Είμαι στον αναρχικό χώρο από το 1987. Και είμαι συνεχώς. Στο οργανωμένο κομμάτι από την αρχή. Και έχω περάσει από διάφορες πολιτικές τάσεις αυτού του χώρου που σε ζητήματα όπως η βία καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα απόψεων και πρακτικών (πάντα όμως στα πλαίσια της αποδοχής της πολυμορφίας και άρα της de facto αποδοχής της δυνατότητας χρήσης παράνομης βίας). Κι έχω δει και ακούσει διάφορα «παλαβά», κάποια γνωστά, και πολύ περισσότερα άγνωστα έξω από τους κόλπους του κινήματός μας. Υπάρχει όμως κάτι που όλες αυτές τις δεκαετίες ακούω στο δημόσιο πεδίο, σαν κολλημένο βινύλιο, αλλά ποτέ δεν έχω δεί, ούτε καν άκουσα κάποιο στοιχείο που να δίνει υπόσταση βασιμότητας στην προβοκατορολογία.
Πετάνε οι μπάτσοι μολότοφ; Κάνουν οι μπάτσοι επεισόδια;
Η απάντηση, και εκφράζω αυστηρά την υποκειμενική μου άποψη, είναι ένα ξερό και αδιαπραγμάτευτο ΟΧΙ.
Έχω δει ασφαλίτες κουκουλωμένους να βγαίνουν από βανάκια. Τους έχω δει να ανακατεύονται με το πλήθος και στην υποχώρηση, στον χαμό μετά την επίθεση των ΜΑΤ, να κάνουν συλλήψεις. Έχω δει τέτοιους ασφαλίτες να εντοπίζονται και να ξυλοκοπούνται. Έχω ακούσει μία φορά πριν πολλά χρόνια ότι 2-3 από αυτού του είδους τους ασφαλίτες βγήκαν μπροστά και πέταγαν και πέτρες μαζί με το πλήθος για να ξεκαρφωθούν και να κάνουν μετά τις συλλήψεις. Έχω δει τα ΜΑΤ να βάζουν φωτιές σε περίπτερα. Έχω δει μπάτσους να παίρνουν πεταμένα σακίδια με μολότοφ και να τις φυτεύουν σε συλληφθέντες, ή ΜΑΤατζήδες να κάνουν τσαμπουκάδες για να αρχίσει φασαρία. Και μέχρι εκεί. Τίποτα άλλο, και μπορώ να πω άνετα ότι αντίστοιχες εμπειρίες έχουν όλοι/ες που έχουν ζήσει τον αναρχικό αγώνα ένα αξιοσέβαστο μέρος των 45 μεταπολιτευτικών χρόνων που αυτός υπάρχει μέσω του πεδίου του αναρχικού χώρου.
Υπάρχουν μερικά δεδομένα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει:
- Αν κάποιοι μπορούν να ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τι γίνεται στις συγκρούσεις είναι αυτοί που προκαλούν η/και συμμετέχουν στις συγκρούσεις, όχι αυτοί που τις βλέπουν από τα κατά τα άλλα «πουλημένα ΜΜΕ» (που όταν όμως αφορά δράσεις αναρχικών αντιμετωπίζονται ως εξαιρετικά αξιόπιστα…)
- Αν κάποιος έχει συμφέρον να ξέρει αν υπάρχουν προβοκατόρικα σχέδια μέσω του αναρχικού χώρου είναι ο αναρχικός χώρος. Τώρα, όσοι μας θεωρούν «αθώους ιδεαλιστές που βλέπουν ροζ μονόκερους», ανίκανους μέσα σε 45 χρόνια να καταλάβουμε αν δρούμε αυτόβουλα ή αν μας κατευθύνουν, είναι ή ανόητοι σκέτο, είτε ανόητοι αριστεροί που αντιλαμβάνονται τα μη αριστερά κινήματα μέσω της ιστορικής όσο και αποτυχημένης αριστερής τυπολογίας και στερεότυπων.
- Το να λένε ότι η δράση σου μπορεί τελικά να είναι ασφαλίτικη είναι κάτι βαθιά προσβλητικό, εχθρικό και που του αρμόζει «ακραία» αντιμετώπιση. Για να είμαστε ειλικρινείς, μόνο για λόγους οπορτουνισμού και «άντε πάμε παρακάτω», έχουμε συγχωρέσει την αριστερά, και ειδικά τον αριστερισμό, που όταν η αναρχία ήταν λίγες εκατοντάδες άτομα μας έλεγαν δημόσια χαφιέδες, κι όταν γίναμε πολλοί και ανοίγαμε δρόμους, ξαφνικά γίναμε «μέρος του κινήματος».
Δεν είναι εδώ το σημείο να να αναλύσουμε την προβοκατορολογία ως φαινόμενο, ένα ιστορικό πρόβλημα των κινημάτων που έχει κάνει περισσότερο κακό σε αυτά από ότι οι ίδιοι οι χαφιέδες. Η Μαρξιστική ή/και λενινιστική αριστερά, εν μέρει δικαιολογημένα αλλά εν μέρει ως προϊόν της ανορθολογικής θέασης της ιστορίας και της ανθρώπινης φύσης που την χαρακτηρίζει, έχει παράγει δισεκατομμύρια κειμένων, αναλύσεων και εικασιών γύρω από το θέμα. Η βιομηχανική σχεδόν χαφιεδοποίηση κάθε αντιπολίτευσης στους εκάστοτε κομματικούς μηχανισμούς, η ακόλουθη φάμπρικα των «αποκαταστάσεων» του πρώην «χαφιέ», κινήματα έχουν καταρρεύσει, μεγάλοι επαναστάτες έχουν σπιλωθεί, οργανώσεις και κοινωνικοί αγώνες έχουν απαξιωθεί ώστε μετά άνετα να γίνουν βορά της εξουσίας. Να θυμηθούμε μήπως την μεγάλη πλειοψηφία από την κομμουνιστική ηγεσία που κατεύθυνε την Οκτωβριανή επανάσταση που πέθανε με την στάμπα του πράκτορα; Η, για να έρθουμε στα δικά μας, πόσοι από τους Γ.Γ. του ΚΚΕ από το 1918 δεν χαρακτηρίστηκαν χαφιέδες από την επόμενη ηγεσία; Ίσως θα ήταν υπερβολικό να φανταστούμε, ο ελληνικός μεταπολιτευτικός αναρχικός χώρος θα διέλαθε της προσοχής αυτής της κουλτούρας.
Πιο πάνω όμως είπα πως, εν μέρει, ο φόβος της διείσδυσης του εχθρού και της μετατροπής μιας αυτόβουλης πολιτικής σε ελεγχόμενη, είναι δικαιολογημένος. Για να επιστρέψουμε στην ιστορία, η Τσαρική Οχράνα είχε απλώσει πλοκάμια παντού, το ΚΚΕ σε μια συγκεκριμένη συγκυρία βρέθηκε να έχει δύο ηγεσίες μία εκ των οποίων ελέγχονταν από την ασφάλεια, ο ψυχρός πόλεμος ανήγαγε την πολιτική διείσδυση σε τέχνη. Η προβοκατορολογία όμως των «μπαχάλων» είναι μια αστειότητα εδώ και μισό αιώνα. Με την ίδια φρασεολογία, με την ίδια fake αισθητική αγανάκτησης, με το λανθάνων «εγώ ξέρω τι παίζει», με την ίδια απουσία κάθε επαφής με πραγματικούς ανθρώπους, πραγματικά κοινωνικά πεδία, σε συνθήκες κοινές για όλους. Στην καλύτερη περίπτωση είναι μια αντιιστορική προβολή των συνθηκών μιας άλλης εποχής σε ένα άλλο κίνημα.
Αλλά επειδή δεν βλέπουμε ροζ μονόκερους, δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι τουλάχιστον ένα μέρος όσων προβοκατορολογούν, δεν γνωρίζει ότι λέει ανοησίες. Το γνωρίζει. Αλλά το χρησιμοποιεί ως πολιτικό εργαλείο πολεμικής.
Στην αυτονόητη πολιτική αντιπαράθεση και πολεμική ανάμεσα στις δομικά διαφορετικές αντιλήψεις αγώνα και ανατροπής μπορούν να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν κάποια όρια μέσων. Ας δεχτούμε ότι θα ήταν ιδεαλισμός να περιμέναμε κάποιο savoir vivre. Περιμένουμε όμως να υπάρχει κατανόηση της διαλεκτικής που εκκινεί η κάθε επιλογή. Η χαφιεδολογία αυτό που κάνει είναι να διευρύνει τον κύκλο των «επιτρεπτών μέσων διαπάλης». Όποιος νομίζει ότι κάτι τέτοιο συμφέρει τον ίδιο και τον ευρύτερο αγώνα ας το κάνει.
Αλλά ας επιστρέψουμε στους ανόητους.
Η βουλευτής του ΜΕΡΑ25 Αγγελική Αδαμοπούλου ισχυρίστηκε από το βήμα της βουλής ότι αστυνομικοί φορούν κουκούλες και κάνουν μπάχαλα για να διαλύσουν τις πορείες. Γενικά το ΜΕΡΑ25 κάνει μια πολύ άτσαλη προσπάθεια να προσδιορίσει το ακριβές αριστερό του στίγμα και μάλλον δεν έχει και το κατάλληλο δυναμικό. Το αποτέλεσμα είναι τέτοια μαργαριτάρια, που δεν μπορούν να θεωρηθούν πολιτική πολεμική. Η βουλευτής δείχνει όντως να πιστεύει ότι λέει και να αγανακτεί ανάλογα.
Η Ένωση Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας Κεντρικής Μακεδονίας, αγανάκτησε και αυτή, και εγκάλεσε την βουλευτή. Σήμερα η βουλή αποφάσισε την άρση της ασυλίας της. Η πιθανότητα να βρεθεί μέλος του κοινοβουλίου σε δικαστήριο προσπαθώντας να αποδείξει ότι όντως η αστυνομία «ντύνεται αναρχικός» και κάνει επεισόδια έχει κάτι βαθιά ειρωνικό. Εκτός από αυτό δείχνει και τις προθέσεις της δεξιάς, για τα κοινοβουλευτικά και πολιτικά μέσα διαπάλης με τις ανταγωνίστριες δυνάμεις της αστικής δημοκρατίας, και με αυτόν τον τρόπο η όλη κατάσταση αποκτά και μια επίκαιρη βαρύτητα. Φαίνεται ότι το κράτος αρχίζει να παίρνει σοβαρότερα υπόψη την δημόσια εικόνα του. Αλλά σε κάθε περίπτωση αυτά είναι δικά τους θρησκευτικά θέματα, εκεί στον ναό της δημοκρατίας.
Το μόνο που μπορούμε να πούμε προς υπεράσπιση της βουλευτού είναι πως τα ίδια και χειρότερα, και με μοχθηρότερες προθέσεις, έχουν πει πολλοί/ες άλλοι/ες από γειτονικά κοινοβουλευτικά έδρανα κι εκεί δεν κουνήθηκε φύλο. Αμάσητα τα τρώνε χρόνια τώρα τα περί προβοκατόρων οι της Ένωσης Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας Κεντρικής Μακεδονίας, όπως και όλες οι άλλες ενώσεις της χώρας, υπουργοί δημόσιας τάξης και πρωθυπουργοί.
Και τώρα που τα είπε βουλευτής του ΜΕΡΑ25 αγανάκτησαν.
Μήπως τελικά όλα είναι προβοκάτσια κατά του ΜΕΡΑ25;
