Δεν πιστεύω να είστε από αυτούς που παραγγέλνουν delivery με κωλόκαιρο;
Τα πράγματα είναι απλά φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες, αγαπητοί αναγνώστες και αξιότιμες αναγνώστριες: Τις μέρες που βρέχει ακραία ή χιονίζει, που έχει γενικά κωλόκαιρο, ΔΕΝ παραγγέλνουμε delivery. Και αυτές οι μέρες είναι τέτοιες, με την “Μήδεια” να έχει σκεπάσει την μισή χώρα στο χιόνι.
Τα επιχειρήματα που λένε ότι θα κλείσουν οι επιχειρήσεις αν δεν παραγγέλνουμε -και άρα θα κάνουμε κακό στους ίδιους τους εργαζόμενους- είναι αστεία. Ποτέ καμία επιχείρηση δεν φαλίρισε από δυο κακές μέρες, αντίθετα τα κέρδη που αντλεί το κάθε αφεντικό είναι τόσο μεγάλα, που σίγουρα υπερκαλύπτουν αυτή την “χασούρα”. Κάθε μαγαζί που έχει την δυνατότητα να συντηρεί delivery έχει και την οικονομική δυνατότητα να ζήσει μια ή δυο μέρες χωρίς αυτό.
Σε αυτούς δε που λένε ότι υπάρχουν ντελιβαράδες που πληρώνονται με το μεροκάματο και άρα θα το χάσουν, να πούμε από την μεριά μας ότι, σε αυτή την περίπτωση, δεν πρέπει ούτε να προτρέπουμε ούτε και να ασκούμε εξωγενή πίεση στους ίδιους τους εργαζόμενους να δουλέψουν σε επικίνδυνες συνθήκες, ούτε φυσικά και τους πελάτες να γίνουν συνένοχοι σε ένα ατύχημα. Αντίθετα, θα πρέπει να προτρέπουμε τους πρώτους να συνδικαλιστούν και να οργανωθούν στα σωματεία τους, είτε Βάσης είτε Πρωτοβάθμια, για να διεκδικήσουν συμβάσεις εργασίας με αξιοπρέπεια και ΜΑΠ (Μέσα ατομικής προστασίας).
Και στην τελική, είναι προτιμότερο να χαθεί ένα μεροκάματο από το να χαθεί μια ζωή ή να συμβεί κάτι σοβαρό στον εργαζόμενο, όπως ένα ατύχημα, που αν θέλετε να το δούμε και ψυχρά οικονομικά -πέρα από ανθρώπινα- μπορεί να του στερήσει πολύ περισσότερα μεροκάματα. Το δίλημμα αυτό είναι ήδη υπαρκτό στους εργαζόμενους που πραγματικά κρέμονται έστω και από αυτό το ένα μεροκάματο για την επιβίωση τους, ας μην το επαναφέρουμε κι εμείς πιο έντονα από την μεριά των πελατών, που δεν θέλουν να χάσουν την βολή τους και την πίτσα τους και σκαρφίζονται μαλακίες για δικαιολογία. Αντίθετα, ας δημιουργηθούν ταμεία αλληλοβοήθειας ανάμεσα στα μέλη της εργατικής τάξης, ακριβώς για τέτοιες περιστάσεις.
Η επίκληση στην “κίνηση της αγοράς” ως μοναδική λύση για την επιβίωση μας είναι ένα επιχείρημα των αφεντικών, που έχουν σκαρφιστει για να αντιστρέψουν την αλήθεια: Δεν είναι οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αφεντικά, αλλά τα αφεντικά που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εργαζόμενους.
Μια επιχείρηση μπορεί να δουλέψει μια χαρά και χωρίς αφεντικό, π.χ. σε καθεστώς αυτοδιαχείρισης, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να είναι αυτό μια επαναστατική συνθήκη, παρά απλά μια λειτουργική επιλογή. Αντίθετα ένα αφεντικό δεν μπορεί να επιβιώσει από μόνο του χωρίς εργαζόμενους στην επιχείρηση του, ειδικά μάλιστα σε κλάδους που εξαρτώνται και από το delivery, μιας και αυτό είναι το ζήτημά μας. Αλλά και γενικά, η εκμετάλλευση της υπεραξίας τρίτων είναι ένας από τους κύριους νόμους που ΟΡΙΖΟΥΝ το καπιταλιστικό σύστημα και χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε. Γι αυτό και τα αφεντικά προσπαθούν να μας πείσουν σχετικά με αυτό το επιχείρημα: Γιατί διαφορετικά θα έβαζαν σε κίνδυνο την θέση τους.
Επιπλέον, για να απαντήσουμε σε ένα πιο “βαθύ” ερώτημα: Η συσσώρευση κεφαλαίου που χρειάζεται για να ανοίξει ένα αφεντικό μια επιχείρηση προέρχεται κατά βάση και αυτή από την εκμετάλλευση εργατών, άμεσα (από άλλες επιχειρήσεις) ή έμμεσα (μέσω κληρονομιάς, δλδ κληρονομιάς των εκμεταλλευτικών σχέσεων που ανήκουν από παλιά στην οικογένεια, μέσω δανείων κλπ). Δεν είναι “θεόσταλτη” η θέση του αφεντικού, ούτε ο καπιταλιστής είναι κάποιος μεταφυσικός πεφωτισμένος προφήτης, που του ανατέθηκε το έργο να “δημιουργεί θέσεις εργασίας” από κάποια ανώτερη δύναμη.
Δεν περιμένουμε από όλα τα μέλη μιας κοινωνίας να τα σκεφτούν όλα αυτά, ούτε και να τα αποδεχθούν φυσικά, πολύ απλά επειδή δεν έχουν το συμφέρον όλοι να το κάνουν. Οι μικροαστοί και τα μικρά ή μεγάλα αφεντικά σαφώς και δεν νοιάζονται για την υγεία των εργατών (έχουν μια τεράστια δεξαμενή ανέργων να εκμεταλλευτούν), αντίθετα, συνειδητά ακόμη, μπορεί να προωθούν την αντίστροφη φιλολογία, για χάρη του κέρδους -ή τουλάχιστον να μην μπορούν (ή να μην θέλουν) να αντιληφθούν όλα τα παραπάνω, λόγω ταξικής θέσης. Να μην μπορούν “να κάνουν relate” που λέμε.
Ωστόσο, πρέπει να αναμένουμε και να ελπίζουμε από την ίδια την εργατική τάξη να τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά. Η ταξική συνείδηση που πιθανώς απαιτείται σε αυτή την περίπτωση είναι σίγουρα ένα ανώτερο στάδιο συνείδησης από αυτό που υπάρχει στον μέσο όρο της τάξης μας σήμερα. Γι’αυτό και είναι απαραίτητη μια τέτοια ανάλυση και επεξήγηση όπως η παραπάνω.
Αν πάλι όμως όλο αυτό σας φαίνεται βερμπαλισμός, ας δούμε τι έχουν να πουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στα delivery, ή τουλάχιστον ένα οργανωμένο και συνειδητό κομμάτι αυτών:
Από την σελίδα Κούριερ Ντελίβερι Διανομείς με Δίκυκλο ή Van
Επίσης, σε περίπτωση που δουλεύετε delivery και θέλετε να ενημερωθείτε για τα δικαιώματά σας σε αυτή την συγκυρία, μπορείτε να δείτε το τελευταίο δελτίο τύπου της ΓΣΕΕ “ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΚΡΑΙΩΝ ΚΑΙΡΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ”
*κεντρική εικόνα άρθρου: Κούριερ Ντελίβερι Διανομείς με Δίκυκλο ή Van
