” Η πανδημία Covid-19 διαταράσσει αρκετούς οικονομικούς τομείς και, όπως πάντα, οι πιο ευάλωτοι είναι αυτοί που φέρουν το βάρος αυτών των αλλαγών. Ενώ οι πολιτικοί, οι ηθοποιοί και άλλες προσωπικότητες της showbiz μας ζητούν να πράξουμε «αυτό που μας αναλογεί» μένοντας στο σπίτι μας στα μικρά διαμερίσματά μας, εκείνοι περιορίζονται στα πολυτελή σπίτια τους, και οι πιο εκμεταλλευόμενοι πρέπει να θέσουν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο και να εργαστούν για να συνεχίσουν να λειτουργούν τους βασικούς τομείς της οικονομίας. Αυτό ισχύει, μεταξύ άλλων, για τους αλλοδαπούς εργαζόμενους που έρχονται να εργαστούν στους γεωργικούς τομείς για το καλοκαίρι. Φέτος, περίπου 4.000 άνθρωποι από το Μεξικό και τη Γουατεμάλα έφτασαν στο Κεμπέκ, από 17.000 που ήρθαν πέρυσι. Ενόψει της έλλειψης εργατικού δυναμικού, οι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων αυξάνουν τις καταχρήσεις τους. Σύμφωνα με τον Michel Pilon του Δικτύου Γεωργικών Μεταναστών του Κεμπέκ (RATTMAQ), ο οποίος συνδέεται με αλλοδαπούς εργαζόμενους: «Υποχρεούνται να εργάζονται 16, 17, ακόμη και 18 ώρες την ημέρα. Είναι κουρασμένοι. Τους λένε ότι δεν χρειάζεται, αλλά φοβούνται. ». Πράγματι, τα αφεντικά ασκούν μεγάλη πίεση στους εργαζόμενους, δεδομένου ότι υπάρχει συνεχής δουλειά που πρέπει να γίνει.
Η κατάχρηση από τους εργοδότες δεν έχει όρια. “Φοβούνται” ότι ο covid-19 θα “εισέλθει” στα αγρόκτημα τους, και έτσι εμποδίζουν τους εργαζόμενους από την έξοδο από το αγρόκτημα. Σύμφωνα με τον κ. Pilon: “Ένας από τους μετανάστες εργαζόμενους αποφάσισε να πάει και να αγοράσει τρόφιμα κατά τη διάρκεια της ημέρας του. Κράτησε την απαραίτητη απόσταση, αλλά υπέφερε πειθαρχικά μέτρα επειδή έφυγε από τη φάρμα. Οι παραγωγοί λένε ότι φοβούνται ότι ο covid θα επιστρέψει στις εκμεταλλεύσεις τους, έτσι θέλουν να ελέγχουν την κίνηση. Αλλα αυτή η δικαιολογία δεν πιάνει. ». Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι οι εργαζόμενοι έπρεπε να περάσουν περίπου 14 ημέρες απόλυτης καραντίνας όταν έφθασαν στο Κεμπέκ, οπότε δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να δικαιολογεί μια τέτοια παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σε ένα από τα ενημερωτικά δελτία της, η Ένωση Παραγωγών Γεωργικών Προϊόντων (UPA) αναφέρει: «Μετά την καραντίνα, οι εργαζόμενοι υπόκεινται στους ίδιους κανόνες κυκλοφορίας με όλους μας. Μπορούν, συνεπώς, να εγκαταλείψουν την εκμετάλλευση εάν το επιθυμούν και ο εργοδότης έχει καθήκον να τους ενημερώσει σχετικά με τους κανόνες κυκλοφορίας, τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και τον κίνδυνο μόλυνσης, έγραψε. Ακόμη και σε περιόδους πανδημίας, μετά την καραντίνα, αποκλείεται να απαγορευτούν οι έξοδοι, κάτι που θα ήταν αντίθετο προς τον Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών. ». Ορισμένοι εργαζόμενοι τίθενται σε αναστολή ακόμη και από τον εργοδότη και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν πλέον να εργάζονται για ένα χρονικό διάστημα Χ. Και από την άλλη πλευρά, είναι σαφές ότι τα αφεντικά δεν επιβάλλουν τους ίδιους περιορισμούς μη μετακίνησης. Εκτός από όλα αυτά, από την 1η Μαΐου, κανένας εργαζόμενος δεν έχει διαγνωστεί με Covid-19. Υπάρχει μόνο ένας ξένος εργαζόμενος που έχει εξεταστεί για τα συμπτώματα σχετικά με τον Covid-19 και αναμένει τα αποτελέσματά του [1].
Διπλή εκμετάλλευση
Ενώ αυτοί οι νοτιοαμερικανικοί εργαζόμενοι αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης στο Κεμπέκ, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, υπάρχει το ίδιο καπιταλιστικό λειτουργικό σύστημα. Κατά τη διάρκεια των μακρών αιώνων της αποικιοκρατίας, οι λαοί του Νότου είδαν να λεηλατούνται τα γεωργικά εδάφη τους από τις δυτικές πολυεθνικές για την παραγωγή τροφίμων για το Βορρά. Από την παραγωγή στους τομείς έως την παράδοση στη Δύση, ολόκληρη η αλυσίδα ανήκει σε δυτικές εταιρείες [2]. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να προστεθεί σε αυτό η καταστροφή των οικοσυστημάτων για την αύξηση της μαζικής παραγωγής και της κτηνοτροφικής παραγωγής, καθώς και η δυσκολία να τρέφονται καλά για τους τοπικούς πληθυσμούς, δεδομένου ότι σχεδόν όλη η παραγωγή αποστέλλεται στο εξωτερικό. Τρία εντυπωσιακά σύγχρονα παραδείγματα είναι η παραγωγή κινόα στις χώρες των Άνδεων (Περού, Βολιβία και Ισημερινός), αυτή του αβοκάντο στο Μεξικό και της εκτροφής βοοειδών στη Βραζιλία, μία από τις κύριες αιτίες της αποψίλωσης των δασών στον Αμαζόνιο [3].
Αυτός ο διεθνής καταμερισμός εργασίας, όπου οι χώρες «ειδικεύονται» σε ορισμένους τομείς παραγωγής, δημιουργεί ανισότητες και εκμετάλλευση. Αυτό οφείλεται στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής που δημιουργεί ανταγωνισμό μεταξύ των διαφόρων χωρών. Έτσι, ο καθένας πρέπει να βρει την ειδικότητά του και την ανταλλαγή με τα άλλα “Έθνη”. Φυσικά, αυτό δεν γίνεται σε ισότιμη βάση και εκείνοι που έχουν τα μέσα παραγωγής και διανομής δεν είναι οι τοπικοί πληθυσμοί, ειδικά στις χώρες του Νότου. Αυτός ο διεθνής καταμερισμός εργασίας τροφοδοτεί την περιττή κατανάλωση. Τώρα μπορούμε να φάμε όλο το χρόνο πορτοκάλια στον Καναδά, ανανάδες, αβοκάντο και πολλά άλλα φρούτα και λαχανικά που μεγαλώνουν δεκάδες χιλιάδες μίλια από όπου αγοράζονται … Και με ποιο περιβαλλοντικό κόστος; Τα εδάφη μας, μας επιτρέπουν να παράγουμε και να βρίσκουμε αυτό που χρειαζόμαστε για να υποστηρίξουμε τους εαυτούς μας. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να επαναπροσανατολιστούμε τη γνώση και τις τεχνικές. Αυτό το όραμα της αγροτικής γεωργίας που αντιτίθεται στην καπιταλιστική μαζική παραγωγή έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή από διάφορες οργανώσεις που υποστηρίζουν και υποστηρίζουν την επισιτιστική κυριαρχία. Για τη La Via Campesina, ένα διεθνές αγροτικό κίνημα με περισσότερες από 180 οργανώσεις μέλη σε 81 χώρες, η επισιτιστική κυριαρχία ορίζεται ως:
“Mια έννοια που αναπτύχθηκε από τους ανθρώπους που απειλούνται περισσότερο απο τις διαδικασίες της ενοποίησης της εξουσίας στα τρόφιμα και τα γεωργικά συστήματα: τους αγρότες. Αντί να αποδεχθούν τον ιστορικό θάνατο, υπέβαλαν πρόταση για την επίλυση των πολλαπλών κρίσεων που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Η επισιτιστική κυριαρχία είναι μια διαδικασία οικοδόμησης κοινωνικών κινημάτων και επιτρέπει στα άτομα να οργανώνουν τις κοινωνίες τους με τρόπο που υπερβαίνει το νεοφιλελεύθερο όραμα ενός κόσμου εγωιστικών αγαθών, αγορών και παραγόντων . Δεν υπάρχει μία λύση σε μια μυριάδα πολύπλοκων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε επί του παρόντος. Αντιθέτως, η διαδικασία της επισιτιστικής κυριαρχίας προσαρμόζεται στα άτομα και τους τόπους όπου εφαρμόζεται στην πράξη.
Η επισιτιστική κυριαρχία είναι συνώνυμη με την αλληλεγγύη, όχι με τον ανταγωνισμό. Βοηθά στην οικοδόμηση ενός δικαιότερου κόσμου από κάτω προς τα πάνω. Η επισιτιστική κυριαρχία έχει αναδειχθεί ώστε να προταθεί μια απάντηση και μια εναλλακτική λύση στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο της εταιρικής παγκοσμιοποίησης. Ως εκ τούτου, είναι διεθνιστικής φύσης και παρέχει ένα πλαίσιο για την κατανόηση και τον μετασχηματισμό της διεθνούς διακυβέρνησης γύρω από τα τρόφιμα και τη γεωργία. » [4].
Σε αυτούς τους καιρούς της πανδημίας, ας εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για να επανεξετάσουμε το σύστημά μας, να θέσουμε εναλλακτικές λύσεις για την επισιτιστική κυριαρχία και να στηρίξουμε τους αγρότες που ήδη εργάζονται προς αυτήν την κατεύθυνση.
[1] Isabelle Porter, Le Devoir: Αλλοδαποί εργαζόμενοι αναγκάζονται να εργάζονται έως και 18 ώρες συνέχεια.
[2] Για την εκμετάλλευση και τον αποικισμό στη Λατινική Αμερική, διαβάστε το βιβλίο από τον ουρουγουανό συγγραφέα Eduardo Galeano “Οι ανοικτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής”. Το τελευταίο ανιχνεύει την ιστορία της λεηλασίας των φυσικών πόρων αυτής της περιοχής από την αρχή του ευρωπαϊκού αποικισμού της Αμερικής μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
[3] Στο Μεξικό, διάφορα δάση καίγονται για να φυτεψουν τα δέντρα αβοκάντο και οι ποταμοί είναι ξεραμένοι δεδομένου ότι αυτός ο τύπος καλλιέργειας απαιτεί πολύ νερό. Η στάθμη των λιμνών πέφτει, οδηγώντας σε έναν πόλεμο νερού μεταξύ των χωριών. Για περισσότερες πληροφορίες, Radio-Καναδάς: Αβοκάντο, ο καταραμένος χρυσός του Μεξικού.
Για quinoa, η παραγωγή έχει αυξηθεί, όπως και οι τιμές για αυτό το τρόφιμο. Εξαιτίας αυτού, οι ντόπιοι δεν είναι πλέον σε θέση να το αντέξουν οικονομικά. Διαβάστε αυτό το άρθρο στην εφημερίδα Le Monde: Quinoa, ο αμφιλεγόμενος χρυσός των Άνσεων.
[4] Πηγή ορισμού, la Via Campesina ιστοσελίδα.
το άρθρο είναι από το http://ucl-saguenay.blogspot.com/
Για την μετάφραση του χρησιμοποιήθηκε μηχανική υποστήριξη και ακολούθησε επιμέλεια.
