Η ανατρεπτική έκφρασή μας ξυράφι στα σχέδιά τους. Πρωτοβουλιακό κείμενο-κάλεσμα που λάβαμε σε mail για την αυριανή πορεία ενάντια στον νόμο φίμωσης .
Την Πέμπτη 11 Φλεβάρη, εν μέσω γενικευμένου lockdown και καταστολής, το ελληνικό κράτος φέρνει προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο, ταυτόχρονα μάλιστα με αντίστοιχο νομοσχέδιο για την εδραίωση της καταστολής και της πειθάρχησης στο χώρο των Πανεπιστημίων. Μετά από κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το κράτος σκόπιμα διαδίδει ότι το επίμαχο άρθρο «αποσύρεται», ενώ τις επόμενες μέρες όλα τα ειδησεογραφικά sites τηρούν επιδεικτικά σιγή ιχθύος σε σχέση με το νομοσχέδιο Λιβανίου, όπως αυτό ονομάζεται.
Κι αν κάποιος/α υποψιασμένος/η θεωρεί πως αυτή η αναδίπλωση της εξουσίας αποτελεί στάχτη στα μάτια όσων αγωνίζονται, η πρόβλεψη αυτή δυστυχώς επιβεβαιώνεται. Κι αυτό γιατί το νομοσχέδιο Λιβανίου επαναφέρεται για συζήτηση σε μία μόλις ημέρα(!) την Τρίτη 16 Φλεβάρη. Παράλληλα, οι τροποποιήσεις που προτάθηκαν, αφήνουν στην ουσία της ανέγγιχτη τη λογοκρισία. Πιο συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο προβλέπει ότι «απαγορεύεται οποιοδήποτε υλικό περιέχει υποκίνηση σε βία ή μίσος προς οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα». Μπορούμε πολύ εύκολα να φανταστούμε την εφαρμογή του νόμου αυτού ενάντια σε οποιαδήποτε φωνή τολμήσει να αντιπαρατεθεί δημόσια στους καταπιεστές μας. Επιχειρούν να ποινικοποιήσουν την έκφραση του μίσους μας προς αφεντικά, φασίστες, σεξιστές, θέλουν να φιμώσουν την οργή μας απέναντι στο κράτος και τους εξουσιαστές που μαστίζουν τις ζωές μας. Όμως η οργή μάς πνίγει και δεν πρόκειται να καταπιούμε αμάσητη την εκκωφαντική σιγή που μας επιβάλλουν.
Το διαδίκτυο για δεκαετίες αποτελεί ένα χώρο ελεύθερης έκφρασης κι επικοινωνίας που όμως βήμα-βήμα τα κράτη προσπαθούν να περιορίσουν και να ελέγξουν. Σ αυτό το πλαίσιο, εντάσσονται οι προσπάθειες των κρατών να θεμελιώσουν μια άνευ προηγουμένου ηλεκτρονική παρακολούθηση των χρηστών του διαδικτύου. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, έρχεται να προστεθεί κι ο συγκεκριμένος νόμος λογοκρισίας έπειτα από οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κι αν κάποιοι μετριοπαθείς αστοί επικαλούνται την ελευθερία του λόγου ως δικαίωμα, γνωρίζουμε πως ο ακίνδυνος (σεξιστικός ή/και φασιστικός) οχετός τους πάντα βρισκόταν στο απυρόβλητο των διωκτικών μηχανισμών. Άλλωστε, έχουμε καταλάβει πλέον πως οι εξουσιαστικές λογικές τσακίζονται μόνο στο δρόμο και με τις καθημερινές μας ατομικές ή συλλογικές αντιστάσεις σ’ οποιαδήποτε πτυχή της ζωής μας. Αντίθετα, το νομικό οπλοστάσιο του κράτους ανέκαθεν είχε ως πρωταρχικό σκοπό να χτυπήσει τα κινήματα και να φιμώσει τις ανατρεπτικές ιδέες. Αν πρώτη στη λίστα της καταστολής βρίσκεται αυτή τη στιγμή η μουσική με πολιτικό -εχθρικό προς την εξουσία- πρόσημο (όπως για παράδειγμα ο αγωνιστής ράπερ Πάμπλο Χασέλ στην Ισπανία), λογική συνέχεια είναι οι διώξεις για πολιτική έκφραση προς κάθε χρήστη του διαδικτύου, όπως συνέβη με συγγραφείς και ακαδημαϊκούς στη Γερμανία. Σε έναν κόσμο συστημικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, η σιωπή είναι συνενοχή και εξυπηρετεί μόνο την κυριαρχία. Γι’ αυτούς τους λόγους, οφείλουμε να υπερασπιστούμε την ελεύθερη έκφραση κι επικοινωνία. Το κράτος αυτοεπικαλείται το μονοπώλιο της νόμιμης βίας προσπαθώντας να ορίσει τις ζωές μας, να μας χειραγωγήσει και να μας αδρανοποιήσει. Επιχειρεί να κάμψει τις όποιες αντιστάσεις, να ποινικοποιήσει κάθε αντίθετη φωνή για να προστατέψει τα συστήματα εξουσίας που αναπαράγει, όπως ο καπιταλισμός κι η πατριαρχία. Από την άλλη, εμείς έχουμε κάθε λόγο να το πολεμάμε και να εκφράζουμε δημόσια την αντίθεσή μας. Ακόμα κι αν έχουμε απέναντι μας μια φαρέτρα νόμων που μας στοχεύουν ή τις ορδές των μπάτσων σε κάθε γωνιά των πόλεων δε θα πάψουμε να διεκδικούμε και να παλεύουμε με γνώμονα το δικό μας πολιτικό αξιακό κώδικα
