“Δεν υπήρχε σπιθαμή στο σώμα του που να μην ήταν χτυπημένη” – Πώς η δικαιοσύνη επιβραβεύει την αστυνομική βία

“Δεν υπήρχε σπιθαμή στο σώμα του που να μην ήταν χτυπημένη” – Πώς η δικαιοσύνη επιβραβεύει την αστυνομική βία

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024, ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ δολοφονήθηκε από αστυνομικούς στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα. Τον Ιανουάριο του 2026, ο εισαγγελέας Σωτήρης Μπουγιούκος αποφάσισε να αρχειοθετήσει την υπόθεση, ισχυριζόμενος ότι δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να παραπεμφθεί σε δίκη. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχουν πλέον νομικά μέσα για τη συνέχιση της υπόθεσης στα ελληνικά δικαστήρια. Οι αστυνομικοί που τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου συνεχίζουν τη ζωή τους χωρίς καμία συνέπεια.

Ο Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, εργάτης από το Πακιστάν, συνελήφθη, μεταφέρθηκε και κρατήθηκε σε πέντε διαδοχικά αστυνομικά τμήματα, όπου υπέστη επανειλημμένη σωματική βία, χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με την οικογένειά του ή πρόσβαση σε νομική υποστήριξη. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2024 βρέθηκε νεκρός μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίου Παντελεήμονα, στον μοναδικό χώρο που δεν είχε κάλυψη από κάμερες. Ακόμα και η ίδια η κρατική ιατροδικαστική πραγματογνωμοσύνη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατός του προκλήθηκε από ισχαιμία του μυοκαρδίου, ως αποτέλεσμα έντονου σωματικού και ψυχικού στρες που συνδέεται με τον συνεχή ξυλοδαρμό κατά την κράτησή του.

Τη δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν ακολούθησε εκτεταμένη συγκάλυψη της υπόθεσης (όπως τέτοια ακολούθησε και το κρατικό έγκλημα στην Πύλο). Οι αστυνομικοί του Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα ισχυρίστηκαν ότι «αυτοτραυματίστηκε λόγω στερητικού συνδρόμου αλκοόλ». Ο εισαγγελέας Σωτήρης Μπουγιούκος πολύ στοχευμένα παρέλειψε στην επίσημη αναφορά το ιατρικό συμπέρασμα που ξεκάθαρα αποδίδει την καρδιακή αποτυχία του Μοχάμεντ Καμράν ως αποτέλεσμα του εκτεταμένου και άγριου ξυλοδαρμού του. Αυτή η απόφαση είναι ξεδιάντροπη συγκάλυψη του βασανισμού και της δολοφονίας του Μοχάμεντ Καμράν από την ελληνική αστυνομία.

(Ενημερωτικό απόσπασμα από το κάλεσμα της Ανοιχτής Συνέλευση Ενάντια στην Κρατική Δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν σε πορεία για τα 2 χρόνια από τη δολοφονία του Καμράν)

Οι ζωές μας στις γειτονιές της Αθήνας γίνονται καθημερινά όλο και πιο ασφυκτικές μέσα σε ένα κλίμα κρατικής βίας, εκφοβισμού και πρακτικών συνεχούς επιτήρησης.

Η κρατική εξουσία μέσω νεοφιλελεύθερων πολιτικών πασχίζει να εδραιώσει και να φυσικοποιήσει πρακτικέςπεριθωριοποίησης και εκτοπισμού αυτών των ομάδων που αντιστέκονται καιεναντιώνονται στην απαξίωση των ζωών τους. Η καπιταλιστική πολιτική «ανάπτυξης» στη συνέχεια στοχεύει στην διάλυση και στον αφανισμό κάθε είδους κοινότητας και συλλογικοποίησης. Προσπαθεί να δημιουργήσει γειτονιές απονέκρωσης, φόβου, αποσιώπησης και υποταγής χτυπώντας στους κατεξοχήν τόπους συγκέντρωσης, μοιράσματος και ζύμωσης: τις πλατείες.

Η πλατεία Βικτωρίας αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια ένα πεδίο μάχης και συλλογικών αγώνων. Οι γειτονιές κάτω από την Πατησίων είναι ο επόμενος στόχος της λεγόμενης “ανάπλασης”, ενός σχεδίου που υπόσχεται “αναβάθμιση των ζωών”, αλλά στην πράξη συχνά μεταφράζεται σε αποκλεισμό, εμπορευματοποίηση και έλεγχο του δημόσιου χώρου. Από τα pushbacks και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τη θάλασσα και τα χερσαία σύνορα μέχρι τις φυλακές και το δημόσιο χώρο, το κράτος δείχνει το ρατσιστικό του πρόσωπο. Μέσα σε ένα σκηνικό συνεχών ελέγχων, τραμπουκισμού, ξυλοδαρμών, συλλήψεων και βασανισμών, τα περιστατικά αστυνομικής βίας και κρατικών δολοφονιών μόνο αυξάνονται. Θοδωρής Ζαβραδινός, Κώστας Μανιουδάκης, Ζάκι, Βασίλης Μάγγος, Σαμπάνης, Κώστας Φραγκούλης , Μία Χαριζούλ , Εμπουκά Μαμάν Σούμπεκ, Μοχάμεντ Καμράν, βιασμός 19χρονης στο Α.Τ Ομονοίας και τόσα ακόμα περιστατικά κρατικής τρομοκρατίας που δεν έχουν καταγραφεί.

Η Βικτώρια είναι μια γειτονιά μεταναστευτική, ζωντανή, γεμάτη ιστορίες και πολιτισμούς. Οι άνθρωποι της προσπαθούν καθημερινά να πάρουν ανάσες ελευθερίας, μέσα σε ένα κλίμα αυξανόμενης και ασφυκτικής αστυνομικής παρουσίας.

Δεν είναι δύσκολο να θυμηθούμε κάποιες από τις εικόνες των προηγούμενων χρόνων: τις σκηνές των προσφύγων στην πλατεία, το κύμα αλληλεγγύης που απλώθηκε αυθόρμητα, τα ξηλωμένα παγκάκια και τα κάγκελα που τοποθετήθηκαν για να μην κοιμούνται προσφύγισσες, πρόσφυγες και μετανάστες, τις ρατσιστικές επιχειρήσεις-σκούπα, τους ελέγχους για χαρτιά. Μέσα σε αυτό το κλίμα όμως άνθισαν παρεμβάσεις απέναντι στην καταστολή, το ρατσισμό, την ομοφοβία και την κρατική βία. Μικροφωνικές επανοικειοποίησης, πορείες, παρουσία κοινωνικών ιατρείων, κινήσεις γειτονιάς που αντιστάθηκαν στη σιωπή. Αυτή η “αορατότητα” είναι ακόμα πιο έντονη για κάποια σώματα— τα σώματα των μεταναστών, των προσφυγισσών, των φτωχών. Παίρνοντας πίσω την πλατεία Βικτωρίας, δεν διεκδικούμε απλώς έναν χώρο.

Διεκδικούμε την ορατότητα των πολλαπλών μορφών ζωής που ανήκει σε όλες/α/ους· Μια πλατεία που θα γίνει ξανά πυρήνας ζωής, σημείο αναφοράς και κοινής φροντίδας. Η Βικτώρια δεν είναι απλώς μια πλατεία. Είναι η διεκδίκηση μιας πόλης που θα ζει με τους ανθρώπους της, όχι ερήμην τους.

Μέσα από τους κοινούς μας αγώνες προσπαθούμε να σπάμε το φόβο και τον αποκλεισμό. Σε αυτήν την περίοδο που ο έλεγχος και η καταστολή αναβαθμίζονται, απαντάμε με συλλογικοποίηση και αντίσταση, διεκδικώντας την ελεύθερη πρόσβαση στο δημόσιο χώρο. Σε αυτόν τον ένα χρόνο μας στήνουμε αναχώματα ενάντια στο ρατσισμό και την απομόνωση με πρόταγμα την πολιτισμική πολυφωνία μέσα στο δημόσιο χώρο.Λίγες από τις δράσεις μας είναι η Συλλογικής μας κουζίνας, η φιλοξενία κουκλοπαικτικών παραστάσεων, το παιχνίδι και οι δημιουργικές δραστηριότητες για παιδιά, η στήριξη από χορωδίες και διαφορετικούς μουσικούς, το αυτοοργανωμένο καρναβάλι και η παρέλαση στη γειτονιά με γιορτινούς ρυθμούς, οι κουβέντες και οι εκδηλώσεις με άλλες συλλογικότητες που αφορούν στους πολύμορφους αγώνες για την υγεία, τη στέγη, την αξιοπρέπεια.

Να πάρουμε πίσω την κλεμμένη χαρά, το παιχνίδι, την ανεμελιά, μακριά από τα κάγκελα και τους περιορισμούς. Να κάνουμε την πλατεία ξανά τόπο συνάντησης, χώρο μοιράσματος και συλλογικότητας.

Ενάντια στην κρατική και συνοριακή βία.
Κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά.

(Τοποθέτηση από το κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο “Ζιζάνια” στην εκδήλωση με τη δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση της δολοφονίας του Καμράν)