Το “Ισραηλινό Προλεταριάτο” ως φαντασιακό.
Θα κάνω ένα εκτεταμένο σχόλιο σχετικά με πράγματα που διαβάζω το τελευταίο διάστημα, καθώς πολλές φορές οι κακές θέσεις μπορεί να προέρχονται από καλές προθέσεις:
Η ισχνή -δυστυχώς- μειοψηφία των Ισραηλινών που αντιτίθεται στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη πρέπει να λάβει την αμέριστη υποστήριξή μας, υλική και πολιτική, χωρίς καμία σκέψη. Και αυτό συμβαίνει όντως, ειδικά στο εγχώριο επαναστατικό κίνημα. Είναι αδέλφια ταξικά και ριζοσπάστες/τριες διεθνιστές/τριες του υψηλότερου βαθμού συνείδησης. (Και θα γίνει παρακάτω αντιληπτό το γιατί θεωρώ πως είναι τόσο υψηλό το επίπεδο της συνείδησης τους).
ΩΣΤΟΣΟ:
Οι άνθρωποι αυτοί, τασσόμενοι ενάντια στην γενοκτονία και στον Σιωνισμό, αρνούνται (είτε το καταλαβαίνουν, είτε όχι, συνήθως το πρώτο βασικά) την ίδια τους την υπόσταση ως Ισραηλινοί. Η ιδέα του “Ισραήλ” δεν υφίσταται χωρίς τον Σιωνισμό, καθώς αυτός ήταν η αφετηρία πίσω από την δημιουργία (εμφύτευσή) του Κράτους του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, σε χώματα που ζούσαν, εργάζονταν, αγαπούσαν και πέθαιναν άλλοι άνθρωποι, διαφόρων θρησκειών, εθνοτήτων, κουλτουρών κλπ, επί αιώνες, αναμεταξύ των οποίων και λίγοι Εβραίοι (που δεν είναι ο εχθρός μας, αυτό είναι δεδομένο σε όλους μας, ελπίζω).
Αποδοχή της Ισραηλινής ταυτότητας σημαίνει αποδοχή του εποικισμού και της εθνοκάθαρσης: Είτε της πιο σκληρής και γενοκτονικής μορφής της, αυτής δηλαδή με την οποία συμφωνεί πάνω από το 60% της Ισραηλινής κοινωνίας σημερα και εκφράζεται από τον Νετανιάχου και όσους είναι στα δεξιά του (Αναθεωρητικός Σιωνισμός) , είτε πιο “σταδιακής” “ήπιας” και “πολιτισμικής,” “εργατικής” κλπ εθνοκαθαρτικής ωστόσο μορφής, που επίσης στηρίζει μια σημαντική μερίδα της κοινωνίας.
Η άρνηση του Σιωνισμού είναι η άρνηση του Ισραήλ, γιατί Ισραήλ = Σιωνισμός. Οποιαδήποτε άλλη, πολιτική και κοινωνική οργάνωση το διαδεχόταν προς μια επαναστατική κατεύθυνση, δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με την ιστορία των ανθρώπων που το έφτιαξαν και που έζησαν σε αυτό (και πριν από την επίσημη ίδρυση του, από τα 1910-20) μέχρι και σήμερα. Δεν θα μπορούσαν να έχουν σχέση παρά μόνο με την πλήρη απόρριψή του: Της “ιστορίας”, των “εθίμων” και των “αξιών” του. Γιατί τα παραπάνω δεν είναι οργανικά πολιτισμικά ήθη, έθιμα και παραδόσεις ενός χ, ψ, λαού (που και πάλι κάποιος μπορεί να τα αμφισβητήσει και καλά θα κάνει, ωστόσο θα το κάνει ως παραγωγό τους), αλλά αποτελούν παράγωγα ενός εθνικισμού φασιστικής, αποικιοκρατικής και γενοκτονικής μορφής.
Ενώ ως αναρχικοί/ες κατανοούμε ότι τα έθνη είναι γενικά φαντασιακές κατασκευές και είμαστε αντίθετοι στα κράτη που μάλιστα τείνουν να γίνουν συνώνυμό τους, μέσω της εθνικής ομογενοποίησης ή κάθαρσης που επιχειρείται στο εσωτερικό των κρατικών συνόρων, δεν μπορούμε ωστόσο να παραβλέπουμε την ύπαρξη εθνοτικών, πολιτισμικών (ή οτιδήποτε) ομάδων που ζουν σε ένα συγκεκριμένο μέρος με κοινά χαρακτηριστικά, γλώσσες, έθιμα κλπ. Όπως κι αν τα ονομάσουμε αυτά.
Επιθυμία μας είναι αυτές οι ομάδες να μην είναι κλειστές και να μην αποκλείουν όσους και όσες θέλουν να ζήσουν μαζί τους, δίπλα τους, παράλληλα με αυτούς και αυτές. Επιθυμούμε την “πρόσμιξη” κουλτουρών, γλωσσών, εθίμων, την δημιουργία νέων και την εξέλιξη τους, στην βάση της κοινής συμβίωσης των από τα κάτω, με φυσικό και όχι εξαναγκαστικό τρόπο.
Στην περιοχή που ονομάζεται Παλαιστίνη, ιστορικά συνυπήρξαν και συμβίωσαν πολλές τέτοιες διαφορετικές κοινωνικές ομάδες άλλοτε πιο ειρηνικά, άλλοτε με μεγαλύτερη ένταση.Το πρώτο συνέβη όταν (ακόμη και μέσα σε κρατικά ή αυτοκρατορικά σύνορα) υπήρξε κάποιο καθεστώς που δεν ενδιαφερόταν πολύ για την θρησκεία και την γλώσσα των υπηκόων του, αρκεί να εμέναν υπήκοοι. Το δεύτερο συνεβη όταν τα τεχνητά, από-τα-πάνω δημιουργήματα όπως οι οργανωμένες θρησκείες και τα κράτη οξυναν τις αντιθέσεις αναμεταξύ ανθρώπων.
Το Ισραήλ, δηλαδή ο Σιωνισμός στην ειλικρινή του μορφή, όπως την αποκάλυψε πολύ γρήγορα, μετά από την περίοδο των λουλουδιών και του καλωσορίσματος των πρώτων εποίκων από τους ντόπιους πληθυσμούς – οι οποίοι μάλιστα μέσα στην άγνοια του συνολικού σχεδίου εκτοπισμού τους, τους βοήθησαν κιόλας, όπως συμβαίνει πολύ συχνά με την αποικιοκρατία- ήταν η άρνηση αυτής της συνθήκης. Η άρνηση της πολυπολιτισμικότητας. Ήταν η ανάγκη για ένα συγκεκριμένο καθαρό εθνικό-φυλετικό κράτος σε ένα μέρος όπου εμέναν άνθρωποι άλλης κουλτούρας, γλώσσας, θρησκείας κλπ, δηλαδή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η εκκαθάριση αυτών των ντόπιων πληθυσμών. Ούτε καν όμως μέσω της επικράτησης π.χ. της πιο δυνατής, οργανωμένης κλπ κοινωνικής ομάδας (όχι ότι αυτό θα ήταν καλό) όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, αλλά της εκκαθάρισης, του διωγμού και της καταπίεσης όλων τους από μια ομάδα ανθρώπων που ήρθαν απέξω, με την προστασία εξουσιαστικών δυνάμεων και αποικιοκρατικών στρατών. Ειναι μια από τις λίγες φορές στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο εποικισμός σαν διαδικασία δεν συντελείται μονάχα απο το ίδιο το αποικιοκρατικό έθνος-κράτος που αρχικά καταλαμβάνει την περιοχή (Βρετανοί) αλλά από μια άλλη ομάδα που αυτό βοηθάει να εγκατασταθεί εκεί (Σιωνιστές).
Μπορεί κάποιος να είναι “Ελληνας” αναρχικός, κομμουνιστής, διεθνιστής στην γεωγραφική περιοχή που ονομάζεται σήμερα Ελλάδα, στην Γαλλία, στα Βαλκάνια, χωρίς να αρνείται όλη την προϊστορία των εθίμων, της γλώσσας, των ανθρώπων που έζησαν πριν από αυτόν στον συγκεκριμένο χώρο, σε όλες της εκφάνσεις αυτής της πολιτισμικής πανσπερμίας. Φυσικά στοχεύοντας πάντα στην κατάργηση των συνόρων, των κρατών, της εξουσίας και μαχόμενος την έκφραση της “ελληνικότητας” της ίδιας, που προωθεί τα στοιχεία της φυλετικής καθαρότητας ενάντια στην πολιτισμική πανσπερμία. Γιατί σε αυτόν τον τόπο εμέναν πάντα άνθρωποι (διαφόρων φυλών, εθνοτήτων κλπ) με ήθη και έθιμα, με πολλές γλώσσες κλπ. Δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά σαν εξωγήινοι να εκκαθαρίσουν τους ντόπιους πληθυσμούς, ακόμη κι αν αναμεταξύ των ντόπιων πληθυσμών έγιναν εκκαθαρίσεις, ακόμη κι αν οι εθνικισμοί και οι θρησκείες χάραξαν νέα σύνορα.
Αντίθετα, το να είναι κανείς Ισραηλινός, δεν σημαίνει τίποτα τέτοιο. Σημαίνει μια ιστορία που ξεκινάει πριν 150 χρόνια στα σαλόνια της Ευρώπης, με την διαμόρφωση ενός εθνικιστικού, αποικιοκρατικού κινήματος εθνοκαθαρτικού χαρακτήρα, του Σιωνισμού, ο οποίος δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τους διακυρηγμένους του στόχους και σκοπούς. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει σήμερα, με την γενοκτονία στην Παλαιστίνη: Παράγει την εθνική του ολοκλήρωση. Δεν είναι δηλαδή μια εξαίρεση η σημερινή συνθήκη για το Ισραήλ. Είναι η συνέχιση ενός στόχου που δεν εγκατέλειψε ποτέ, επειδη ειναι συστατικό στοιχείο της ίδιας του της υπόστασης. Πολλώ δε μάλλον από την εποχή που αποδέχθηκε την σημερινή του μορφή ως κυρίαρχο ρεύμα στον εσωτερικό του
Λοιπόν, όποιος/α πιστεύει στην συνέχιση της ιδέας του Ισραήλ “με άλλη μορφή”, “άλλη κυβέρνηση”, στην ίδια την ταυτότητα και την υπόσταση του “Ισραηλινού” ως εθνικότητα, φυλή οτιδήποτε, ακόμη και σε μια κατάσταση χωρίς κράτος, δεν μπορεί να είναι σύμμαχος/η και μάλιστα αυταλατάται και δεν γνωρίζει (ή δεν θέλει να γνωρίσει) ιστορία. Η άρνηση της ταυτότητας αυτής, δηλαδή η άρνηση του Σιωνισμού, είναι εκείνη που διαμορφώνει (συνειδητά ή ασυνείδητα) τους/τις διεθνιστές/τριες επαναστάτες/τριες σε αυτό το συγκεκριμένο Κράτος που ονομάζεται Ισραήλ.
Και όχι με την έννοια της άρνησης του “Ελληνα” που εμείς εδώ ως αναρχικοί/ες προτάσουμε. Όχι απλά με την έννοια ότι αυτοί οι άνθρωποι που φυτεύτηκαν από την Ευρώπη σε εκείνη την περιοχή στις αρχές του 20ου αιώνα δεν είχαν καν καμία σχέση με εκείνη την Γη και τους ανθρώπους της, αλλά ότι με τους τελευταίους ΔΕΝ ΉΘΕΛΑΝ να έχουν καμία άλλη σχέση, από το να τους εκδιώξουν ή να τους εκκαθαρίσουν αν αντιστέκονταν. Είναι απλά ανόητο επειδή αρνούμαστε, μαχόμαστε και εχθρευόμαστε την μορφή “Κράτος” να θεωρούμε ότι όλα τα κράτη ιστορικά είναι το ίδιο. Το 3ο Ράιχ δεν ήταν το ίδιο με την Σουηδία ούτε η ΕΣΣΔ ήταν ίδια με την Αγκόλα. Όλα είναι κράτη, όλα είναι εχθροί μας, αλλά δεν ταυτίζονται όλα μεταξύ τους. Αλλιώς θα ήταν σαν να ταυτίζαμε την αστική δημοκρατία ή την σοσιαλδημοκρατία των Σκανδιναβών με το φασιστικό κράτος του Μουσολίνι ή με τον Πολ Ποτ.
Το να υποστηρίζει κάποιος λοιπόν την συνέχεια του Ισραήλ και της ιδέας του “Ισραηλινού” με άλλη μορφή (πχ σοσιαλιστική, κομμουνιστική, “ελευθεριακή”) , είναι σαν να πιστεύει πως ένα κράτος παρόμοιο με το 3ο Ράιχ, όπου όμως ο φασισμός δεν προέκυψε καν σαν κοινωνική σήψη και πολιτική αλλαγή, αλλά εξελίχθηκε με αφετηρία ήδη έναν πιο λάιτ εθνικο-φασισμό μ σε έναν full scale γενοκτονικό φασισμό, – παράγωντας ταυτόχρονα την σχεδόν απόλυτη κοινωνική συναίνεση στο εσωτερικό του- μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι άλλο. Από ποιον άραγε; Θα μπορούσε ποτέ το Ναζιστικό Κράτος να διαλυθεί απο πεπεισμένους Ναζι;
Το ίδιο το Ισραήλ σαν ύπαρξη, είναι η απόλυτη και οργανική άρνηση του “Ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, χαιρόμαστε μαζί, λυπούμαστε μαζί”.
Η Ισραηλινή εργατική τάξη ΔΗΜΙΟΥΡΓΉΘΗΚΕ από τον Σιωνισμό μέσω διαδικασιών όπως η “κατάκτηση της εργασίας”, δηλαδή η εκδίωξη Αράβων Παλαιστινίων εργαζομένων απο τις δουλειές τους και η αντικατάσταση τους από σιωνιστές, η απεργοσπασία στις κινητοποιήσεις των μη-εβραίων Εργαζομένων με εντολή των επίσημων αρχών των σιωνιστών και όλα αυτά υπό την αιγίδα της Histadrut, μιας αντιαραβικής ρατσιστικής “συνδικαλιστικής οργάνωσης”, που ταυτόχρονα ήταν και ο μεγαλύτερος εργοδότης του κράτους που ιδρύθηκε το ’48 μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες. Η Histadrut αποτέλεσε τον βασικό πυλώνα της δόμησης του Ισραηλινού Κράτους, μαζί με την ένοπλη οργάνωση Haganah, πρόγονο των IDF, η οποία μάλιστα τα πρώτα χρόνια βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Histadrut, με επικεφαλής αμφότερων των οργανώσεων τον ιδρυτή του Κράτους του Ισραήλ και εμπνευστή της Nakba, David Ben Gurion. Σήμερα αποτελεί έναν από τους βασικούς θεσμικούς υποστηρικτές της γενοκτονίας από μεριάς του λεγόμενου “Εργατικού Σιωνισμού”, ο οποίος δεν είναι τελικά τίποτε άλλο από μια μορφή εθνικό-εργατισμού (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο και κάποιοι πάθουν καρδιακό).
Γι αυτό και το “Ισραηλινό Προλεταριάτο”, αν δεν αρνηθεί την ίδια του την ταυτότητα ως Ισραηλινό και δεν στοχεύσει στην καταστροφή του Ισραήλ σαν ιδέα, σαν “πολιτισμό” και “κουλτούρα” (και όχι απλά σαν την παρούσα πολιτική και κοινωνική οργάνωση), να προχωρήσει δηλαδή στην άρνηση δηλαδή του Σιωνισμού και της ιδέας ότι η περιοχή της Παλαιστίνης είναι “το σπίτι των απανταχού Εβραίων” το οποίο τους το έχει “υποσχεθεί ο Θεός”, δεν μπορεί να είναι κομμάτι καμίας επαναστατικής ταξικής ανάλυσης.
Και δυστυχώς όποια ανάλυση δεν λαμβάνει υπόψιν τα από πάνω, όσο καλές προθέσεις κι αν έχει, όσο κι αν η ίδια νομίζει ότι είναι ταξική, διεθνιστική και επαναστατική, κινδυνεύει να αποτελέσει (ηθελημένα ή άθελα) τροχοπέδη στην απελευθέρωση των καταπιεσμένων σε όλη την Μέση Ανατολή.
Ο προλεταριακός διεθνισμός και η διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε απόλυτα φασιστικοποιημένους πληθυσμούς. Για αυτό και οι λίγοι που το κατορθώνουν αυτό μέσα από την Ισραηλινή κοινωνία χαίρουν της απόλυτης εκτίμησης και του σεβασμού μας και είναι τις περισσότερες φορές ακόμη πιο ριζοσπαστικοί στον λόγο τους ενάντια στο Κράτος του Ισραήλ από ότι διάφοροι “ριζοσπάστες” του εξωτερικού.
Για να υπάρξει διεθνιστική αλληλεγγύη από την εργατική τάξη στο Ισραήλ, πρέπει να υπάρξει πρώτα ένα βαθύ ιδεολογικό-πολιτικό ξεπέρασμα της ίδιας του της υπόστασης και του μέχρι σήμερα ιστορικού του ρόλου. Το οποίο δεν διαφαίνεται πως είναι δυνατόν να συμβεί μαζικά σήμερα, ούτε σε καιρό πολέμου-γενοκτονίας(με τον εθνικισμό να εντείνεται ακομη περισσότερο μέσω και της κρατικής προπαγάνδας), ούτε όμως και σε καιρό “ειρήνης” (το Ισραήλ στην πραγματικότητα δεν βρίσκεται ποτέ σε καιρό ειρήνης, αφού είναι ένα κατοχικό μόρφωμα) όταν δεν φαίνεται να “υπάρχει ανάγκη”.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι, ως αναρχικοί/ες, δεν θα ευχόμασταν να μπορούσε να συμβεί. Ωστόσο, μπροστά στην γενοκτονία δεν παράγει κανείς ιδεαλισμό, αλλά επαναστατικές πολιτικές και θέσεις αντίστασης που να είναι απτές και να πατάνε στην πραγματικότητα.
Όμως σχετικά με το τι πιστεύω πραγματικά πως θα μπορούσε να εξαχθεί σαν ένα πρόταγμα με ελευθεριακό, διεθνιστικό πρόσημο υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, παραπέμπω σε παλαιότερο σχετικό κείμενό μου σε αυτόν τον ισότοπο με τίτλο “Προλεταριακός διεθνισμός, επαναστατικός ντεφετισμός και η γενοκτονία των Παλαιστινίων”
Προλεταριακός διεθνισμός, επαναστατικός ντεφετισμός και η γενοκτονία των Παλαιστινίων
