Προλεταριακός διεθνισμός, επαναστατικός ντεφετισμός και η γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Σκέψεις γύρω από το πως μπορεί να ηττηθεί ο Σιωνισμός και οι πολιτικές του σήμερα, προς μια επαναστατική προλεταριακή κατεύθυνση.
Επαναστατικός ντεφετισμός σημαίνει πως σε καιρό διακρατικού/ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι επαναστάτες διεθνιστές της κάθε μιας χώρας επιδιώκουν να δομήσουν ένα αντιπολεμικό ταξικό κίνημα που θα στρέψει τα όπλα ενάντια στους ντόπιους καπιταλιστές και θα μετατρέψει τον πόλεμο αυτό σε εμφύλιο ταξικό και στην συνέχεια σε κοινωνική επανάσταση. Οι προλετάριοι κάθε μιας χώρας έχουν να κερδίσουν περισσότερα από την ήττα της αστικής τους τάξης στον πόλεμο, αφού είναι πάντα οι αστικές τάξεις αυτές που τους διεξάγουν, αλλά οι εργατικές τάξεις αυτές που ματώνουν. Λόγω της φύσης του, ο επαναστατικός ντεφετισμός πάει πάντα χέρι-χέρι με τον προλεταριακό διεθνισμό, την κατανόηση δηλαδή της επανάστασης ως μια διεθνούς και όχι εθνικής υπόθεσης, όπως ακριβώς και ο καπιταλισμός είναι ένα παγκόσμιο σύστημα. Η ουσία του προλεταριακού διεθνισμού είναι αλληλεγγύη αναμεταξύ των εργατικών τάξεων και των καταπιεσμένων των “αντιμαχόμενων” κρατών και την κατανόηση πως ο εχθρός των απανταχού εκμεταλλευόμενων δεν βρίσκεται στο “απέναντι” λαό, αλλά στους ταξικούς εχθρούς, στο ντόπιο και ξένο Κεφάλαιο.
Αυτή η πεποίθηση έχει βρει κατά καιρούς την δικαίωσή της με το πολεμικό σαμποτάζ, με γενικευμένες αντιπολεμικές απεργίες, όπως πχ στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο ή μαζικές διαδηλώσεις στο εσωτερικό των εμπόλεμων κρατών, και ειδικά σε περιπτώσεις που βλέπουμε πως υπάρχει ξεκάθαρα ένα επιτιθέμενο και ένα αμυνόμενο Κράτος, όπως πχ στον Πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Κινήματα που όταν μαζικοποιήθηκαν, γονάτισαν τις πολεμικές μηχανές και σαμπόταραν την συνέχιση του ίδιου πολέμου, καθώς από ένα σημείο και μετά, οι καταπιεσμένοι/ες αντιλαμβάνονται πως είναι οι μόνοι/ες που χάνουν από τον πόλεμο και πως ουσιαστικά αυτοί δεν εξυπηρετούν πάρα μονάχα τα οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα των ελίτ, των αστικών τάξεων.
Μια ιδιαίτερη συνθήκη
Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που στο εσωτερικό μιας χώρας που διεξάγει πόλεμο, η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο εθνικισμός και μια μορφή φασισμού – και όχι απλά αυτό, αλλά η ιδεολογία αυτή έχει εμποτίσει πλήρως και αναπόδραστα την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (και του προλεταριάτου) σε σημείο που το όποιο διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα ουσιαστικά να μην μπορεί υπάρξει πάρα μόνο σε συμβολική μορφή ανάμεσα σε ισχνές μειοψηφίες; Τι συμβαίνει με ένα κράτος που η ίδια η δημιουργία του βασίστηκε στον εποικισμό και την εθνοκάθαρση, την εκδίωξη πληθυσμών και την κατάληψη εδαφών τους από ανθρώπους που έχουν “προσγειωθεί” έξωθεν στην γη εκείνη βάση οργανωμένου αποικιοκρατικού σχεδίου; Που η ιδεολογία η οποία “δικαιώνει” την ίδια την ύπαρξη αυτού του κράτους βασίζεται μόνο σε μεταφυσικές δοξασίες, συναισθηματικό εκβιασμό και ιστορικό αναθεωρητισμό; Τι συμβαίνει στην περίπτωση που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού αποδέχεται τις παραπάνω συνθήκες σαν ταυτοτικό του στοιχείο και στηρίζει απόλυτα το Κράτος του που διεξάγει εδώ και δεκαετίες μια εθνοκάθαρση, που πλέον έχει μετατραπεί σε μια πλήρης κλίμακας γενοκτονία; Τι συμβαίνει στην περίπτωση ενός λαού που από βρεφική ηλικία δέχεται πλύση εγκεφάλου ωστε να αποδεχθεί το “δικαίωμα” του να καταπιέζει μια άλλη πληθυσμιακή ομάδα, ως έναν βάρβαρο, “λαό τρομοκρατών” ; Και εν τέλει με έναν λαό – άνδρες και γυναίκες- που υποχρεώνεται σε πολυετή, αναγκαστική στρατιωτική εκπαίδευση, μάλιστα όχι καμια της πλάκας, σαν αυτή αναγκάζεται να πραγματοποιεί ως αγγαρεία η νεολαία στην Ελλάδα πχ, αλλά κανονική εκπαίδευση ένοπλων δολοφόνων, που μάλιστα μαθαίνουν την “τέχνη του πολέμου” επάνω στα σώματα άοπλων, πολλές φορές ανηλίκων παιδιών; Μια εκπαίδευση με βασικό συστατικό την τόνωση του επίσημου φασιστικού ιδεολογικού φρονήματος;
Μπορούμε άραγε να κάνουμε έκκληση στην παραπάνω συνθήκη σε κάποιον προλεταριακό διεθνισμό και επαναστατικό ντεφετισμό προς όλες τις πλευρές των συνόρων;
Επειδή, όπως είναι κατανοητό, η κουβέντα αφορά το Κράτος-Δολοφόνο του Ισραήλ, στο οποίο οι γενοκτονικές πολιτικές του Σιωνισμού έχουν ξεπεράσει σε ποσοστό αποδοχής από τον πληθυσμό τα αντίστοιχα επίπεδα της κοινωνικής αποδοχής των πολιτικών της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πρέπει να αναρωτηθούμε ξεκάθαρα: Ποιο μπορεί να είναι το πρόταγμα των επαναστατών διεθνιστών (αναρχικών, κομμουνιστών) για το ζήτημα του Ισραήλ συνολικά; Μπορούμε άραγε στο σημείο αυτό να μιλάμε για την οποιαδήποτε ταξική αλληλεγγύη την οποία πιθανώς θα μπορούσαν να επιδείξουν οι Ισραηλινοί προλετάριοι προς τους Παλαιστινίους, ώστε να πυροδοτήσουν μια κοινωνική επανάσταση που θα διαλύσει τον Σιωνισμό; Μια επανάσταση που θα φέρει μια σοσιαλιστική ή ελευθεριακή ομοσπονδοποίηση Αραβικών και Εβραϊκών πληθυσμών στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως ήλπιζαν οι αντισιωνιστές διεθνιστές επαναστάτες στο Ισραήλ 50 και 60 χρόνια πριν, όταν, σημειωτέον, ο “αναθεωρητικός Σιωνισμός”, η πιο ακροδεξιά, αποικιοκρατική και γενοκτονική μορφή αυτής της φασιστικής ιδεολογίας, δεν είχε πάρει ακόμη το ξεκάθαρο προβάδισμα σαν κυρίαρχη πολιτική δύναμη;
Η απάντηση “από έξω”
Ή απάντηση είναι, δυστυχέστατα, πως όχι. Όταν οι γενοκτονικές πολιτικές του Νετανιάχου λαμβάνουν ποσοστά στήριξης που φτάνουν το 80 και 90% στο εσωτερικό της χώρας του και η πιο ισχυρή κριτική έρχεται από τα δεξιά – ότι δηλαδή θα έπρεπε να είναι ακόμη λιγότερο επιεικής με τα “Παλαιστινιακά μιάσματα” – εύκολα κατανοεί κανείς ότι η όποια απάντηση στην γενοκτονία – αλλά πλέον και την γενικευμένη πολιτική όξυνσης του Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής που μας οδηγεί στα πρόθυρα ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου- μπορεί να έρθει μόνο “από έξω”.
Τι θα πει όμως “από έξω”; Πολλοί επίδοξοι gatekeepers της επαναστατικής καθαρότητας θα σπεύσουν κάπου εδώ να πουν πως υπερασπιζόμαστε κάποιον “άξονα αντίστασης”, κάποιον άλλο ιμπεριαλιστικό πόλο που θα νικήσει στρατιωτικά το Ισραήλ. Αυτά τα απλοϊκά σχήματα που βλέπουν μόνο συντηρητικές ή θεοκρατικές κυβερνήσεις και μουλάδες από την μία και το Ισραήλ από την άλλη, υπάρχουν μόνο στα μυαλά ανθρώπων που αντιμετωπίζουν το Ισραήλ εξαρχής ως “ένα ακόμη καπιταλιστικό κράτος” και την γενοκτονία στην Γάζα σαν “σύγκρουση δύο εθνικισμών” ή σαν “πολεμική σύρραξη”.
Αντίθετα, το “από έξω” μπορεί να είναι απάντηση για τους διεθνιστές στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία μόνο όταν συνοδεύεται με το “από τα κάτω”. Επαναστατική και ριζοσπαστική απάντηση στην γενοκτονία μπορεί να έρθει μόνο με την ήττα του Ισραήλ, ξεκάθαρα. Μια ήττα όμως που δεν θα έρθει από τις μπόμπες του Ιράν ή όποιας άλλης κρατικής οντότητας. Πρακτικά, αυτό δεν είναι καν πιθανώς εφικτό, αν αναλογιστεί κανείς τις δυνάμεις που έχει από πίσω του το Ισραήλ, σε σχέση με αυτές που έχει το Ιράν και το όποιο άλλο Ιράν.
Πως θα έρθει όμως αυτή η ήττα αν όχι από κάποιον άλλο κρατικό σχηματισμό; Μονό με έναν τρόπο: αν τα διεθνιστικά προλεταριακά κινήματα κάνουν το δικό τους καθήκον με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οξύτητα. Αν δηλαδή εκπληρώσουν την δική τους μεριά του προλεταριακού διεθνισμού με τον τρόπο που ταιριάζει σε αυτή την ιδιαίτερη ιστορική συγκυρία . Στην άλλη πλευρά της διεθνιστικής αλληλεγγύης φυσικά και δεν θα είναι κάποιοι “Ισραηλινοί προλετάριοι”, αφού αυτοί και αυτές όπως είδαμε έχουν συνταχθεί σχεδόν ολοκληρωτικά με το Κράτος τους. Αντίθετα, αποδέκτης θα είναι καταρχήν το κατεξοχήν και απόλυτα καταπιεζόμενο υποκείμενο στην ευρύτερη περιοχή, δηλαδή οι Παλαιστίνιοι/ες που υφίστανται την γενοκτονία και το αντιστασιακό τους κίνημα (με την οποία κριτική και επιφύλαξη για την σημερινή του μορφή και ιδεολογία). Και στην συνέχεια οι από-τα-κάτω των κρατών που το Ισραήλ έχει βάλει στο στόχαστρο. Ξεκαθαρίζουμε: Οι από-τα-κάτω. Και όχι οι κυβερνήσεις τους, που ασκούν επίσης καταπιεστικές πολιτικές στο εσωτερικό των κρατών τους, ενάντια στις εργατικές τους τάξεις και φέρουν επίσης μερίδιο ευθύνης σε αυτή την κατάσταση, αν και σαφώς μικρότερο από αυτό του Ισραήλ.
Αυτό το διεθνιστικό καθήκον των “από έξω” σήμερα πρέπει να ενσαρκωθεί στην όξυνση των κινήσεων αλληλεγγύης και της ανώτερης οργάνωσης των ταξικών και επαναστατικών κινημάτων στις Δυτικές χώρες-συμμάχους του Ισραήλ, σε τέτοιο βαθμό όμως, ώστε να αποδομηθεί και να ποινικοποιηθεί εντελώς η όποια συνεργασία μαζί του, είτε πολεμική, είτε διπλωματική. Και σε επόμενο επίπεδο, να κατακτηθεί από τα κινητά η πλήρης καταδίκη των πράξεων του σε διεθνές και διακρατικό επίπεδο.
Επίσης, τα κινήματα στις αραβικές χώρες θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τον ρόλο που τους αναλογεί προς τα ταξικά τους αδέρφια στην Παλαιστίνη. Θα πρέπει να στραφούν με επιθετικό τρόπο ενάντια στις κυβερνήσεις τους που δέχονται με απάθεια την γενοκτονία και μάλιστα σε ορισμένες περιστάσεις αποτελούν συνεργούς σε αυτή. Να υπάρξει η σαφής κατανόηση πως το γενοκτονικό, αποικιοκρατικό και ιμπεριαλιστικό Ισραήλ μόνο κατά συνθήκη είναι “σύμμαχός” τους και πως όταν του δοθεί η ευκαιρία και ωριμάσουν οι συνθήκες για αυτό, θα επιτεθεί προς κάθε κατεύθυνση . Τα κίνημα και οι εργατικές τάξεις των Αραβικών χωρών θα πρέπει να δομήσουν εκείνες τις πολιτικές συνθήκες στο εσωτερικό τους που θα καταφέρουν να τρομάξουν το – περικυκλωμένο γεωγραφικά απο τέτοια κράτη- Ισραήλ. Δηλαδή να δομήσουν μια κατάσταση που θα φέρει τους Σιωνιστές περικυκλωμένους όχι από λακέδες, αλλά από εχθρούς, στην πρώτη γραμμή των οποίων δεν θα είναι οι κυβερνήσεις αλλά οι εργατικές τάξεις και τα επαναστατικά κινήματα.
Κινήσεις όπως η αποστολή του πλοίου Madleen και των ακτιβιστών του που απήχθησαν σε διεθνή ύδατα χωρίς να κουνηθεί φύλλο (ενώ στο πλήρωμα υπήρχε μέχρι και Ευρωβουλεύτρια) ανέδειξαν με τον πιο καθαρό τρόπο την συνενοχή της Δύσης και το ελεύθερο που έχει δοθεί στο Ισραήλ να κάνει ότι γουστάρει, ενώ η καταστολή στο March to Gaza από το Αιγυπτιακό Κράτος πριν ακόμη προσεγγίσει τα σύνορα με το Ισραήλ δείχνει πως η γενοκτονία – και γενικότερα όλη η πολιτική του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή- έχει συνενόχους και συμμάχους εκεί που κάποτε είχε αντιπάλους. Είναι πλέον φανερό σε όλους/ες πως δεν υπάρχει λύση “από τα πάνω”, δηλαδή μέσω κάποιου είδους διεθνούς παρέμβασης, καθότι ουσιαστικά οι πολιτικές του Ισραήλ ταυτίζονται με και προωθούν τα συμφέροντα της ίδιας της Δύσης στη μέση Ανατολή.
Συνοψίζοντας
Δεν μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε το Ισραήλ ως “ακόμη ένα καπιταλιστικό κράτος”, απέναντι στην γενοκτονική πολιτική του οποίου θα εφαρμόσουμε απλά τα γνωστά μας “επαναστατικά φίλτρα” και θα προτάξουμε αόριστες, μη εφαρμόσιμες έννοιες και ιδέες. Λόγω της κατάστασης απόλυτου εκφασισμού και καθολικής συνενοχής της Ισραηλινής Κοινωνίας, δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε απλά ένα φασιστικό κράτος, αλλά ουσιαστικά ένα φασιστικοποιημένο έθνος, στο οποίο οι μόνοι “αθώοι” για αυτή τη γενοκτονία και την δολοφονική πολιτική είναι τα ανήλικα παιδιά και οι ισχνές μειοψηφίες που αντιστέκονται – και στις οποίες θα πρέπει να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα αλληλέγγυοι/ες με τρόπο ανάλογο με τον οποίο στεκόμαστε στους/στις Παλαιστίνιους/ες.
Μικρή παρένθεση: Είναι ακριβώς για τους παραπάνω λόγους που, ενώ σίγουρα δεν στεκόμαστε στο πλευρό θεοκρατιών και φονταμενταλιστικών κυβερνήσεων, σίγουρα δεν στεναχωριόμαστε επίσης με τις ξεκάθαρα απαντητικές τους ενέργειες. Οι οποίες ξέρουμε φυσικά πως δεν έχουν κανέναν απελευθερωτικό χαρακτήρα, ωστόσο μπορεί να έχουν και μια “χρησιμότητα”: Να πλήξουν την εικόνα της “άτρωτης πολεμικής μηχανής” των Σιωνιστών και των “αδιάτρητων” αμυντικών της θόλων, και να ταρακουνήσουν τον εγχώριο πληθυσμό τους σε σχέση με το τι πραγματικά σημαίνει να ζεις ανάμεσα σε συντρίμμια και να φοβάσαι τι θα σου ξημερώσει. Μήπως, ίσως, παρ’ ελπίδα και δημιουργηθεί κάποιο μετριοπαθές έστω, εσωτερικό αντικυβερνητικό μέτωπο ενάντια στον πόλεμο.
Απέναντι στο τέρας του Σιωνισμού, όπως είπαμε, δεν θα πρέπει να προτάξουμε την στήριξη στα φονταμενταλιστικά κράτη που δέχονται επίθεση από το Ισραήλ, αλλά την στήριξη στους από-τα-κάτω όλης της περιοχής, καθώς στο εσωτερικό των κρατών αυτών οι εργατικές τάξεις δέχονται πολλαπλές καταπιέσεις, στις οποίες σήμερα έρχεται να προστεθεί η επίθεση του Ισραήλ.
Πρώτη και κυρία έννοια μας θα πρέπει να είναι η στήριξη στον Παλαιστινιακό λαό μέσω της δημιουργίας και της όξυνσης των επαναστατικών ταξικών αντιπολεμικών κινημάτων που θα καταφέρουν να δημιουργήσουν στο εσωτερικό των δικών τους χωρών πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες οι οποίες θα κάνουν την συνέχιση της γενοκτονίας και των πολιτικών του Ισραήλ γενικότερα, μη βιώσιμες. Αδιαμφισβήτητα, το πιο σημαντικό ρόλο σε αυτό το έργο θα πρέπει να τον παίξουν, από την μία, τα κινήματα και οι εργατικές τάξεις των πιο ισχυρών κρατών της Δύσης που αποτελούν συμμάχους/προστάτες του Ισραήλ και από την άλλη, τα κινήματα των από-τα-κάτω στις γείτονες αραβικές χώρες, των οποίων τα καθεστώτα σήμερα αδρανούν μπροστά στην όλη κατάσταση, κλείνουν τα μάτια ή και συνεργάζονται με τους σιωνιστές.
Μοναδική λύση απέναντι στην γενοκτονία είναι η φυσική αλλά και ιδεολογική ήττα του Σιωνισμού. Η οποία δυστυχέστατα δεν μπορεί να έρθει από τα μέσα, από κάποιον “εσωτερικό εχθρό”, όπως θα ήλπιζε κάθε διεθνιστής επαναστάτης, αναρχικός κλπ. Αλλά δεν θα έρθει ούτε από κάποιους άλλους καταπιεστές, κάποιας άλλης χώρας. Πάρα μόνο από τους/τις από-τα-κάτω, αλληλέγγυους/ες στον Παλαιστινιακό λαό και από την ίδια την δική του αντίσταση, που ακόμη βαστάει.
