Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια δήλωση/καταγγελία πως ο Jose Maroto Forner (Jose Marner και Caja Marner στα κοινωνικά δίκτυα), που ήταν μέλος της κοινότητας της Σπύρου Τρικούπη 17 για μια περίοδο, είναι κακοποιητής, έχει μάτσο συμπεριφορά κι έχει λειτουργήσει σεξουαλικώς παραβιαστικά.
Γράφουμε αυτό το κείμενο, τα άτομα που παραβιαστήκαμε, μαζί με κάποιες συντρόφισσες και συντρόφους της Σπ. Τρικούπη 17, που παρόλο που εκκενώθηκε ένα χρόνο πριν, η κοινότητα και οι ιδέες της παραμένουν ζωντανές. Για αυτό το λόγο πιστεύουμε πως είναι αναγκαίο να δηλώσουμε, σαν συλλογικότητα που κάποτε ήμασταν, πως δεν δεχόμαστε και απορρίπτουμε κάθε είδος σεξιστικής, καπιταλιστικής, ρατσιστικής και φασιστικής βίας, όπως και κάθε άλλη μορφή εξουσιαστικής συμπεριφοράς. Τα πατριαρχικά, καπιταλιστικά, ρατσιστικά και φασιστικά πρότυπα συμπορεύονται συστημικά και κανένα άτομο που λειτουργεί καταπιεστικά δεν είναι επ’ ουδενί ευπρόσδεκτο μέσα στους αγώνες μας.
Το Νοεμβριο του 2017, ο Jose κατηγορήθηκε από μια συντρόφισσα εκτός κατάληψης για σεξουαλική παρενόχληση κατά της ίδιας, γεγονός που επέφερε τον άμεσο αποκλεισμό του από τη συνέλευση και την κοινότητα της Σπύρου Τρικούπη. Παρ’ όλα αυτά σε προσωπικό επίπεδο κάποιες/οι δεν τον βγάλαμε από τις ζωές μας. Αρχικά αρνήθηκε την κατηγορία, έπειτα ισχυρίστηκε πως ήταν ένα μεμονωμένο συμβάν όπου έπρεπε να δουλέψει με τον εαυτό του, ώστε να μην επαναληφθεί. Αποφασίσαμε να πιστέψουμε στα λόγια παραδοχής και μεταμέλειας του, όπως και στην επιθυμία του να αλλάξει και να αποδομήσει όποια πατριαρχική συμπεριφορά κουβαλούσε. Μήνες μετά, αφού ενημερώσαμε τις υπόλοιπες/ους συντρόφισσες/ους για τη διαδικασία που είχε ξεκινήσει, και μάλλον επίσης λόγω της φιλίας που ακόμα είχαμε μαζί του, έγινε και πάλι δεκτός στη συλλογικότητα και στη συμμετοχή στις διαδικασίες του κτιρίου, χωρίς όμως να γνωστοποιήσουμε δημόσια αυτή του τη παραβιαστική συμπεριφορά. Πλέον αναγνωρίζουμε πως δεν ήταν σωστό που διαχωρίσαμε το προσωπικό από το πολιτικό, παραδεχόμαστε το λάθος μας που τον αφήσαμε να επιστρέψει κατά αυτόν τον τρόπο, νιώθουμε ειλικρινά και βαθιά λυπημένες/οι και μετανιωμένες/οι για αυτό. Θέλουμε να ζητήσουμε συγνώμη πρώτα από τη συντρόφισσα που υπέστη πλήγμα από τις πράξεις του, από όλα τα άτομα που αισθάνθηκαν παραβιασμένα από αυτή μας την απόφαση, και επίσης από όλες τις συντρόφισσες και συντρόφους του κινήματος που δεν ενημερώθηκαν όπως θα έπρεπε για τα γεγονότα ενώ εμείς γνωρίζαμε. Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε πως είχαν κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν με ποιον άνθρωπο μοιράζονταν χώρους και δράσεις και πως εμείς είχαμε την υποχρέωση να το δημοσιεύσουμε. Για αυτόν τον λόγο και για πολλούς ακόμη που αναγνωρίσαμε πρόσφατα, αποφασίσαμε να γράψουμε αυτό το κείμενο.
Στις παραγράφους που ακολουθούν παρουσιάζουμε τις καταγγελίες τριών διαφορετικών ανθρώπων που εξηγούν, μαζί με την υποστήριξη συντροφισσών από τη Σπ. Τρικούπη, τα γεγονότα των παρενοχλήσεων που υπέστησαν, σε τρίτο πρόσωπο, συνοπτικά και χωρίς ονόματα, καθώς σεβόμαστε τα προσωπικά τους δεδομένα. (Η δημοσίευση γίνεται με τη συναίνεση και τη συμμετοχή τους)
Η πρώτη παρενόχληση που έχουμε υπόψη μας και αναφέρθηκε προηγουμένως έγινε το 2017. Ήταν εναντίον ενός ατόμου όπου τον προηγούμενο χρόνο είχαν μια σύντομη συναισθηματική σχέση, και εκείνη τη στιγμή ήταν φίλοι. Ένα βράδυ προσπάθησε να κάνει σεξ μαζί της ενάντια στη θέληση της και εκείνη χρειάστηκε να αντιδράσει χρησιμοποιώντας τη σωματική της δύναμη για να τον απωθήσει μακριά. Όταν αναγνώρισε η ίδια πως η συμπεριφοράς του συνιστούσε παρενόχληση, προσπάθησε να του μιλήσει αλλά η αντίδραση του ήταν γεμάτη θυμό, επιθετικότητα και άρνηση. Μετά από αυτό, ξεκίνησε να χειραγωγεί ανθρώπους από το περιβάλλον τους, οπότε εκείνη αποφάσισε να το δημοσιοποιήσει και ταυτοχρόνως ο Jose πετάχτηκε εκτός της κατάληψης . Η αντίδρασή του ήταν να στείλει απειλητικά μηνύματα σε εκείνη και σε άλλα άτομα που βοηθούσαν στη διάδοση του περιστατικού.
Λίγο καιρό μετά, ο Jose ξεκίνησε μια υποτιθέμενη διαδικασία προσωπικής δουλειάς πάνω στη συγκεκριμένη παρενόχληση, που μέρος αυτής περιλάμβανε να συναντήσει την κοπέλα που παρενόχλησε, να μάθει και να παραδεχτεί το τι ακριβώς έκανε. Αυτή η συνάντηση, ακόμη και αν ο ίδιος την αναφέρει σαν μια διαδικασία επανόρθωσης και επούλωσης, για εκείνη ήταν εντελώς διαφορετική. Ήταν μια απίστευτα άβολη και δυσάρεστη συζήτηση, που δεν ήταν σε καμία στιγμή σίγουρη αν ο άλλος είχε επίγνωση για τη ζημιά και τον πόνο που είχε προκαλέσει. Δεν αποτέλεσε για κανέναν λόγο το κλείσιμο του ζητήματος κι ούτε έφερε κοντά τις δυο αυτές πλευρές. Η ίδια υποστηρίζει πως ο Jose έδωσε μια δική του ερμηνεία και εργαλειοποίησε το αποτέλεσμα της συνάντησης, ώστε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα αλλά και ως υπέρμαχο του φεμινισμού, κάτι που δεν αντιστοιχεί την πραγματικότητα.
Παρ’ όλο που η παρενόχληση αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή ματσό συμπεριφορά του που ήρθε στην επιφάνεια, πριν από αυτό κακομεταχειριζόταν ψυχολογικά, συναισθηματικά και ερωτικά την συναισθηματική σύντροφο του που ήταν τότε μαζί (η οποία επίσης συμμετείχε στην κατάληψη μας). Πρόκειται για μια συνθήκη που δε γνωρίζαμε και πληροφορηθήκαμε πρόσφατα.
Ο Jose διατήρησε μια σχέση από το 2016 έως το 2018 βασισμένη στη χειραγώγηση, στην κοροϊδία, στα ψέματα και στο συνεχή ψυχολογικό και συναισθηματικό εκβιασμό της συντρόφου του, όπου την οδήγησε σε μια κατάσταση ακραίας εξάρτησης από αυτόν, βασισμένη σε ένα κινηματογραφικό project που είχαν από κοινού. Η ψυχική της υγεία κλονίστηκε ως συνέπεια την συνεχόμενης χρήσης τεχνικών:
-Ψυχολογικής βίας: υποτίμησης, απειλών, αποδοκιμασίας, δυσανασχέτησης, εξευτελισμού, άρνησης, φωνής, χειραγώγησης, ψεμάτων.
-Κοινωνικής βίας: προσπαθώντας να δημιουργήσει απόσταση ανάμεσα σε εκείνη και στους κοινωνικούς της δεσμούς, κάνοντάς την να νιώθει πως είναι εναντίον τους, ή πως οι δεσμοί της με αυτές/ους δεν ήταν αληθινοί.
-Οικονομικής βίας: Περιορίζοντας τα έξοδά της και δικαιολογώντας τα δικά του, προσπαθώντας να τα παρουσιάσει ως ευεργετικά για το κοινό τους πρότζεκτ.
-Σεξουαλικής βίας: Διαπράττοντας πολλαπλούς βιασμούς, ενεργώντας χωρίς τη συγκατάθεσή της και ακόμη προκαλώντας της σωματικό πόνο.
Ακόμη και μέχρι σήμερα, η συντρόφισσα μας έχει ψυχολογικές συνέπειες από αυτή τους τη σχέση που δεν της επιτρέπουν να συνεχίσει τη ζωή της γαλήνια και που την κάνουν να νιώθει αποκλεισμένη από το να γυρίσει ξανά στην Αθήνα, καθώς δεν νιώθει ασφαλής από την παρουσία του δράστη στους δρόμους της και εντός του κινήματος της.
Στις αρχές του 2019, ο Jose διέπραξε μια ακόμη σεξουαλική παρενόχληση, όταν ξεκινούσε η καινούργια του συναισθηματική σχέση με μια άλλη συντρόφισσα από τη Σπ. Τρικούπη 17. Ακριβώς λόγω του ισχυρού συναισθήματος που υπήρχε, αλλά και επειδή όλοι/ες είμασταν σύντροφοι εκείνη την περίοδο, του έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να δουλέψουν πάνω σε αυτό μαζί, σε διαπροσωπικό επίπεδο, ώστε να μην υποπέσει ξανά σε παρόμοιες συμπεριφορες. Ήταν ακόμη ένα λάθος, καθώς όλη την περίοδο που κράτησε η σχέση τους μέχρι και το τέλος του 2019, πάντα απέφευγε να μιλήσει για αυτό, παρόλο που του είχε αναφερθεί ευθέως και αρκετές φορές πως ήταν σεξουαλική παρενόχληση. Εκείνος συνέχισε να μη το παραδέχεται μέχρι και κάποιους μήνες μετά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η βία αυξήθηκε, με συνεχείς εξευτελισμούς, επιθετικότητα απέναντι της όταν βρίσκονταν μόνοι τους σε ιδιωτικό χώρο, εξουσιαστική συμπεριφορά, απομάκρυνση και απομόνωση από το κοινωνικό της περίγυρο όπως και σοβαρά περιστατικά χειραγώγησης, παίζοντας με αντικρουόμενα μηνύματα φροντίδας τη μία και εξευτελισμού την άλλη. Κάνοντας την επίσης να πιστεύει πως άλλοι σύντροφοι/ισσες γνώριζαν για την παρενόχληση και πως δεν τη στήριζαν, όπως και ότι προσπαθούσε και δούλευε για να αλλάξει τον εαυτό του. Έφτασε ακόμη και στο σημείο να διαπράξει ακόμη μια σεξουαλική κακοποίηση, όταν η συντρόφισσα μας του είχε εκφράσει επανειλημμένα πως δεν θέλει να κάνει σεξ, όπου και την ανάγκασε σε αυτό χωρίς καμία συναίνεση, κάνοντας τη να μπλοκάρει και να μη μπορεί να αντιδράσει.
Με τη βοήθεια του χρόνου και δουλειάς με την εαυτή της, η συντρόφισσα μας άρχισε πρόσφατα να συνειδητοποιεί και να αφομοιώνει όλη τη βία που υπέφερε. Παλιότερα ήταν αδύνατο να το κάνει λόγω της συνεχούς χειραγώγησης, των ψεμάτων και του ψυχολογικού πλήγματος που υπέστη από τις κακοποιήσεις, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Ένοιωθε, επίσης, ενοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα για όλα όσα είχαν συμβεί και που δεν αντέδρασε έγκαιρα. Επιπλέον βίωνε ενοχικά το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να αμυνθεί, καθώς ότι της συνέβαινε ήταν εντελώς ενάντια στον καθημερινό της αγώνα κατά του πατριαρχικού συστήματος.
Κατά τη διάρκεια και των δύο σχέσεων ανάμεσα στις συντρόφισσές μας και εκείνον, δεν ήταν εύκολο να αναγνωρίσουν όλα αυτά τα πράγματα, επειδή ήταν εγκλωβισμένες μέσα σε ένα είδος βίας, με δυναμικές κακοποίησης όπου δεν είναι δυνατόν κάποια να αντιληφθεί όσο βρίσκεται εντός της. Επιπλέον, και οι δύο τους συνεργάζονταν μαζί του σε διάφορους χώρους, δράσεις και προτζεκτς, όπως και βρίσκονταν σε δεσμό μαζί του όταν έγιναν οι κακοποιήσεις, γεγονός που έκανε τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, ακόμα πιο έντονα ότι πρέπει να παλέψουμε ώστε οι χώροι του αγώνα να είναι ασφαλείς για κάθε υποκείμενο που παίρνει μέρος σε αυτούς.
Καταγγέλλουμε πως ο Jose Maroto Forner είναι ένας σεξιστής, κακοποιητής και βιαστής, που χειραγωγεί τα πάντα έτσι ώστε να δικαιολογήσει τις πράξεις του, αναζητώντας εξιλέωση για κάποιες από τις κακοποιήσεις του, παραλείποντας και αρνούμενος όλες τις υπόλοιπες. Τρέχει να διαδώσει τριγύρω τη δική του εκδοχή των γεγονότων πριν οι άλλοι άνθρωποι μάθουν από διαφορετικές πηγές, βάζοντας τον εαυτό του στο ρόλο του θύματος, χωρίς να σέβεται την διαδικασία επούλωσης των κακοποιημένων γυναικών. Ισχυρίζεται πως δουλεύει με τον εαυτό του ώστε να αποδομήσει τις σεξιστικές του συμπεριφορές, κάτι που είναι ψέμα. Με συστηματικό τρόπο συνέχισε να διαπράττει σεξουαλικές κακοποιήσεις, ή απόπειρες κακοποιήσεων σε διαφορετικές γυναίκες. Παρουσιάζει την εικόνα του εαυτού ως έναν άντρα κατά της πατριαρχίας, που σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει τις πράξεις του. Η συμπεριφορά του προχώρησε πολύ παραπέρα από την πρώτη κακοποίηση, επηρεάζοντας άλλες γυναίκες, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως. (Δεν το αναφέρουμε προσθετικά. Και μια γυναίκα να έχει παραβιαστεί, παρενοχληθεί, κακοποιηθεί δεν είναι αποδεκτό. Το επισημαίνουμε μόνο για να καταδειχθεί η υποκριτική του στάση)
Γνωρίζουμε για την ύπαρξη και άλλων γυναικών που έχουν επηρεαστεί από τις συμπεριφορές του, στις οποίες και εκφράζουμε την απόλυτη συμπαράσταση μας και δηλώνουμε διαθέσιμες να στηρίξουμε οποιαδήποτε άλλη θέλει να έρθει σε επαφή μαζί μας για αυτό το ζήτημα.
Ζητάμε από τους κινηματικούς χώρους να στηρίξουν την προσπάθεια μας, να αποβάλλουν το συγκεκριμένο άτομο από κάθε συλλογικότητα, συνέλευση και δράση όπου λαμβάνει ή θέλει να λάβει μέρος, ώστε να αποτραπεί η επανάληψη τέτοιων καταστάσεων εντός αλλά και εκτός του κινήματος. Θεωρούμε ότι αυτό αποτελεί μια ελάχιστη κίνηση αποκατάστασης και δικαιοσύνης για τις γυναίκες που υπέστησαν κακοποιητικές συμπεριφορές αλλά και αναγκαίο υπόδειγμα έμπρακτου αντισεξισμού για όλες τις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας.
Συντρόφισσες/σύντροφοι από τη Σπύρου Τρικούπη 17
————————————————————————————————————————————————–
Denouncement of sexist aggressions and abusive behaviours
This is a statement to denounce that Jose Maroto Forner (Jose Marner o Caja Marner in social networks), who was part of the community of ST17 during a certain period, is a sexist person, an abuser and a sexual aggressor.
We are writing this text the persons that were aggressed alongside with our comrades of the Squat Spirou Trikoupi 17, that was evicted one year ago, however the community is still alive, and our ideas with it. For that reason we believe it is necessary to express, as the collective that we were once, that we don’t accept, and we completely reject any kind of sexist, racist or fascist aggression, or any kind of authoritarian behavior. The patriarchal, capitalist, racist and fascist systems go hand in hand, and any oppressor inside this system is not welcome in our struggle.
In November 2017, Jose was accused by a comrade, external from our squat, of commiting a sexual aggression against her, what caused his expulsion from the assembly and community of Spirou Trikoupi. However, at a personal level, we didn’t put him out of our lives. Initially he denied the facts, then he claimed that it was just an isolated incident that he needed to work on, to prevent it from happening again. We decided to believe in his words of regret, his will to change and deconstruct himself. Months later, after making the comrades think that he was inside this process, and most probably because of the friendship that we still had with him, Jose was accepted back and he took part again in the collective and in the building, without properly informing and making a public statement from our side, back in that moment. Now we know that it was not correct the way that we separated the personal from the political, we admit our mistake of letting him to come back, and we feel deeply sorry for that. We apologize to the affected comrade and to all the people that felt violated because of that decision. Also to all the other comrades from the movement, who were not properly informed about these facts that some of us did knew, cause now we understand that they had the right to know with who they were sharing spaces and actions, and that we had the duty of making it public. Because of that, and also because of other multiple facts that we have acknowledged recently, we decide to write this statement today.
In the following paragraphs we expose the denounces of three different persons that explain, alongside the support of the comrades of the collective, the facts of the aggressions that they suffered, briefly, without using names and written in third person, to respect their personal lives.
The first aggression that came to light, mentioned before, happened in 2017. It was against a person that had a short affective relationship the previous year, and back in that moment they had a friendly relationship. One night he tried to have sex with her against her will, and she had to react using the physical force to get him away from her. When she became aware of the aggression, she tried to talk to him, and his reaction was aggressivity anger and denial. Following that, he started with manipulating people from their environment, so she decided to make it public and he was kicked out from Trikoupi. He reacted then sending many threatening messages to her and to other persons who were helping to spread the facts.
Some time afterwards, Jose started a supposed process of personal work regarding that aggression, and part of the process involved meeting with the person he aggressed to admit and learn about what happened. This meeting, even though he presents it as a moment of healing and repairing, for her it was not like that, it was an incredibly uncomfortable and displeasing conversation, and she was not sure at any moment that he was aware of the damage he has caused. It was not a closure of the subject, and not a point of understanding. She declares that the way in which Jose explains the aggression and the meeting they had is being utilized to place himself as a victim and as a feminist ally, that is so far away from who he really is.
Although that sexual aggression was the first sexist act perpetrated by Jose that saw the light, before that he was abusing psychologically , emotionally and sexually the sentimental partner he had back then, who was a comrade in our squat, a story that was kept invisible until today.
Jose had a relationship from 2016 till 2018 based on manipulation, lies and in the continuous psychological and emotional harassment to his partner, what lead her to a situation of extreme dependency of him, based on the cinematographic project they had in common, and also lead her to a devastated mental health state, as a consequence of his continuous techniques of:
-Psychological violence, devaluating, blackmailing, reproaches, humiliations, denials, yelling, manipulations, lies, etc
-Social violence, seeking to create distance between her and her social nets, making her feel being against them, or denying the truth of their bounds.
-Economical violence, restricting her expenses and ing his own, trying to present them as beneficial for the common project.
-Sexual violence, perpetrating multiple rapes, acting without her consent, and even causing her physical pain.
Nowadays, our comrade has still psychological consequences from that relationship, that don’t allow her to develop her life with normality, and she feels deprived of the possibility of coming back to Athens, as she does not feel safe because of his presence in the streets and in the movement.
In the beginning of 2019, Jose committed another rape, when he was starting his new sentimental relationship with another comrade from ST17. Precisely because of the relation of affectivity that existed between them, and because they were also comrades, she gave him the opportunity of working on it together at a personal level, so that it wouldn’t happen again. It was one more mistake, cause during all the period that lasted the relationship, until the ending of the same year, he always avoided talking about it, regardless he was told directly several times that it was a rape what he did, and he didn’t admit it until some months later. During this period, the violence increased, with continuous humiliations, aggressivity towards her in private spaces, authoritarian behavior, distancing our comrade from her social environment and using manipulations, playing with contradictory messages of tender and humiliation, making her think that other comrades knew about the rape and didn’t support her, as well as constant lies about a supposed personal work to change himself. Ηe even arrive to the point to perpetrate another rape, when repeatedly our comrade expressed that she didn’t want to have sex, and he forced her to do it without her consent, making her block and unable to react.
With the help of time and personal work, our comrade has recently started to realize and assimilate all the violence she suffered, that before she couldn’t because of his constant manipulations, his lies and the psychological damage caused by the aggressions, as she was trying to find justifications for his acts. She was also feeling guilty during a long time for all that happened, for not having reacted in time, even guilty for not having defended herself, as everything she was going through was completely against her daily struggle against the patriarchal system.
During both personal relationships between our comrades and him, they were not able to realize all that, because they were absorbed in a kind of violence, with a dynamic of abuse that was not easy to recognize when you are inside of it. In addition, both of them were working together in different spaces, actions and projects while they were in the sentimental relationship, and during the period when the aggressions happened, and this fact made it even more complicated. But we have to fight for the spaces of our struggle to be safe for every comrade that takes part in them.
We denounce that Jose Maroto Forner is a sexist, an abuser and a rapist, who uses manipulation to his actions, and seeks for redemption for some of this aggressions, omitting and not admitting all the others, rushing to tell around his own version of the facts before other people from their environment would learn from other sources, placing himself in the victim role, without respecting the healing process of the aggressed ones, and claiming that he is working on deconstructing his sexist behaviours, which is completely fake, as it is evident according to the systematic way in which he has continued to commit aggressions, or attempts of aggressions against different women. He presents an image of himself as a man against patriarchy, that does not correspond with his acts, which have gone further away from that first aggression, and have affected other women, as it has been exposed before.
We know about the existence of other women affected by his behaviors, and we express our complete support, and offer ourselves to accompany whoever wants to contact us for this matter.
We request to our comrades of the movement to support our efforts to put him out of every collective, assembly and action that he takes part in, or he wants to take part in, to prevent these kind of situations to happen again inside and outside of the movement. We consider this as the minimum move for repair and restoration, as a way of justice for the aggressed women and also as an example of practical antisexism for all our comrades.
Comrades of Spirou Trikoupi 17
