“Ένα γραμμάριο δράσης αξίζει όσο ένας τόνος θεωρίας.”
Φρίντριχ Ένγκελς
Σίγουρα διανύουμε μία από τις πιο δυσμενείς περιόδους της ανθρωπότητας. Για ακόμα μία φορά αυτοί που καταπατώνται είναι οι ίδιοι/ες οι καταπιεσμένοι/ες. Θα πρέπει να δείξουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε κάθε άστεγο/η, έγκλειστο/η, γιατρό, ασθενή, μετανάστη/τρια. Ας μην ξεχνάμε ότι η αλληλεγγύη βρίσκεται στην δράση. Βρίσκεται στον διαρκή αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Η έμπρακτη αλληλεγγύη βρίσκεται στη «συνενοχή» μέσα στην εξεγερτική διαδικασία.
Θα πρέπει να αντιληφθούμε τις ζωές μας σαν μια αλληλουχία μαχών τις οποίες καλούμαστε καθημερινά να δώσουμε. Από το σπίτι, τον χώρο εργασίας ,το πανεπιστήμιο, το γυμναστήριο ξεκινάει ένας αέναος πόλεμος για ελευθερία. Επειδή, όμως, τα θύματα αυτού του πολέμου είναι οι αδικημένοι αυτού του κόσμου, δε θα πρέπει να σταματήσουμε ούτε λεπτό να παλεύουμε και να αγωνιζόμαστε. Σε αυτόν τον καθημερινό πόλεμο έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλούς εχθρούς και να λάβουμε υπ’ όψιν ποικίλους παράγοντες. Ένας από αυτούς τους παράγοντες είναι και η μάχη με τον χρόνο. Ο χρόνος είναι κάτι αρκετά αόριστο και ιδιαίτερο. Δεν υπόκειται από μόνος του σε κατηγοριοποιήσεις και στρογγυλοποιήσεις. Η κατανομή των χρονικών διανυσμάτων σε δεκαετίες, αιώνες, χιλιετίες είναι προϊόν της ανθρώπινης ανάγκης να σχηματοποιεί και να δημιουργεί πλαίσια που γίνονται αντιληπτά ως ιστορικές” περίοδοι ή ως χρονικά ορόσημα, τα οποία έχουν ένα διαφοροποιημένο αντίκτυπο στο συνειδησιακό εύρος κάθε ατομικότητας. Άλλες φορές ερμηνευτικό, άλλες πολιτικό και άλλες καθαρά συναισθηματικό, χωρίς καν αυτό να μπορεί να φιλτραριστεί με ορθολογικούς όρους.
Σε αυτό που ερμηνεύω ως χρόνο, εμείς αυτό που καλούμαστε πρωταρχικά να αντιμετωπίσουμε είναι η απραξία, αλλά και η αναμονή. Σε δεύτερο βαθμό, είναι πολύ σημαντική η εύρεση της κατάλληλης χρονικής στιγμής για την υλοποίηση της δράσης μας. Κάθε λεπτό που αφήνουμε να περάσει παραμένοντας άπραγοι, είναι ένα λεπτό κατά το οποίο αφήνεται χώρος στην εξουσία να προελάσσει, να επιτεθεί στις γραμμές μας, να εγκαθιδρύσει οικουμενικά το δόγμα της ησυχίας, της τάξης και της ασφάλειας. Γι’ αυτό και κάθε στιγμή πρέπει να στοχεύουμε στη σύγκρουση, έχοντας, όμως, πάντα στο μυαλό μας ότι η επίθεση οφείλει να γίνεται με την κατάλληλη οργάνωση και να εντάσσεται στη χάραξη προοπτικών, που θα συμβάλλουν στην πραγμάτωση της επανάστασης. Σπάμε, λοιπόν, την αδράνεια, οργανωνόμαστε, ελέγχουμε τις συνθήκες και τις ποιότητες και περνάμε στην αντεπίθεση.
Μέσα στο ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα πολλές φορές υπάρχει η άποψη ότι στόχος θα πρέπει να είναι η τελειοποίηση της θεωρίας, η δημιουργία προγράμματος, οι εμβαθύνσεις , η μελέτη. Τίποτα από αυτά δεν έχουν νόημα, αν δεν είσαι σε θέση να σχεδιάζεις και να δρας. Παίρνοντας τον ‘’Αριστερισμό’’ του Λένιν ως «ευαγγέλιο» ένα μεγάλο κομμάτι του κινήματος έχει περάσει εδώ και καιρό στην αδράνεια. Ακόμη και η συμμετοχή σε κάποια μορφή διαδήλωσης έχει αρχίσει να αποτελεί επίτευγμα. Τα βιβλία γράφονται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και καταστάσεις. Είναι βέβαιο πως κάθε ένα από αυτά μπορεί να μας βοηθήσει στη δυναμική εξέλιξη της πολιτικοποίησης μας. Θα πρέπει, όμως, από την άλλη να είμαστε σε θέση να αναγιγνώσκουμε την πραγματικότητα και να δίνουμε τις κατάλληλες απαντήσεις σε ένα πλαίσιο διάσωσης και προάσπισης του υπάρχοντος κινήματος και των κεκτημένων του. Το κίνημα μετά το δολοφονικό χτύπημα της σοσιαλδημοκρατίας καλείται να αντιμετωπίσει τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Η επιβίωση του θα εξαρτηθεί από την ποικιλόμορφη δράση του. Θα πρέπει οι χώροι δουλειάς, τα πανεπιστήμια, οι πλατείες, τα θέατρα να γίνουν πεδία ζύμωσης και καθημερινής πραγματικής μάχης. Πρόκειται για μια μάχη που θα πρέπει είναι αδιαμεσολάβητη και ανιδιοτελής, χωρίς να κρύβονται στο παρασκήνιο τακτικισμοί και λογικές γκρουπιάσματος.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που αντιλαμβάνονται τον συνδικαλισμό σαν μια ευκαιρία για την πρόσθεση μόνο μερικών μελών στην οργάνωση. Θα ακούσεις πολλές φορές να λένε: ‘’θα βουτήξω και τα χέρια μου στα σκατά αν χρειαστεί’’. Όχι δε θα πρέπει να βουτήξουμε πουθενά, γιατί κάποιοι τα έχουν βουτήξει πολύ βαθύτερα. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να μπούμε σε γραμμή μάχης και να μην επιτρέψουμε σε κανένα φασίστα να κάνει βόλτα στην γειτονιά μας, σε κανένα εργοδότη να δημιουργεί σύγχρονα κάτεργα, σε καμία πρυτανεία να επιτρέπει στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα στα πανεπιστήμια, σε καμία κυβέρνηση με γνώμονα το ηλικιακό μας εύρος να επιλέγει αν πρέπει να ζήσουμε ή όχι, επειδή έτυχε να ξεσπάσει μια πανδημία.
Κάθε δράση είναι σημαντική και αναγκαία για το παρόν. Από την αφισοκόλληση και το άνοιγμα ενός κοινωνικού κέντρου μέχρι την υλοποίηση κάποιας επίθεσης. Όλα τα μέσα αγώνα είναι απαραίτητα και χρήσιμα στη χάραξη της επαναστατικής τακτικής. Ο καπιταλισμός έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν καλό μηχανισμό, αλλά τίποτα δεν εγγυάται πως είναι ανίκητος. Βασικό συστατικό αυτού του μηχανισμού αποτελούν τα καθημερινά μέσα προπαγάνδας που χρησιμοποιεί (καθεστωτικά media, τύπος κλπ). Πριν από κάθε δράση, όποια και αν είναι αυτή, θα πρέπει να φροντίζουμε να έχουμε εξασφαλίσει το δικό μας προπαγανδιστικό υλικό. Διαφορετικά είναι πολύ πιθανό η δράση μας να διαστρεβλωθεί και να καμουφλαριστεί. Ιδανικές είναι εκείνες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες η δράση από μόνη της κάνει ευδιάκριτο τον λόγο για τον οποίο αυτή πραγματοποιήθηκε, χωρίς να χρειάζεται συνοδευτικό υλικό. Κάθε απόπειρα δράσης σπάει τον φόβο, την αδράνεια, την ηττοπάθεια και δείχνει πως συλλογικά μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.
Κάθε καταπιεσμένος και εκμεταλλευόμενος καλείται να πλαισιώσει και να μαζικοποιήσει την προσπάθεια για την πραγμάτωση της κοινωνικής επανάστασης. Ξεφεύγοντας από τους γεωγραφικούς και χρονικούς περιορισμούς σε συγκεκριμένα σημεία και στημένα ραντεβού με το κράτος, οργανωνόμαστε σε ομάδες επίθεσης με αντιεξουσιαστικούς και ισότιμους δεσμούς, σχεδιάζουμε λεπτομερώς και υλοποιούμε αποφασιστικά ενέργειες, οι οποίες θα καταδείξουν τον ρόλο του εχθρού σε κάθε πιθανό σημείο της μητρόπολης και θα μας καταστήσουν ανεξέλεγκτους και επικίνδυνους απέναντι του.
Ραντεβού στους δρόμους, για να σπάσουμε το κλίμα της τρομοκρατίας που οι κυρίαρχοι προσπαθούν να επιβάλλουν, φοβούμενοι πως οι ημέρες αφθονίας και καλοζωίας τους στερεύουν, καθώς έχει ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη λαϊκή εξέγερση που θα αξιώσει την έφοδο στον ουρανό, που θα επιζητήσει την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση.
Αν κάτι μπορούμε να κάνουμε εδώ και τώρα, αυτό είναι δράση, δράση, δράση και πάλι δράση.
Ορέστης Αρσενίου
