Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη για την επιζώσα βιασμού στο Α.Τ. Ομόνοιας.
Για τον ομαδικό βιασμό στο α.τ. Ομόνοιας
Στις 11 Οκτωβρίου του 2022 οι δύο μπάτσοι της ομάδας ΔΙ.ΑΣ., Πρόδρομος Τ. και Ανδρέας Φ., βίασαν την τότε 19χρονη Σ. στον χώρο των αποδυτηρίων του Αστυνομικού Τμήματος Ομόνοιας όσο ένας τρίτος μπάτσος, ο Νίκος Τ., βρισκόταν έξω από την πόρτα, γνωρίζοντας τί συνέβαινε εντός της. Ο ένας βιαστής μάλιστα βιντεοσκόπησε τη δράση του, με το 18λεπτο βίντεο όλως τυχαίως να ”εξαφανίζεται”, κρατώντας μονάχα κάποια στιγμιότυπα όπου δεν φαίνονται οι πράξεις τους, αφήνοντάς τους το περιθώριο να δώσουν τη δική τους ερμηνεία (βολικότατο!). Αξιοσημείωτο είναι ακόμη πως οι κάμερες ενός ολόκληρου αστυνομικού τμήματος δεν κατέγραψαν τίποτα, και έτσι η παρουσία και η αποχώρηση της γυναίκας επιβεβαιώθηκαν τελικά από κάμερες παρακείμενων καταστημάτων. Φέτος ξεκίνησε η δίκη σε πρώτο βαθμό με την έδρα να πιέζει την επιζώσα σαν να ήτανε αυτή η κατηγορούμενη. Πριν όμως πάμε σε αυτή την ανάλυση θα πιάσουμε τα γεγονότα από την αρχή.
Η εμπιστοσύνη στην αστυνομία είναι βαρβαρότητα.
Στο κρατικό-καπιταλιστικό-πατριαρχικό σύστημα ο ρόλος της αστυνομίας είναι να διαφυλάσσει τόσο αυτό όσο και τους έχοντες εξουσία, καθώς αυτοί από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη θέση τους, ειδικά σε περιπτώσεις κοινωνικών αναταραχών και εξεγέρσεων. Οι μηχανισμοί του κράτους πάντα θα επιβάλλουν ως κανονικότητα την ταξική, έμφυλη και φυλετική διαίρεση της κοινωνίας και την διαμεσολάβηση σε κάθε λειτουργία της κοινωνικής ζωής. Όσους μετασχηματισμούς και αν κάνουν στα σώματα «ασφαλείας», όσα επιμορφωτικά σεμινάρια και να παρακολουθήσουν οι μπάτσοι, η ιστορία και η πραγματικότητα που ζούμε μας υπενθυμίζει ότι κανένα εξουσιαστικό σύστημα δεν μας προστατεύει ακόμη και αν φορέσει προοδευτικό και συμπεριληπτικό μανδύα. Στις περισσότερες περιπτώσεις έμφυλης βίας όταν τα βαλλόμενα άτομα απευθύνονται στην αστυνομία, είτε δεν ανταποκρίνεται, με τρανταχτό παράδειγμα τη φράση των μπάτσων «το περιπολικό δεν είναι ταξί» όταν η Κυριακή Γρίβα ζήτησε τη βοήθεια τους λίγο πριν τη δολοφονήσει ο πρώην της έξω από το αστυνομικό τμήμα Αγίων Αναργύρων, είτε αντιμετωπίζονται ως ένα «συζυγικό καβγαδάκι», υποτιμώντας την επιζώσα και προσπαθώντας να περιφρουρήσουν την «αγία ελληνική οικογένεια». Αντιθέτως, το σύστημα δίνει εξουσία στα τσιράκια του, τους μπάτσους, οι οποίοι την χρησιμοποιούν όπως γουστάρουν απέναντι σε θηλυκότητες, μετανάστριες, τοξικοεξαρτημένα άτομα, αγωνίστριες κοκ, απολαμβάνοντας ατιμωρησία σε κάθε τι που κάνουν. Οι καταγγελίες για παρενοχλήσεις σε α.τ. είναι αμέτρητες, από γυναίκες κρατούμενες που τις κακοποιούν σεξουαλικά μπάτσοι εντός των τειχών, κακοποιήσεις μεταναστριών, κυκλώματα trafficking στα οποία εμπλέκονται μπάτσοι (βλέπε Μπουγιούκος ή την υπόθεση της Greek Mafia), καθώς και οι παρενοχλήσεις στους δρόμους από τα ένστολα σκουπίδια. Η σεξουαλικοποιημένη βία και η εξουσία/ισχύς αλληλοδιαπλέκονται. Για το α.τ. Ομόνοιας συγκεκριμένα, γνωρίζουμε πολλά περιστατικά βίας από μπάτσους, με χαρακτηριστικά παραδείγματα: τον «αδιευκρίνιστο» θάνατο στις 29/12/17
μιας 28χρονης Ρομά στις τουαλέτες του τμήματος, τη δολοφονία του Ζακ/Zackie-oh στο κέντρο της Ομόνοιας στις 21/09/18 στην οποία συνέβαλλαν σκουπίδια της ομάδας ΔΙ.ΑΣ., τη δολοφονία στις 8/02/19 του Νιγηριανού Εμπουκά Σούμπεκ και άλλα τόσα και τόσα κρατικά εγκλήματα σε μία μονάχα περιοχή.
Η αναπαραγωγή της κουλτούρας του βιασμού εντός των δικαστικών αιθουσών
Το πρόβλημα στην πατριαρχική κοινωνία είναι ότι στην έμφυλη κακοποίηση όλοι έχουν λόγο για αυτό που βίωσες εκτός από εσένα. Οι δομές του κράτους βγάζουν ορισμούς και νόμους για τους βιασμούς, οι μπάτσοι συνδιαλέγονται για τον αν εσύ πράγματι κινδύνεψες, οι δικαστές αποφασίζουν αν τα βιώματά σου εμπίπτουν σε αυτούς τους νόμους κοκ. Καταλήγει λοιπόν το σώμα σου, οι ιστορίες σου και εν τέλει η ίδια σου η ζωή να παίρνετε μέσα από τα χέρια σου, καθώς εσύ σε πολλές περιπτώσεις θεωρείσαι άβουλο ον, που χρήζει προστασίας ή συμβουλών. Για όσα εξιστορείσαι, η αμφισβήτηση είναι ο κανόνας. Το ελληνικό́ κράτος, η πατριαρχικών δομών ελληνική́ κοινωνία κάνουν ότι μπορούν για να κρύψουν επιμελώς τη συνέργιά τους στους βιασμούς υποβιβάζοντας τους σε μεμονωμένα περιστατικά. Σε αυτή τη δίκη είδαμε την πρόεδρο να επιπλήττει την επιζώσα για το τί έπρεπε και τί δεν έπρεπε να κάνει, υποτιμώντας την ίδια της την κρίση, την ικανότητά της να θέσει τα όρια της και τελικώς τα όσα βίωσε από τους ένστολους βιαστές εκείνο το βράδυ. Συγκεκριμένα στην κατάθεση της Σ. που είπε τι έκανε όταν πήγε στο τμήμα για το θέμα εργασίας που είχε της έκανε την εξής επίδειξη:
Πρόεδρος: Γιατί δεν του είπατε «Εγώ θέλω τον αξιωματικό υπηρεσίας και πήγαινέ με στον αξιωματικό υπηρεσίας για να τον ρωτήσω αυτό που με απασχολεί»; Το είπατε αυτό; Γιατί δεν το είπατε; Αφού ξέρατε ακριβώς τι θέλετε και γιατί έχετε πάει εκεί.
Στη συνέχεια της απαράδεκτης ανάκρισής της, σαν να βρίσκεται για κάποια αποτρόπαια πράξη η επιζώσα στο εδώλιο, όταν αυτή μίλησε για το πως έγινε ο βιασμό της, χωρίς ντροπή ακολούθησαν οι παρακάτω ατάκες της προέδρου, η οποία από ότι φαίνεται δεν είναι απλώς ότι δεν έχει καμία αίσθηση για το τι σημαίνει συναίνεση, αλλά καταχράται και τον ίδιο τον όρο από την καλογυαλισμένη θεσούλα εξουσίας της.
Πρόεδρος: Πώς θα γίνει αυτό όταν τον φιλάς τον άλλον; Κανονικά του δίνεις ένα χαστούκι, τον κλωτσάς κιόλας, βγαίνεις από το δωμάτιο, πας στον αξιωματικό υπηρεσίας, καταγγέλλεις και το φιλί και τις αγκαλιές και τα υπόλοιπα, είσαι μέσα στο αστυνομικό τμήμα και μετά φεύγεις. Για πείτε μας, για πείτε μας. Ακριβώς επειδή είσαι μέσα σε αστυνομικό τμήμα και όπως είπατε προστατεύουν.
Πρόεδρος: Η συναίνεση δεν είναι πάντα λεκτική, «ναι συναινώ, ναι θέλω». Με την όλη μου συμπεριφορά εξωτερικεύω την άρνησή μου ή τη συναίνεσή μου.
Στις επόμενες δικασίμους, η Πρόεδρος, συνεχίζοντας να κατηγορεί την καταγγέλλουσα για τα όσα βίωσε δεν παρέλειψε την γνωστή ερώτηση «τί φορούσε; Φούστα ή παντελόνι;» μια ερώτηση που έχει καθιερωθεί στην πατριαρχική κοινωνία που ζούμε ως άλλοθι για τους βιαστές, μια φράση δύο λέξεων και το τεράστιο βάρος που κουβαλάει.
Ο βιασμός δεν έχει ειπωθεί καν σαν λέξη από την έδρα, παρότι η ιατροδικαστική εξέταση τον έχει επιβεβαιώσει, ενώ αναφέρονται σε αυτόν χαρακτηρίζοντας τον «one night stand», «ένα λάθος της στιγμής», καθώς σύμφωνα με τα λεγόμενα της προέδρου «είναι και ευπαρουσίαστη», και κάνοντας το αισχρό σχόλιο «η αγάπη θέλει δύο» – ο βιασμός όμως θέλει έναν(!).
Η έδρα με τις ερωτήσεις της μέχρι στιγμής κατευθύνει τον βιασμό σαν μία πράξη ατοπήματος των αστυνομικών, που δεν έπρεπε να την κάνουν εντός του τμήματος και να σπιλώσουν το όνομα της Ελληνικής Αστυνομίας, την οποία και αποθέωσε. Το ότι δεν έπρεπε να βιάσουν μάλλον δεν το έχει σκεφτεί κανείς. Ταυτόχρονα, οι μπάτσοι και οι μάρτυρες υπεράσπισής τους, λένε πως αυτή τους προκάλεσε για να ικανοποιήσει τις φαντασιώσεις της και άλλες τέτοιες μαλακίες. Το να μετακυλίεται η ευθύνη στο επιζών άτομο είναι γνωστή τακτική στην πατριαρχία. Μπαίνουν στο μικροσκόπιο η κοινωνική και ταξική της θέση, τί έκανε πριν και τί την ώρα του συμβάντος και πώς επέλεξε να το αντιμετωπίσει. Από την άλλη, για τους θύτες θα χρησιμοποιηθούν ως ελαφρυντικό όλες οι επιδείξεις του γλυκού παιδιού, του έντιμου πολίτη, του πιστού συζύγου, του καλού αστυνομικού και πάει λέγοντας… η υπεράσπιση και η προστασία των βιαστών δεν έχει τελειωμό.
Εντός των αιθουσών της αστικής δικαιοσύνης τα επιζώντα αγωνίζονται για να αποδείξουν τα όσα έζησαν. Η δικαστική εξουσία λειτουργεί προς όφελος των ισχυρών, επιβεβαιώνοντας δια του νόμου την κυριαρχία τους. Ταυτόχρονα, τα βιώματα, οι ιστορίες και οι αγώνες των από τα κάτω χρησιμοποιούνται για να περάσουν πιο αυστηρούς νόμους, οι οποίοι εφαρμόζονται για περαιτέρω κοινωνικό έλεγχο της ταξικής βάσης και διασφάλιση ότι δεν θα εξεγερθεί στις ανισοτητες που αυτή βιώνει. Έτσι έγινε και με το νέο Ποινικό Κώδικα, εξαιτίας του οποίου όλες οι φυλακές έχουν κορεστεί λόγω του υπερπληθυσμού, αφού τα κριτήρια για το ποιά καταλήγει φυλακή έγιναν πιο ελαστικά, ενώ οι όροι αποφυλάκισης πιο αυστηροί. Ο νέος ΠΚ για να δικαιολογηθεί κοινωνικά και να κατευνάσει τις όποιες αντιδράσεις, προβλήθηκε και ως αλλαγή που θα προστατεύσει τις θηλυκότητες από την ενδοοικογενειακή βία. Έτσι, ενώ η πατριαρχική βία συνεχίζει να συγκαλύπτεται και να φυσικοποιείται σε συνεργασία με την κρατική, και όσο η αντιβία σε αυτήν τιμωρείται, νέοι κυρίαρχοι λόγοι και νομικά πλαίσια έρχονται να παράξουν μία εικόνα φιλοφεμινιστικού κράτους, το οποίο συνοδεύεται με αύξηση της αστυνόμευσης και αυστηροποίηση των ποινών. Ως επίδοξος απόλυτος διαμεσολαβητής επιδιώκει να χτίσει τη συνείδηση πως η προστασία έρχεται μόνο μέσα από την ποινική δίωξη. Συντελείται έτσι μια προσπάθεια αφομοίωσης της (αντ)επίθεσης στην πατριαρχία με σκοπό την αποριζοσπαστικοποίηση των προταγμάτων και των πρακτικών μας και την ποινικοποίηση των αγώνων μας.
Στο δρόμο θα τσακίσουμε τη βία της πατριαρχίας
Ο βιασμός, για μας, δεν αποτελεί́ εξαίρεση του κανόνα αλλά́ τον ίδιο τον κανόνα της νομιμοποιημένης βίας εις βάρος των θηλυκοτήτων. Εντός οικογενειακού πλαισίου, στην εργασία, στο δρόμο και σε κάθε περιβάλλον που ζούμε η έμφυλη βία είναι κομμάτι της καθημερινότητας μας. Είναι ένα καθεστώς επιβολής πάνω στα σώματα μας και στο βίωμα της ίδιας της ζωής.
Για τα βιώματά μας θα μιλάμε μόνο εμείς. Δεν θα αφήσουμε κανένα κράτος-προστάτη να παρουσιάζει τα δικά του αφηγήματα, κανέναν καταπιεστή να εκμεταλλευτεί τους αγώνες μας ή να μας κάνει υποδείξεις για “σωστή” και “λάθος” αντιμετώπιση. Η ιστορία μπορεί να αλλάξει αποκλειστικά από εμάς, όσο χτίζουμε σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ μας και μαχόμαστε έναντι σε κάθε θεσμό που μας θέλει υποταγμένες.
Μόνο οργή έχουμε για όλους αυτούς που αναπαράγουν την έμφυλη βία και για το σύστημα που τη συντηρεί• και πίστη πως κάποια στιγμή θα δούμε αυτό το σάπιο καθεστώς να καίγεται ολοσχερώς. Αν δεν είμαστε εμείς θα είναι οι επόμενες και τα επόμενα από εμάς που θα γιορτάσουν την καταστροφή του. Ό,τι έχουμε είναι η μία το άλλο, στο δρόμο, στη δουλειά και στο λεωφορείο• με οξυμένα αντανακλαστικά αντιδράμε στην έμφυλη βία, αποδομούμε κάθε ρόλο που μας έμαθαν ως “φυσιολογικό” και βάζουμε αναχώματα μέχρι να μην υπάρχει κανένα μόνο και ο φόβος να αλλάξει πλευρά.
Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας!
ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΒΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΞΕΠΛΕΝΟΥΝ
ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ/ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην επιζωσα βιασμού στο α.τ. Ομονοίας τη Δευτέρα 8/06 στις 19:00 στην Καμάρα εν όψει της συνέχισης της δικής στις 18/06 στο δικαστήριο της Ευελπίδων
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα
