Πρώτη δημόσια τοποθέτηση του συντρόφου Κώστα για την προφυλάκιση του για την υπόθεση της Μαρφιν Vol 3
Παρασκευή 10/07 βγαίνω από το σπίτι για να πάω στην δουλειά. Χαιδεύω τον σκύλο μας και μπαίνω στο αμάξι μου. Ξαφνικά ακούγονται φρεναρίσματα. Κουκουλοφόροι με αρπάζουν φωνάζοντας “Αστυνομία”. Με βάζουν σε συμβατικό αμάξι, με προσταγή “το κεφάλι κάτω”. Τους ρωτάω που με πηγαίνουν, “θα μάθεις σε λίγο” μου απαντούν. Φτάνω στον 11ο όροφο της ΓΑΔΑ. Με βάζουν σε ένα δωμάτιο φρουρούμενο. Σε λίγο εμφανίζεται κάποιος με πολιτικά και μου δίνει ένα ένταλμα σύλληψης. Κατηγορούμαι μαζί με άλλα άτομα για τον εμπρησμό της Μαρφίν το 2010. Χάνω την γη κάτω από τα πόδια μου. Κατηγορούμενος είναι και ο φίλος μου ο Θύμιος καθώς και μία συντρόφισσα η Ελένη. Οι σκέψεις μου μαυρίζουν. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι η μπίλια αυτή την φορά έκατσε σε εμένα…
Οδηγούμαι στα κρατητήρια. Κάθε δύο μέρες περίπου, σε αυτές τις 11 μέρες της κράτησης μου, με οδηγούν στο γραφείο του αρχηγού (μάλλον…) των Ανθρωποκτονιών για “φιλική συζήτηση”. Μου ζητούν να υποδείξω ποιοι πέταξαν τις μολότοφ στην τράπεζα για να ελαφρύνω την θέση μου. Η άγνοια μου είναι η μόνη απάντηση που παίρνουν. Οι αφηγήσεις άλλων συντρόφων που έπεσαν στα χέρια τους στο παρελθόν ήταν αρκετές για να γνωρίζω αυτές τις πρακτικές τους και η επικοινωνία από το καρτοτηλέφωνο των κρατητηρίων, μαζί με τις επισκέψεις των δικών μου ανθρώπων, μου έδωσε δύναμη να αντέξω, πνευματικά και ψυχικά.
Στην συνέχεια, δικαστήρια, ανακριτής, εισαγγελέας. Τελευταίες γρήγορες ματιές δύναμης και αλληλεγγύης με τους ανθρώπους μου και τους συντρόφους μου που βρίσκονταν απ’ έξω. Τελικά, μεταγωγή στις φυλακές Μαλανδρίνου. Οι πόρτες κλείνουν και ο εγκλεισμός ξεκινάει.
Ήμουν, είμαι και θα είμαι στο πλευρό των αγωνιζόμενων ανθρώπων, γιατί πάντα ονειρευόμουν έναν διαφορετικό κόσμο, δομημένο με τις αρχές της ισότητας και της αλληλεγγύης, μακριά από τις λογικές της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ενάντια σε εξουσιαστικές και ιεραρχικές λογικές. Έγινα κομμάτι της πολιτικής διαδρομής που χαράσσει δεκαετίες τώρα ο χώρος της αντεξουσίας και έχει μόνιμη παρουσίασε όλα τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύσσονται ενάντια στην καπιταλιστική-κρατική βαρβαρότητα. Ο πόλεμος των κρατών απέναντι στους ανθρώπους είναι ανυποχώρητος και συνεχής. Από τις δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τις εργασιακές γαλέρες και τα εργατικά “ατυχήματα”, από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τα πυρηνικά τους εργοστάσια, από την καταστροφή του περιβάλλοντος και ολόκληρων περιοχών για τα κέρδη τους, από τις μίζες και τα υπόγεια αλισβερίσια τους, είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί κρατούν το μονοπώλιο της βίας. Της βίας που θυμούνται να στηλιτεύουν και να λοιδορούν όταν ασκείται από τους καταπιεσμένους ως αυτοάμυνα. Για αυτό ο α/α χώρος βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρό τους. Γιατί είναι ένα από τα κοινωνικά κινήματα που στις κρίσιμες στιγμές για την κοινωνία, αναδεικνύει όλη αυτή την συστημική και καθημερινή βία του κράτους και του κεφαλαίου. Ο α/α χώρος στέκεται ανάχωμα μακριά από λογικές ανάθεσης και πολιτικής κεφαλαιοποίησης, ώστε να ανακόψει την ολική αποδιάρθρωση του κοινωνικού συνόλου.
Την 5/5 του 2010 η κοινωνία βρισκόταν σε αναβρασμό, η χρεωκοπία των τραπεζών και της χώρας ήταν προ των πυλών. Εκατομμύρια κόσμου διαδήλωσαν σε όλη την χώρα. Στην Αθήνα, η συμμετοχή στην διαδήλωση-απεργία ήταν τεράστια και η δυναμική οργή του πλήθους, άνευ προηγουμένου. Στην διάρκεια της διαδήλωσης τρεις άνθρωποι της τάξης μας έχασαν άδικα την ζωή τους, γεγονός που προκάλεσε πένθος σε ολόκληρη την κοινωνία. Το τραγικό γεγονός του θανάτου αυτών των εργαζομένων αποτέλεσε φρένο στην κοινωνική οργή. Οι εργαζόμενοι της τράπεζας ήταν κλειδωμένοι μέσα στο κτίριο, μία μέρα που όλα υπολειτουργούσαν. Η οργή του κόσμου είχε δυναμιτιστεί από τις προκλητικές δηλώσεις του πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών της περιόδου. Κανένας Βγενόπουλος, κανένας διευθυντής, καμία αστυνομία δεν ενδιαφέρθηκε για αυτούς. Καμία δικαιοσύνη δεν έβαλε στην φυλακή κανέναν υπεύθυνο της τράπεζας για τις ελλείψεις μέτρων ασφαλείας, καμία αστυνομία δεν εισέβαλε στα σπίτια τους, κανένας δημοσιογράφος δεν διαπόμπευσε δημόσια αυτούς και τα οικεία τους πρόσωπα με απευθείας συνδέσεις από τα σπίτια των οικογενειών τους. Αυτό που κάνουν από την πρώτη στιγμή, είναι να στοχοποιούν και να σέρνουν στα δικαστήρια άτομα από τον α/α χώρο. Λες και αυτοί είναι οι μόνοι που οργανώνονται και διαδηλώνουν, οι μόνοι που εκφράζουν δημόσια την οργή και την αγανάκτηση τους στους δρόμους, οι μόνοι που δεν ανέχονται την καθημερινή βία, την υποτίμηση της ζωής τους και την καταστολή των αγώνων τους.
Ουσιαστικά, η διαχρονική πολιτική αξιοποίηση της υπόθεσης της Μαρφίν από το κράτος κάθε φορά που θέλει να αντλήσει συναινέσεις “-και κυρίως σε προεκλογικές περιόδους-” ακόμα και κατασκευάζοντας εξόφθαλμες σκευωρίες, επιχειρεί την εγκληματοποίηση και ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης και των φιλικών ή συντροφικών σχέσεων.
Έτσι και στην περίπτωση μου, 16 χρόνια μετά καλούμαι να απολογηθώ για κάτι το οποίο είναι εκ διαμέτρου αντίθετο και στον χαρακτήρα μου και στα ιδανικά που διακατέχουν τον α/α χώρο. Ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και η απόρριψη της λογικής των παράπλευρων απωλειών χαρακτηρίζουν εμάς και όχι αυτούς που με κάθε τρόπο προσπαθούν να συγκαλύψουν τα διαχρονικά τους εγκλήματα. Να αναφερθώ στα Τέμπη και στο μπάζωμα των νεκρών, στο σκάνδαλο των υποκλοπών, όπου παρά τα νέα στοιχεία που αναδεικνύονται ακόμα και από τέως πρωθυπουργό η υπόθεση εξακολουθεί να μένει στο αρχείο, το σκάνδαλο της SIEMENS όπου οι κατηγορίες παραγράφηκαν, για τις μίζες και το μαύρο χρήμα που διαχρονικά διακινείται, και τόσα άλλα που θα χρειαζόταν μέρες να γράφω. Στην περίπτωση μας όμως, και όχι μόνο, αρκεί ένα ανώνυμο email για να δέσει το αφήγημα της αστυνομίας. Βλέπεις οι καριέρες τους και οι πολιτικές τους επιδιώξεις είναι το μόνο που τους ενδιάφερει και είναι πρόθυμοι να πατήσουν πάνω σε ανθρώπινες ζωές για να τα καταφέρουν.
Το ανθρώπινο είδος για να καταφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης αγωνίστηκε, πάλεψε και έχυσε αίμα αιώνες τώρα. Τίποτα δεν χαρίστηκε από τους κυρίαρχους. Έτσι και εγώ, με τις λίγες δυνάμεις μου θα αγωνιστώ για να καταρεύσουν τα μυθεύματα τους, όπως έκαναν και άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες πριν από εμένα (Θεοφίλου, Ρωμανός, Σακκάς, Περικλής, Ηριάννα, Σίψας κ.α) Όπως πάλεψα για αυτούς ως κομμάτι του κινήματος, θα το κάνω και τώρα που είμαι στην θέση τους.
Γιατί οι ιδέες μας και η ψυχή μας ούτε ποινικοποιούνται ούτε φυλακίζονται. Πετάνε ελεύθερες και προκαλούν εφιάλτες σε όλα τα κοπρόσκυλα της εξουσίας που το μόνο τους ιδανικό είναι το χρήμα και οι καριέρες τους.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΘΥΜΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΕΛΕΝΗ
ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ
Κώστας
Φυλακές Μαλανδρίνου
16/09/26
