Αφιερωμένο στα θύματα τρομοκρατίας κράτους και κεφαλαίου… από τη Συλλογικότητα Αναρχικών από τα Ανατολικά.
Προ ολίγων ημερών εγκαινιάστηκαν τα Γραφεία Υποστήριξης Θυμάτων Τρομοκρατίας παρουσία Χρυσοχοϊδη, Μπακογιάννη και άλλων “αξιότιμων” προσώπων όπως οι πρέσβεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας*. Η λίστα όμως των θυμάτων που συμπεριλήφθηκαν μας φάνηκε πολύ μικρή. Ίσως γιατί φτιάχτηκε από αυτούς που έχουν την εξουσία να ορίζουν με στυγνούς νομικούς όρους την έννοια της τρομοκρατίας χρησιμοποιώντας πάντα τα δικά τους μέτρα και τα δικά τους σταθμά. Και ενώ μόνο συμπόνια μπορούμε να νιώσουμε για όσους έχασαν άδικα δικούς τους ανθρώπους σε καμία περίπτωση δεν ισχύει το ίδιο για αυτούς που είναι υπεύθυνοι για τη δυστυχία και τη φτώχεια εκατομμυρίων, αλλά και για το θάνατο χιλιάδων από τους “εξοστρακισμούς” των όπλων των μπάτσων, από εργατικά “ατυχήματα”, από αυτοκτονίες λόγω οικονομικών συνθηκών, από τη μεθοδευμένη κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας. Και αυτοί που έχουν λερώσει τα χέρια τους με τις ζωές αμέτρητων ανθρώπων είναι οι ίδιοι που έχουν το θράσος να κατηγορούν για τρομοκρατία αγωνιστές που επέστρεψαν στο καπιταλιστικό σύστημα και τους εκφραστές του λίγη από την ίδια τους τη βία.
Σήμερα αφιερώσαμε και εμείς ένα τοίχο στα θύματα τρομοκρατίας. Αυτός ο τοίχος είναι αφιερωμένος στους προλετάριους που δε γύρισαν ποτέ σπίτι από τη δουλειά, στις μετανάστριες και τα προσφυγόπουλα που πνίγηκαν στο Αιγαίο όταν το λιμενικό βούλιαζε τις βάρκες τους, στους αγωνιστές που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη μπότα, το γκλόμπ και το όπλο μπάτσων, στις γυναίκες που ξυλοφορτώθηκαν μέχρι θανάτου αφότου μπάτσοι απέρριψαν τις καταγγελίες τους ως “υπερβολικές”, σε αυτούς που πέθαναν στο σπίτι τους επειδή δεν υπήρχαν άδειες ΜΕΘ ή δεν είχαν λεφτά για ιδιωτικές κλινικές, στις κρατούμενες που δε μεταφέρθηκαν ποτέ σε νοσοκομείο, σε αυτούς που εξαθλιώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που αφαίρεσαν μόνοι τους τη ζωή τους, σε αυτούς που πέθαναν από το κρύο γύρω από ένα μαγκάλι επειδή τους έκοψαν το ρεύμα, σε αυτούς για τους οποίους δεν αναζητήθηκαν ποτέ ευθύνες και για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη…
Δεν έχουμε τη δυνατότητα για μεγαλεπίβολα μνημεία, εγκαίνια γραφείων ή εκδηλώσεις παρουσία ορδών δημοσιογράφων. Έναν τοίχο αφιερώνουμε και αυτός δεν είναι καν δικός μας, μπορεί αύριο τα ονόματά του να τα σβήσουν. Εμείς στα θύματα της τρομοκρατίας κράτους και κεφαλαίου μπορούμε μόνο να προσφέρουμε μία υπόσχεση. Την υπόσχεση ότι δε θα τους ξεχάσουμε και οτι δε θα σταματήσουμε ποτέ τον αγώνα ενάντια σε όσους ευθύνονται για το χαμό τους.
Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες
Νικη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα
