Σε μια λεπτομερή δήλωση, οι πολιτικοί κρατούμενοι του PKK και PAJK στην Τουρκία επισημαίνουν τις μη βιώσιμες συνθήκες στις τουρκικές φυλακές και δεσμεύονται να αντισταθούν.
Σε δήλωση εκ μέρους του PKK (Κουρδικό Εργατικό Κόμμα) και του PAJK (Κουρδικού Κόμματος Γυναικών) ο Isyan Kaya που φυλακίστηκε στην Τουρκία, αποκαλύπτει την έκταση των απαράδεκτων συνθηκών φυλάκισης, λέγοντας ότι η καταστολή είναι χειρότερη ότι στη δεκαετία του 1990, οτι υπάρχει πλήρης επιτήρηση στις φυλακές και ότι οι κρατούμενοι έχουν την αντίσταση σαν μοναδική επιλογή. Από τις 27 Νοεμβρίου πραγματοποιείται απεριόριστη απεργία πείνας στις τουρκικές φυλακές, επί του παρόντος σε ομάδες πέντε ημερών κάθε φορά.
Η δήλωση των κρατουμένων PKK και PAJK περιλαμβάνει τα εξής:
«Ο κουρδικός λαός αντιστάθηκε στην άρνηση, τον αφανισμό και τις σφαγές για εκατό χρόνια για να συνεχίσει την ύπαρξή του. Ο αγώνας που ηγείται το απελευθερωτικό κίνημα δίνει ελπίδα για ελευθερία στους λαούς του Κουρδιστάν, της Τουρκίας, της Μέσης Ανατολής και του κόσμου.
Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών που πραγματοποιήθηκαν μετά το 2012, η φασιστική κυβέρνηση του AKP / MHP κατάλαβε ότι το απελευθερωτικό κίνημα δεν μπορεί να παραδοθεί μέσω βρώμικων μηχανισμών και ποινικοποίησης και ως εκ τούτου πρέπει να υπάρχει λύση. Ως αποτέλεσμα, ο συνολικός αφανισμός του κουρδικού κινήματος αποφασίστηκε το 2015 και ήθελε να γονατίσει τους κουρδικούς λαούς.
Αυτός ο φασιστικός στόχος αντικατοπτρίστηκε στην οικονομική κρίση, στις αντιδημοκρατικές πράξεις, στις πολιτικές αφομοίωσης, στις γυναίκες και στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του τουρκικού λαού. Η τυραννία συνοδεύτηκε από την πανδημία και ολόκληρη η Τουρκία πάσχει από αυτήν την κατάσταση.
Ως μέρος του αποφασισμένου σχεδίου αποσύνθεσης, πραγματοποιούνται επιχειρήσεις και στα τέσσερα μέρη του Κουρδιστάν, πραγματοποιούνται επιδρομές κατοχής στη Ροζάβα και το Μπασούρ [Δυτικό και Νότιο Κουρδιστάν], πραγματοποιούνται μαζικά κύματα συλλήψεων και κρατήσεων στην Τουρκία.
Παράλληλα με τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό, τα βασανιστήρια, οι παραβιάσεις δικαιωμάτων και η καταστολή στις φυλακές έχει ενταθεί. Ως λαός και ως φυλακισμένοι, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αντιμετωπίζουμε μια επίθεση εξόντωσης και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε κανονικά και να συμπεριφερόμαστε όπως συνήθως. Η βία κατά των κρατουμένων βρίσκεται σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ό, τι στη δεκαετία του 1990 και η επίθεση εξόντωσης έχει έναν ποιοτικά διαφορετικό στόχο.
Μετά την αντίσταση 2018/2019 [μαζική απεργία πείνας], στις 6 Δεκεμβρίου 2019 και στις 13 Μαρτίου 2020 έγιναν επιδρομές σε εκατοντάδες φυλακές, οι οποίες είναι ενδεικτικές της πολιτικής που ακολουθείται. Κατά τη διάρκεια των επιδρομών τον περασμένο Μάρτιο, κατασχέθηκαν βιβλία, προσωπικά κείμενα, επιστολές και σημειωματάρια. Δεν υπήρχε νομική δικαιολογία για την ενέργεια και τα περισσότερα από τα κατασχεθέντα αντικείμενα κατασχέθηκαν χωρίς ένταλμα. Οι αρχές επιβολής του νόμου έχουν απεριόριστες εξουσίες μέσω γενικών διατάξεων, ως αποτέλεσμα των οποίων οι παραβιάσεις του νόμου έχουν αποκτήσει απεριόριστη διάσταση. Είναι σαφές ότι οι διαχειριστές και το προσωπικό επιβολής του νόμου υποθέτουν ότι ο φασισμός δεν θα τελειώσει ποτέ και ότι δεν θα θεωρηθούν υπεύθυνοι για τις πράξεις τους. Κάνουν ΛΑΘΟΣ.
Στην αρχή της πανδημίας του κορονοϊού, οι διορθωτικές μεταρρυθμίσεις απελευθέρωσαν ληστές, βίαιους εγκληματίες και φασίστες από τη φυλακή επειδή βρίσκονταν σε θανάσιμο κίνδυνο. Οι πολιτικοί κρατούμενοι συνεχίζουν να αφήνονται να πεθάνουν. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, εκατοντάδες κρατούμενοι έχουν μολυνθεί από τον ιό. δεν μπορείτε καν να εκτιμήσουν τον πραγματικό αριθμό. Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, οι συνάδελφοί μας Muhammed Emir στο Elbistan και Sidki Berktaş στο Tekirdağ πέθαναν από το COVID-19 επειδή δεν έλαβαν ιατρική περίθαλψη. Και οι δύο αντιστέκονται με αξιοπρέπεια ενάντια στην καταπίεση στο μπουντρούμι για 28 χρόνια. Είναι μάρτυρες της αντίστασης στις φυλακές που δεν παραδόθηκαν και για τους οποίους ανανεώνουμε την υπόσχεσή μας για ελευθερία. Προσφέρουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένειά του, στους ανθρώπους μας και σε όλους τους μαχητές φίλους. Η ζωή και ο θάνατος των συλληφθέντων συντρόφων μας είναι ευθύνη του κράτους. Ολόκληρη η ύπαρξή τους εξαρτάται από το κράτος και δεν έχουν καμία πιθανότητα ή δυνατότητα να προστατευθούν. Επομένως, ο θάνατος κρατουμένων από επιδημίες ή άλλες ασθένειες δεν μπορεί να συγκριθεί με την πανδημία έξω απο τις φυλακές.
Για σχεδόν ένα χρόνο, λόγω της πανδημίας, όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι είναι κλειστοί, απαγορεύονται τα αθλήματα, τα μαθήματα, οι οικογενειακές επισκέψεις και οι κοινωνικές δραστηριότητες. Ταυτόχρονα, η καταστολή, οι επιδρομές, οι απαγορεύσεις και οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων έχουν ενταθεί. Τον Οκτώβριο η κουρδική γλώσσα απαγορεύτηκε με εγκύκλιο και αποφασίστηκε ξαφνικά να στείλει νομικά βιβλία στα κουρδικά στην αστυνομία. Τα γραπτά μας λογοτεχνικά έργα δεν μπορούν να εισέλθουν ή να βγουν έξω. Έτσι, ο διανοητικός, πνευματικός και παραγωγικός χώρος των κρατουμένων περιορίζεται επίσης πέρα από την αναγνώριση. Με το σύστημα σε ισχύ και τις νέες απαγορεύσεις, οι φυλακές έχουν γίνει κάτι του σπιτιού του Big Brother. Δεν υπάρχει πλέον μία περιοχή που δεν παρατηρείται και καταγράφεται.
Πρόκειται για μια ανοιχτή επιχείρηση εξόντωσης στις φυλακές, η οποία πραγματοποιείται με τη συνεργασία του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, της Γενικής Διεύθυνσης Αστυνομίας και της MIT (Υπηρεσίες Πληροφοριών). Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας αντίστασης ενάντια στη βία κατά των γυναικών, στις 25 Νοεμβρίου και την επέτειο της ίδρυσης του κόμματός μας, στις 27 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκαν επιδρομές σε αρκετές φυλακές, δείχνοντας ανοιχτά το μίσος προς τις γυναίκες και τους άνδρες. Η Κουρδική γλώσσα προφανώς διαδίδει την ιική ασθένεια. Στα κελιά κατασχέθηκαν όλα τα κομμάτια χαρτιού, συμπεριλαμβανομένων προσωπικών σημειώσεων, ιστοριών, μυθιστορημάτων, ερευνών και επιστολών στα οποία οι κρατούμενοι έχουν επενδύσει έως και τριάντα χρόνια εργασίας. Το προσωπικό της φυλακής μπήκε στα κελιά με τα παπούτσια τους, Ανέβηκαν στα κρεβάτια με τα παπούτσια τους και χρησιμοποίησαν τα ίδια γάντια για να ψάξουν ρούχα, βιβλία και οτιδήποτε άλλο. Ήταν μια ανοιχτή προσπάθεια να σκοτώσουν. Οι κρατούμενοι που δεν μπορούν να τους αναγκαστούν να παραδοθούν, είναι επιθυμητό να μολυνθούν από τον ιό και να σκοτωθούν χωρίς θεραπεία. Ένας άλλος τύπος δολοφονίας είναι η απαγόρευση οποιασδήποτε ψυχικής και συναισθηματικής παραγωγικότητας με κοινωνικό τρόπο. Ενάντια σε αυτές τις επιθέσεις, κανείς στην Τουρκία που εξακολουθεί να έχει συνείδηση και δεν θέλει να χάσει τον ανθρωπισμό του δεν πρέπει να σιωπά. Οι οικογένειες των φυλακισμένων, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι δημοκράτες, οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες πρέπει να μιλήσουν.
Η απεριόριστη απεργία πείνας, που πραγματοποιείται σε ομάδες, συνεχίζεται. Στις φυλακές όπου σημειώθηκαν οι επιθέσεις, οι κρατούμενοι έχουν περάσει μέρες προσπαθώντας να ακουστούν φωνάζοντας συνθήματα και χτυπώντας τις πόρτες.
Ως κρατούμενοι του PKK και του PAJK, λέμε σαν τους συντρόφους μας μπροστά στη διακρατική συνωμοσία: δεν θα παραδοθούμε και δεν θα μας γονατίσουν. Δεν μπόρεσαν να σκοτεινιάσουν τον ήλιο μας και δεν θα μπορούν να το κάνουν στο μέλλον. “
Πηγή: ANF / Έκδοση: Κουρδιστάν Λατινική Αμερική Δημοσιεύτηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2020
