Τραγούδι με αφορμή τα γεγονότα της Ν. Σμύρνης: Φινάλε (Lah Porella, Papazό)
Το “Φινάλε” είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από τους Lah Porella και Papazό, με αφορμή τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης. Όπως μας είπαν οι δημιουργεί του στο μήνυμα που μας έστειλαν: “Με αφορμή τα γεγονότα που ζήσαμε στην εξωτική Νέα Σμύρνη γράψαμε […] αυτό το τραγούδι. […] νιώθουμε ότι μόνο έτσι μπορούμε να εκφράσουμε όλα όσα νιώθουμε γι αυτά που ζούμε!“
Εμείς με την σειρά μας παραθέτουμε το video του “Φινάλε”, αλλά και τους στοίχους του τραγουδιού:
Μας βιάζουν συνεχώς και μας εξευτελίζουν
συναίσθημα ξένο
είχαμε συνηθίσει να υπομένουμε –
να πιστεύουμε
σε αόρατες ελπίδες, αυτονόητες αξίες
εμπόδιο είναι μονάχα οι τοίχοι
που καλά μας φυλάνε για μήνες
“μας προστατεύουν” – φωνάζουν αυτοί που προκλητικά
περιμένουν στο απέναντι πεζοδρόμιο
ακίνητοι
οπλισμένοι
-φθηνές αντιγραφές, ευκαιρίας-
έχουν πειστεί πως ποιούν ήθος
τυφλά
έργο τους είναι να πείσουν κι εμάς
δεν υπάρχουν περιθώρια λάθους
ηθοποιοί σε μια παράσταση χωρίς κοινό
ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες ενός σκηνοθέτη
που δεν έχει πρόσωπο
κι απαντάει στο συμφέρον
Και ξαφνικά
ξεσπάνε
ξεχύνονται σε δρόμους που φλέγονται
κυνηγάνε ανελέητα χωρίς σταματημό
εσένα-εμένα-το παιδί
κλωτσάνε στα μούτρα την κοπέλα
το αγόρι το χαστουκίζουν δυο φορές
Όχι δεν είναι αρκετές!
το χαστουκίζουν άλλες δύο
εκείνο σηκώνει τα χέρια ψηλά, τρέμει
Ένα αγόρι μικρό, που τώρα είναι γυμνό και κρυώνει
Όχι δεν είναι αρκετές!
Σωριάζεται.
Βαθύ κόκκινο αρχίζει να ρέει αργά,
ενώ παράλληλα
ακούγεται
σε απόλυτη αρμονία και συγχρονισμό
“Πάμε να τους σκοτώσουμε!”
Αυτό σημαίνει πως
πλησιάζουμε φινάλε
πρέπει ο παραγωγός να μείνει ικανοποιημένος
ο σκοπός πρέπει να επιτευχθεί
Σε εκείνο το σημείο είναι –
που ξεχνάμε.
Ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι
ή ίσως κουραστήκαμε να είμαστε
Π ο ν ά μ ε
ο αέρας που αναπνέουμε κάνει τα μάτια μας να τσούζουν
και να δακρύζουν
Τον μισούμε τον αέρα που αναπνέουμε.
Μας αηδιάζει και τον έχουμε σιχαθεί.
Φτάνει πια! Ως εδώ!
Πόσο ακόμα;
Γιατί κανείς δεν απαντάει; Πόσο ακόμα;
Κουραστήκαμε – σταματήστε!
εγώ-εσύ-η οικογένεια-το παιδί-η γιαγιά-ο φοιτητής
μέσα στη τρέλα, εμείς βρήκαμε λογική
διψάμε – όλοι μαζί
στα χέρια μας σαπίζουν υποσχέσεις
πλησιάζουμε στο τέλος
για να έρθει επιτέλους
η αρχή.
