Γιατί είναι σημαντικό που η 28η Φλεβάρη είναι απεργία;
Οι διαδηλώσεις με βάση τα καλέσματα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών είχαν και έχουν αντικυβερνητικό πρόσημο. Οι άνθρωποι που τις καλούν θέλουν δικαιοσύνη. Και καλά κάνουν.
Αυτή την δικαιοσύνη την έχουν εξαρχής στρέψει προς την κατεύθυνση της ανάδειξης των ευθυνών και της τιμωρίας όλων όσων έχουν τέτοιες. Και μετά τις ακραίες απόπειρες συγκάλυψης, έγινε ξεκάθαρο στο 99% των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας ότι η Κυβέρνηση φέρει ευθύνες πέραν από αυτές της αμέλειας. Αυτή την στιγμή, ακόμη κι αν υπάρχουν φωνές που λένε το αντίθετο – και αυτό είναι φανερό στον καθένα που παρακολουθεί τις εξελίξεις και τα διάφορα γκρουπ όπως αυτό των Συγγενών των θυμάτων στο Facebook- η ευθύνη πέφτει κυρίως σε ΑΥΤΉ την κυβέρνηση, έτσι ακραία λαομίσητη καθώς είναι, το καθιστά πολύ εύκολο και φυσικό (και σωστό) να την μισήσει κάποιος ακόμη περισσότερο. Και μην ακούσω κουβέντα για “41%” και λοιπές χαζομάρες, δεν θεωρώ ότι υπάρχει καν “πόλωση” ανάμεσα σε υποστηρικτές της και μη. Είναι χαώδης η διαφορά υπέρ όσων μισούν την ΝΔ του Μητσοτάκη. Απλά οι μη υποστηρικτές της προέρχονται από διάφορες κατευθύνσεις. Ο αντικυβερνητισμός όμως δεν είναι αρκετός ώστε να εξασφαλίσει η κοινωνία πως δεν θα ξανασυμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο.
Κι αυτό γιατί ο στείρος αντικυβερνητισμός χωρίς ξεκάθαρο πολιτικό πρόσημο μπορεί σημαίνει το οτιδήποτε. Μπορεί να εμπερικλύει από υποστηρικτές του ΚΚΕ και αναρχικούς, μέχρι την Νίκη και τον Βελόπουλο. Βασικά, αυτός είναι ο λόγος που οι ακροδεξιές δυνάμεις, όπου σταθούν και όπου βρεθούν, κάνουν επίκληση στην “μη πολιτικοποίηση του θέματος” και στο “όλοι μαζί ενωμένοι σαν Ελληνες”. Η ατζέντα τους είναι ακριβώς η διατήρηση του οικονομικού συστήματος και ταυτόχρονα η ακροδεξιά στροφή στην πολιτική με βάση το έθνος. Αντίστοιχα, η “προοδευτική” αντιπολίτευση μιλάει μόνο για τη “συγκάλυψη” από την Κυβέρνηση και στις ευθύνες της τελευταίας, γιατί δεν την συμφέρει η προέκταση του ζητήματος ούτε στις ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων (των δικών τους δηλαδή, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) αλλά ούτε και στις καπιταλιστικές πολιτικές που είναι υπεύθυνες για το έγκλημα. Πολιτικές τις οποίες ακολούθησαν πίστα όλοι τους ως πρότεροι διαχειριστές του κράτους.
Αυτό ακριβώς όμως είναι που αναδεικνύει η ίδια η απεργία κι εκεί πρέπει να προσπαθήσουν στρέψουν οι συνειδητοποιημένες ταξικές δυνάμεις το τιμόνι του κινήματος αυτού: Η απεργία, ως οικονομική επίθεση στο σύστημα (έστω και συμβολική όταν είναι μιας μόνο ημέρας) αναδεικνύει ακριβώς το κοινωνικό/οικονομικό επίδικο της υπόθεσης. Αναδεικνύει πως το κράτος ακολουθεί τις πολιτικές του κεφαλαίου (από την ίδια την φύση του) και πως το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η κυβερνητική εναλλαγή, αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που προτεραιοποιεί τα κέρδη έναντι των ζωών. Που ξεπουλάει κάθε υποδομή, που υποβαθμίζει κάθε τι δημόσιο για να διευκολύνει το γιουρούσι του ιδιωτικού τομέα επάνω του: Μεταφορές, Υγειά, Παιδεία κλπ.
Ωστόσο, ακόμη και μια απεργία μπορεί να μην κάνει καν κατανοητά και ξεκάθαρα όλα τα παραπάνω, αν δεν παραχθεί ο αντίστοιχος πολιτικός λόγος από τους ριζοσπάστες, τους αναρχικούς, τους κομμουνιστές κλπ. Άλλωστε, βλέπουμε πως ακόμη και διάφοροι που προωθούν και στηρίζουν τις διαδηλώσεις, αφαιρούν την υπόσταση της απεργίας από αυτές, βγάζοντας από την εξίσωση τον οικονομικό/κοινωνικό χαρακτήρα των πραγματικών αιτιών του εγκλήματος και προωθώντας μόνο τον πολιτικό, υπό την έννοια του κομματικού/αντικυβερνητικού.
Εκεί είναι που όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ισότητας κι αλληλεγγύης θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στις 28/2. Και μέχρι τώρα το κάνουμε μεν πολύ σωστά, αλλά θέλει κι άλλη προσπάθεια. Να γίνει αυτός ο αντικαπιταλιστικός και αντικρατικός λόγος κυρίαρχος επι του στείρου αντικυβερνητικού. Τόσο σχετικά με την συγκάλυψη, που και πάλι μας δείχνει τον ακραίο εναγκαλισμό κράτους και (μαύρου ή μη) κεφαλαίου και την στήριξη άνευ όρων του πρώτου στο δεύτερο, όσο και σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποβάθμιση των δημοσίων υποδομών που είναι οι βαθύτερες, οι πραγματικές αιτίες του εγκλήματος και αποτελούν συνέχεια όλων των άλλων καπιταλιστικών λογικών και πολιτικών.
Η κοινωνία και η τάξη μας έχει σήμερα την μεγάλη ευκαιρία να κάνει το αναγκαίο συνειδησιακό άλμα. Και είναι ο ρόλος των πιο συνειδητοποιημένων κομματιών της να την βοηθήσουν σε αυτό.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών [VIDEO & φωτορεπορτάζ]
