του Classreverb
Μιας και αυτόν τον μήνα συμπληρώνονται 25 χρόνια από τη σφαγή της Srebrenica στον πόλεμο της Βοσνίας (1992-1995), θυμίζουμε ένα βίντεο στο οποίο ο εθνικός σελέμπριτι Βλάσσης Μπονάτσος, χαριεντίζεται με τον φασίστα σφαγέα Ratko Mladic και την παρέα του, σε ένα τηλεοπτικό οδοιπορικό στα εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Κορυφαία στιγμή στην φιλοπόλεμη τηλεφιέστα, όταν ο Μπονάτσος ρωτάει τον Mladic τι ζώδιο είναι (10:07).
Ήταν Δεκέμβρης του ‘95. Πέντε μόλις μήνες έχουν περάσει από τη σφαγή χιλιάδων κατοίκων της πόλης Srebrenica από τους φασίστες του σερβικού στρατού στη Βοσνία και ενώ οι καπνοί από τους βομβαρδισμούς του Σαράγεβο δεν έχουν σβήσει ακόμα. Και στις δύο σφαγές, επικεφαλής ήταν ο στρατηγός Mladic. Εκείνες τις μέρες λοιπόν, το Mega καλεί για άλλη μια φορά τους Έλληνες τηλεθεατές να καταθέσουν τον οβολόν τους για την ενίσχυση των Σέρβων αδελφών, σε μια εκπομπή αφιερωμένη στο δράμα της Γιουγκοσλαβίας. Ένα δράμα βέβαια που σύμφωνα με τους Έλληνες δημοσιογράφους και σύσσωμο το κοινοβουλευτικό προσωπικό της χώρας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΝ) βίωναν μόνο τα orthodox brothers μας.
Βλέπετε, τα κοινά συμφέροντα από έναν πιθανό διαμελισμό της περιοχής της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, αδελφοποίησε εν μία νυκτί τους πατριώτες του Σαμαρά με τα άλλοτε βρωμοκομμούνια του Μιλόσεβιτς. Τα επεκτατικά όνειρα του σερβικού και του ελληνικού εθνικισμού έπαιρναν σάρκα και οστά μέσα από τον άξονα Αθήνας-Βελιγραδίου και το σλόγκαν «Σύνορα με τη Σερβία» φάνταζε πιο εφικτό από ποτέ. Από δίπλα και οι αντι-ιμπεριαλιστές πατριώτες του ΚΚΕ και του ΣΥΝ που υποστήριξαν την εθνική συμμαχία με τους επιθέμενους.
Στη θεωρητική κολυμπήθρα της ελληνικής αριστεράς, ο εθνικισμός βαφτίζεται γιουγκοσλαβικός αντι-ιμπεριαλισμός και η εθνοκάθαρση αγώνας ενάντια στα σχέδια του ΝΑΤΟ. Η Παπαρήγα και η Δαμανάκη δεν είδαν τα στρατόπεδα εξόντωσης (βλ. Trnopolje, Omarska) που έστησαν οι σερβοβόσνιοι φασίστες, ούτε τα σερβικά σχέδια για προσάρτηση εδαφών μέσω εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. Και κάπως έτσι, όταν η λενινιστική παντογνωσία συναντά τον ελληνικό πατριωτισμό, οι σφαγές αμάχων από τους εθνικιστές του Μιλόσεβιτς, του Mladic και του Karadzic, ονομάζονται προπαγάνδα των ΗΠΑ. Άλλωστε είναι δυνατόν ένας κομμουνιστής να είναι εθνικιστής; Είναι δυνατόν ένας κομμουνιστής να σχεδιάσει μια εθνοκάθαρση;
Στην εκπομπή συμμετέχουν ο Τσίμας και ο Λυκουρέζος. Ο πρώτος, νυν στρατιώτης του ΣΚΑΙ και ο δεύτερος, πρώην βουλευτής της ΝΔ, δικηγόρος του Mladic στο δικαστήριο της Χάγης και διαπλεκόμενος σε σκάνδαλα καταπάτησης δημόσιας γης και μαφίας των φυλακών. Την τηλεπαρέα πλαισιώνουν φυσικά χορηγοί από ελληνικές εταιρείες προκατ μέχρι λιανέμπορους οικιακών συσκευών. Για το κλείσιμο τώρα, οι συντελεστές βάζουν ένα κοριτσάκι να τραγουδήσει το «Tamo daleko», ένα σερβικό τραγούδι του 1916 που στη Tito-ική Γιουγκοσλαβία ήταν απαγορευμένο ως εθνικιστικό. Έτσι, για να ξεπλύνουμε το πραγματικό αίμα των παιδιών της Βοσνίας με λίγη τηλεοπτική παιδική αθωότητα.
Στο 17:50, ο Τσίμας δηλώνει ότι παρόλη την αγάπη της για τους Σέρβους η Ελλάδα δεν συμμετείχε σε αυτόν τον πόλεμο, για να διορθωθεί πάραυτα από τον Μπονάτσο που ανταπαντά ενοχλημένος ότι η Ελλάδα πήρε μέρος στον πόλεμο μέσω των Ελλήνων εθελοντών. Λίγο αργότερα μάλιστα τον βλέπουμε να συζητάει με τους χρυσαυγίτες και άλλους φασίστες της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς (ΕΕΦ) με φόντο ένα σουβλιστό αρνί.
Δίπλα στη θράκα λοιπόν, ο Βλάσσης των «Απαράδεκτων» τα έλεγε σε χαλαρό κλίμα με Έλληνες εθνικιστές που συνεπικουρούσαν τους Σέρβους παραστρατιωτικούς στις εκτελέσεις αμάχων της Βοσνίας. Όπως λέει και ο Βλάσσης η Ελλάδα είναι παντού. Που δηλαδή; Στις σφαγές παιδιών, στους βιασμούς και στους μαζικούς τάφους που ανοίχτηκαν για να χωρέσουν όσους δολοφονήθηκαν από σερβικό μαχαίρι και σύρμα. «Noz, zica, Srebrenica» (μαχαίρι, σύρμα, Srebrenica) όπως έλεγαν και οι Σέρβοι εθνικιστές. Αν το επέτρεπε η ελληνική τηλεοπτική δεοντολογία θα το έλεγε και αυτό, έτσι για να γελάσουμε. Χαρακτηριστικά, σε άλλη μια σκηνή της πολεμοχαρούς χιουμοριστικής υστερίας του (26:55), ο Βλάσσης μας λέει ότι στο μοντάζ κόπηκε ένα καταπληκτικό πλάνο με τον ίδιο να ρίχνει στον αέρα με ένα 45άρι και να φωνάζει κάποιο σερβικό εθνικιστικό σλόγκαν που λέει με «με πίστη στον θεό…».
Πάντως, πέρα από γελωτοποιός της ελληνικής τηλεόρασης, ο Μπονάτσος ήταν αντιπροσωπευτική φιγούρα της ελληνοσερβικής φιλίας της εποχής. Όσο οι σερβικές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις πετσόκοβαν τον πληθυσμό της Βοσνίας και βομβάρδιζαν το πολυεθνικό Σαράγεβο, οι Έλληνες ψηφοφόροι γελούσαν με τηλεφιέστες και ευλογούσαν τα σερβικά όπλα από τους καναπέδες τους. Αυτά συνέβαιναν τη δεκαετία του ’90 στην Ελλάδα του σκυλάδικου, της ιδιωτικής τηλεόρασης, της αλβανοφοβίας και των μακεδονομάχων˙ τη δεκαετία που ο εθνικός κορμός ανασυγκροτούνταν θεαματικά με δεξιές και αριστερές ρίζες.
Τρομερό ε; που έλεγε και ο Βλάσσης[1].
Πηγές:
Ελληνοσερβική φιλία 1991-1995, Αντισχολείο, 2013.
Σρεμπρένιτσα, Αντισχολείο, 2011.
[1] https://www.youtube.com/watch?v=baANsk6MtU8.
