Καθώς το καλοκαίρι της εξέγερσης επ’ αφορμή της δολοφονίας του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ από τους μπάτσους διαδέχεται η ψυχρή και διαμεσολαβημένη πολιτική διαδικασία των αστικών εκλογών, αντιμετωπίζουμε πλέον νέες δυναμικές και τις προκλήσεις που αυτές παρουσιάζουν. Οι μπάτσοι ταράχτηκαν από τη λαϊκή αμφισβήτηση μιας ολόκληρης φυλετικής τάξης πραγμάτων. Ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας απώλεσαν τον φόβο τους για την αστυνομία, έσπασαν την καραντίνα, βγήκαν έξω από τα σπίτια τους, άφησαν στην άκρη τις πρώτης τάξεως θέσεις εργασίας τους, για να διεξάγουν μια μετωπική επίθεση εναντίον του κράτους, ακόμα και αν αυτό συνέβη για λίγες μέρες στα τέλη του Μαΐου. Ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους ισχυροποιείται ενώπιον αυτής της διάχυτης λαϊκής οργής. Τα αρχικά στάδια μέσα από τα οποία θα εκδηλωθεί η καταστολή της εξέγερσης θα είναι πανταχού παρόντα∙ μεθοδεύσεις για τη διασπορά της σύγχυσης και των συνωμοσιών μέσα στο πλήθος∙ αντιπαραθέσεις μεταξύ της ενοχής του να είσαι λευκός και των πολιτικών ταυτοτήτων με απώτερο σκοπό την αδρανοποίηση του κινήματος∙ μπάτσοι μέσα στις τάξεις των εξεγερμένων διαδηλωτών στους δρόμους. Αυτά τα κλασικά κατασταλτικά μοτίβα τίθενται σε ύπουλη εφαρμογή από το κράτος, από κακούς ηθοποιούς και από εκείνους των οποίων η πολιτική καταρρέει ενάντια στον σπόρο της τοξικής κριτικής. Αυτό είναι, άλλωστε, το αληθινό πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής διαχείρισης. Η κατάσταση ληθαργικής υποταγής προς μια ήπια τάξη πραγμάτων τίθεται αντιμέτωπη ενάντια στην απειλή της βίας. Τώρα, όμως, μπαίνουμε σε ένα βαθύτερο στάδιο, συνυπολογίζοντας την προεδρική εκλογή των Δημοκρατικών. Οι Δημοκρατικοί είναι πιθανόν να επιχειρήσουν να αποκρύψουν την επικείμενη καταιγίδα της κρατικής καταστολής.
Καθώς οι φιλελεύθεροι γιόρταζαν τις εκλογικές επιτυχίες του Τζο Μπάιντεν και της Κάμαλα Χάρις, οι σύντροφοί μας στην Ατλάντα και τη Φιλαδέλφεια δέχθηκαν βίαιες κατ’ οίκον εφόδους από πράκτορες του κράτους. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν αστυνομικές έφοδοι και σε σπίτια του φιλικού τους κύκλου, κατά τις οποίες κατασχέθηκαν τηλέφωνα και φορητοί υπολογιστές. Μάλιστα, αρκετοί σύντροφοί μας συνελήφθησαν. Η Αστυνομική Διεύθυνση της Νέας Υόρκης ανακοινώνει τη δημιουργία μιας «ειδικής ομάδας για την καταπολέμηση των ταραχών και των λεηλασιών» και επί μία εβδομάδα συνεχόμενα καταπνίγει βίαια οποιαδήποτε απόπειρα διαμαρτυρίας στην πόλη. Αυτά συμβαίνουν στον απόηχο των 20.000 συλλήψεων στις ΗΠΑ από την έναρξη της εξέγερσης επ’ αφορμή της αστυνομικής δολοφονίας του Αφροαμεριανού Τζορτζ Φλόιντ στα τέλη του Μαΐου, μιας εξέγερσης κατά την οποία δεκάδες επί δεκάδων δολοφονήθηκαν από την αστυνομία σε επιθέσεις με αυτοκίνητα και από τη δεξιά παρακρατική τρομοκρατία. Αμέτρητοι άνθρωποι υπέστησαν μόνιμα τραύματα: μόνιμες νευρικές βλάβες στα χέρια, σπασμένα οστά, μάτια που διαλύθηκαν εντελώς από τις πλαστικές σφαίρες των μπάτσων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άλλοι έχουν διακινδυνεύσει ή έχουν δώσει την ελευθερία τους για τις πιο ισχυρές εικόνες που διατήρησαν ζωντανή την εξέγερση. Τα μαθήματα που έμαθε το κίνημα με σκληρό τρόπο για την καλή επικοινωνιακή ασφάλεια και για τους κινδύνους των φωτογράφων συνεπάγονται την απειλή δεκαετούς φυλάκισης για όσους ήταν αρκετά άτυχοι και συνελήφθησαν από τις αστυνομικές αρχές. Οι εικόνες των καμένων αστυνομικών οχημάτων στη Νέα Υόρκη μεταφράστηκαν σε πιθανότητα φυλάκισης για 40+ χρόνια στο Μπρούκλυν και το Μανχάταν δύο νεαρών δικηγόρων που κατηγορούνται για ρίψη μολότοφ. Όλοι αυτοί είναι επαναστάτες και δεν μπορούμε να τους ξεχάσουμε.
Το νέο προεδρικό καθεστώς είναι αυτό που ενορχήστρωσε τον σύγχρονο εφιάλτη των φυλακών στις ΗΠΑ. Ο συγγραφέας του «αντι-εγκληματικού» νομοσχεδίου του 1994 και ανώτατος αστυνομικός της Καλιφόρνια, που χρησιμεύει ως μια μπλε φανταστική πανάκεια για την αιμοσταγή προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ την περίοδο 2016-2020, θα προσπαθήσει να κατευνάσει την αριστερά και τη δεξιά αποκρύβοντας και καταστέλλοντας τα κινήματά μας. Εν όψει αυτής της κρατικής τρομοκρατίας εμείς κάνουμε έκκληση για τον σχηματισμό λαϊκών επαναστατικών συμβουλίων ενάντια στη σύγχρονη σκλαβιά και την καταπίεση.
Η ισχύς μας έγκειται στην αδιάκοπη αλληλεγγύη μας σε εκείνους που αγωνίζονται. Η δύναμή μας να υποστηρίξουμε υλικά και συναισθηματικά όσους αντιμετωπίζουν ποινές κάθειρξης θα είναι το πραγματικό έδαφος στο οποίο σφυρηλατείται η αντιρατσιστική και απελευθερωτική πολιτική. Όσοι κατηγορηθούν θα είναι οι απαλλοτριωτές, θα είναι μητέρες, ίσως να είναι οι ερωτικοί μας σύντροφοι ή οι καθηγητές μας. Το κράτος θα προσπαθήσει να οδηγήσει στην εξατομίκευση εκείνους που κρατά ως ομήρους στα χέρια του και τους βαφτίζει εγκληματίες. Το κίνημα, όμως, οφείλει να είναι εκεί, για να τους υποστηρίξει και να επιδείξει μια ζωντανή δέσμευση σε έναν επαναστατικό κομμουνισμό που επιζητεί τη δημιουργία ενός δίκαιου κόσμου και θεραπεύει τις πληγές που έχει προκαλέσει το κράτος στις κοινότητές μας. Αυτό το εγχείρημα μπορεί να λάβει διαφορετικές μορφές σε διαφορετικά περιβάλλοντα και πόλεις. Έχουμε, όμως, ήδη έναν πλούσιο σκελετό, για να αρχίσουμε να οικοδομούμε την κοινωνική αντιεξουσία. Σε πολλές πόλεις υπάρχουν αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους όπως ο Αναρχικός Μαύρος Σταυρός και το Jericho Movement, αυτοοργανωμένες δομές αλληλοβοήθειας και υγείας όπως η πρωτοβουλία Certain Days και αυτοοργανωμένες δομές πολιτικές αυτομόρφωσης όπως το εγχείρημα Books Through Bars. Υπάρχουν, επίσης, πρωτοβουλίες και σύντροφοι με εμπειρία από τη συμμετοχή τους σε ταμεία για την καταβολή εγγυήσεων για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, που μπορούν να μας βοηθήσουν πάρα πολύ στον αγώνα μας.
Περνάμε από διαφορετικά κύματα ενθουσιασμού και απογοήτευσης στις δράσεις μας στον δρόμο. Για όσους από εμάς δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε τη σύλληψη ή τη φυσική συμμετοχή μας στις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις, η προσφορά μας στις αντικατασταλτικές πρωτοβουλίες μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά το ούτως ή άλλως πιο αργό έργο της ανοικοδόμησης των κοινοτήτων και των μεταξύ μας δεσμεύσεων. Έτσι μπορεί να λειτουργήσει ένα μοντέλο κοινωνικής αλληλοβοήθειας, το οποίο θα φροντίζει για τη μετακίνηση ανθρώπων στα επισκεπτήρια της φυλακής, για να συναντήσουν έγκλειστους φίλους και συγγενείς ή όταν κρίνεται αναγκαίο να οργανώνει καμπάνιες αλληλεγγύης και να δίνει το πολιτικό στίγμα στις δίκες των αγωνιστών που καθίζει στο εδώλιο της αστικής δικαιοσύνης το κράτος. Έτσι θα μπορέσουμε να μάθουμε ο ένας από τον άλλον. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια ουσιαστική αρχή για την κατάρρευση του φυλετικού και ταξικού διαχωρισμού πάνω στον οποίο είναι χτισμένη αυτή η χώρα και να αποτελέσει ένα δημόσιο και κοινωνικό άνοιγμα για επαναστατική αλληλεγγύη, οικοδόμηση εμπιστοσύνης και απόδειξη της δέσμευσης για την απελευθέρωση των μαύρων και της αντιρατσιστικής πολιτικής από τους λευκούς συντρόφους, οι οποίοι αναμφίβολα θα μεταμορφωθούν, μαζί με τους υπόλοιπους, από αυτές τις εμπειρίες.
Αυτή η δυναμική ενάντια στην καταπίεση και τους ταξικούς-φυλετικούς-έμφυλους διαχωρισμούς μπορεί να μετουσιωθεί στην από κοινού μας σύμπραξη. Από αυτόν τον βηματισμό ενδέχεται να προκύψουν προεικονιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί ενάντια στη σύγχρονη σκλαβιά, επαναστατικές και ουτοπικές δυναμικές.
Να μετατρέψουμε τη βαρβαρότητα του αμερικανικού κράτους σε εργαλείο για την καταστροφή του. Εμπρός για την κατάργηση της σύγχρονης σκλαβιάς! Εμπρός για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση!
Πηγή: https://www.amwenglish.com/articles/a-call-for-revolutionary-abolitionist-anti-repression-councils/
