όμως όλοι οι λόγοι για συνηθισμένο μίσος, για περιφρόνηση και εξευτελισμό αυτής της δράκας από βδέλλες, που ποτέ δεν θα απωλέσουν το φαντασιακό της βασιλείας τους και που πάντα θα συντάσσονται, θα ενισχύουν και θα ηγεμονεύουν σε ότι πιο αντικοινωνκό και αντιδραστικό μπορεί να γεννήσει κράτος και κεφάλαιο.
Αν θέλουν να τους δώσουν ιθαγένεια καλώς να τους τη δώσουν. Για όλους τους μετανάστες εμείς θέλουμε τα ίδια δικαιώματα, δεν έχουμε καμμιά αντίρρηση. Αλλά δεν θα ξεχάσουμε ότι οι συγκεκριμένοι μετανάστες δεν έρχονται για να δουλέψουν και να επιβιώσουν. Oι De Grecia έρχονται για να μας πιούν το αίμα.
