Σκέψεις σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στην Ανατολική Ουκρανία

Όσοι από εμάς έχουμε μελετήσει την ιστορία της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και έχουμε ψαχτεί σχετικά με τις διασυνδέσεις που έχει κάθε πολιτικός και κάθε ένα από τα δυο κόμματα της Υπερδύναμης, προειδοποιούσαμε σχετικά με το τι σημαίνει η αντικατάσταση του ακροδεξιού Ντόναλντ Τραμπ από τον (υποτίθεται) κεντρώο – κεντροδεξιό Τζο Μπάιντεν.

Ο Τραμπ, χωρίς αμφιβολία, ασκούσε μια δολοφονική, ρατσιστική, ακροδεξιά, ξενοφοβική και αντιμεταναστευτική πολιτική στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η θητεία του όξυνε πολλές κοινωνικές αντιθέσεις και γκρέμισε κάποιες στοιχειώδεις παραχωρήσεις κοινωνικού κράτους που υπήρχαν στην χώρα. Γέννησε ένα νέο κύμα συνωμοσιολόγων και ευνόησε την ανάπτυξη ενός νεο-φασιστικού και alt-right κινήματος στον δρόμο. Επίσης, αποχωρώντας από διάφορες διεθνείς συμφωνίες και συμβούλια σε σχέση με την κλιματική αλλαγή, ευνόησε ξεκάθαρα στο κομμάτι αυτό το επιχειρηματικό λόμπι, στο οποίο άλλωστε παραδοσιακά ο ίδιος ανήκει, και το λόμπι της ενέργειας, ενός από τα μεγαλύτερα των ΗΠΑ. Η ήττα του πανηγυρίστηκε μέχρι και από κομμάτια της αριστεράς, μεταξύ άλλων, ως απότοκο του κινήματος Black Lives Matter και των κοινωνικών αναταραχών.

Ωστόσο, στο διεθνές σκηνικό ο Τραμπ, χωρίς να είναι καθόλου φιλειρηνικός ή τίποτε τέτοιο, αποφάσισε να παίξει για μια πενταετία το παιχνίδι του εμπορικού κυρίως πολέμου -πρωτευόντως ενάντια στην επελαύνουσα οικονομία της Κίνας- αντί του ευθέως συμβατικού, δηλαδή των στρατιωτικών συγκρούσεων. Αμφισβήτησε την ανάγκη ύπαρξης του ΝΑΤΟ, ως σχηματισμού που δεν ευνοεί να Αμερικανικά συμφέροντα, και όξυνε σχέσεις με παραδοσιακούς συμμάχους, όπως η Ε.Ε.. Αν και δεν “έφερε τα στρατεύματα πίσω στο σπίτι“, ωστόσο σε αρκετές περιοχές (όπως στην Μέση Ανατολή) αποκλιμάκωσε την άμεση συμμετοχή των αμερικανικών στρατευμάτων. Αν αυτό ήταν κομμάτι κάποιου σχεδίου διεθνών σχέσεων με άλλες υπερδυνάμεις που εμπλέκονται στις περιοχές αυτές, δεν αφορά και τόσο το συγκεκριμένο άρθρο, όσο το αποτέλεσμα: δηλαδή τη μη συνέχιση της παραδοσιακής πολιτικής συνεχούς όξυνσης της άμεσης Αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής. Φυσικά, και για να μην μας πούνε πως ξεπλένουμε έναν ντε φάκτο ακροδεξιό φονιά, να ξεκαθαρίσουμε πως οι στρατιωτικές προετοιμασίες και οι εξοπλισμοί εννοείται πως δεν σταμάτησαν, ούτε και η ιμπεριαλιστική πολιτική. Το βλέπουμε άλλωστε και στα καθ’ ημάς, με τα εγκαίνια όλο και περισσότερων ΝΑΤΟικών βάσεων σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Ο νεο-εκλεχθείς Τζο Μπάιντεν όμως είναι μια άλλη ιστορία. Μπορεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ να προβάλει ως ο άνθρωπος που θα καθαρίσει το ρατσιστικό παρακράτος που εγκαθίδρυσε ο Τραμπ, που θα διορθώσει κάποιες κοινωνικές αδικίες, που με λίγη πίεση από τα αριστερά (από την ομάδα του σοσιαλδημοκράτη Σάντερς και τους λεγόμενους “Justice Democrats” και την συμμαχία των “αριστερών” Δημοκρατικών μέσα στο Κονγκρέσο, που αυτοαποκαλείται “The Squad” ) μπορεί να παλαντζάρει την πίεση εκ δεξιών μέσα στο ίδιο του το Κόμμα και να υπογράψει το Green New Deal και άλλα “προοδευτικά” νομοσχέδια, αλλά αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία.

Ο Μπάιντεν  ανήκει -και αυτός και το επιτελείο του των Δημοκρατικών- στο παραδοσιακό “λόμπι του πολέμου” ή της “Άμυνας”, το οποίο εξαρτάται άμεσα από την βιομηχανία όπλων. Στο ίδιο λόμπι ανήκει και η Χίλαρι Κλίντον, η οποία, ακόμη κι αν φαίνεται μέχρι στιγμής ηττημένη, τόσο στις εθνικές εκλογές από τον Τραμπ, όσο και στις εσωκομματικές για το χρίσμα από τον Μπάιντεν, ουσιαστικά βρίσκεται πάντα στα κορυφαία επιτελεία του Κόμματος των Δημοκρατικών, σε εξαιρετικά υπεύθυνες θέσεις. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αποδεδειγμένο ότι δεν θα διστάσουν να προκαλέσουν ή να στηρίξουν πολεμικές συγκρούσεις σε κάθε μέρος του πλανήτη, υπερασπίζοντας ή και επεκτείνοντας τα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, χωρίς να νοιάζονται και πολύ για το οποιοδήποτε αιματοκύλισμα.

Όλα αυτά τα ξέραμε, λίγο-πολύ, και πριν από την εκλογή Μπάιντεν, καθώς μεταφράζαμε και ένα κείμενο από την wsws.org, σχετικά με την κριτική που το επιτελείο Μπάιντεν/Χάρις ασκούσε στην διακυβέρνηση  Τράμπ, σε σχέση με την διεθνή θέση των ΗΠΑ και το οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Μια κυβέρνηση Μπάιντεν / Χάρις δεν θα εγκαινιάσει μια νέα αυγή της αμερικανικής ηγεμονίας. Αντίθετα, η απόπειρα διεκδίκησης αυτής της ηγεμονίας θα γίνει μέσω πρωτοφανούς βίας. Εάν τεθεί στην εξουσία – με την υποστήριξη της συμμαχίας των αντιδραστικών που είναι υπεύθυνοι για τα χειρότερα εγκλήματα του 21ου αιώνα – θα δεσμευτεί σε μια τεράστια επέκταση του πολέμου. Ο Τραμπ και ο Πομπέο προσανατολίζονται σε μια σύγκρουση με την Κίνα. Η κριτική του Μπάιντεν σε αυτήν την καταστροφική πορεία είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να γίνουν «σκληρές», είτε εναντίον της Ρωσίας, της Κίνας, του Αφγανιστάν, της Συρίας, είτε παντού στο μεταξύ.»

Τα γνωρίζαμε λοιπόν και αναμέναμε να τα δούμε στην πράξη. Και ο γερο-Τζο δεν μας άφησε να περιμένουμε και πάρα πολύ, καθώς μια από τις πρώτες “διπλωματικές” του ενέργειες ήταν να αποκαλέσει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν “δολοφόνο”. Ο τελευταίος με την σειρά του απέσυρε εξοργισμένος τον Πρέσβη της Ρωσίας στις ΗΠΑ, λέγοντας πως “ο Μπάιντεν πλέον αποδεδειγμένα δεν αποζητά καλυτέρευση των σχέσεων” μεταξύ των δυο χωρών. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα και την εκ νέου κλιμάκωση στην Ανατολική Ουκρανία.

Τι γίνεται στην Ανατολική Ουκρανία;

Αρχικά, να ξεκαθαρίσουμε πως, ότι συμβαίνει στην Ανατολική Ουκρανία, δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο. Διαφορετικές πηγές και ΜΜΕ, που στηρίζουν τις διαφορετικές πλευρές των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, παρουσιάζουν τα γεγονότα υπό διαφορετικό πρίσμα. Επίσης, αρκετές από τις πηγές που αναφέρουν την έντονη στρατιωτική κινητικότητα προέρχονται από αμφιβόλου αξίας ιστοσελίδες, οι οποίες πολλές φορές δεν παραθέτουν καν ονόματα για τις πηγές αυτές.

Πριν ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε το νήμα του τι συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην Ανατολική Ουκρανία, να υπενθυμίσουμε εν συντομία πως, από το 2014 και μετά τη λεγόμενη “Ουκρανική Επανάσταση” και το “Euromaidan”, ακολούθησαν μεγάλες ένοπλες φιλορωσικές εξεγέρσεις στην Νοτιο-ανατολική Ουκρανία, ιδίως στην περιοχή που ονομάζεται Ντονμπάς (περιοχές Ντονιέτσκ και Λουγκάνσκ), που εξελίχθηκαν σε ανοιχτή ένοπλη σύρραξη με την νέα φιλο-ευρωπαϊκή (και ακροδεξιά) Κυβέρνηση, με αποτέλεσμα την διακήρυξη της ανεξαρτησίας των δυο περιοχών και την αυτο-ανακήρυξη τους σε “Λαϊκές Δημοκρατίες”, με την στρατιωτικο-πολιτική βοήθεια και της Ρωσίας. Τις δυο περιοχές δεν αναγνωρίζουν φυσικά ως ανεξάρτητες οι δυτικές δυνάμεις, οι οποίες στηρίζουν την Ουκρανία σε αυτή την διαμάχη. Την ίδια περίοδο, μετά την κατάληψη της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης από φιλο-ρωσικές δυνάμεις, πραγματοποιήθηκε κι εκεί δημοψήφισμα, το οποίο κατέληξε στην προσάρτηση της περιοχής από την Ρωσία.

ανατολική ουκρανία

Χονδρικά λοιπόν, αυτό που φαίνεται να συμβαίνει αυτή την στιγμή είναι λίγο έως πολύ το εξής: Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ενθαρρυμένος πιθανότατα και από την νέα εξωτερική πολιτική που εγκαινιάζουν οι ΗΠΑ μέσω Μπάιντεν, φέρεται να εκίνησε σχεδιασμούς ανακατάληψης της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης, υπογράφοντας μάλιστα και σχετικό διάταγμα στα τέλη του Μάρτη, μετά από απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και Άμυνας της χώρας. Αυτοί οι σχεδιασμοί φαίνεται πως έχουν ως κεντρικό στρατηγικό πλάνο κάποιο χτύπημα ή κατάληψη της Γέφυρας του Κερτς που ενώνει την Κριμαία με την κυρίως ενδοχώρα. Επιπλέον, οι Ρώσοι κατηγορούν τους Ουκρανούς για όξυνση της κατάστασης στα σημεία επαφής μεταξύ των δυο χωρών, δηλαδή στο Ντομπάς, όπου φαίνεται πως έχουν ξεκινήσει ενέργειες παρενόχλησης και καταπίεσης των φιλο-ρώσων αυτονομιστών από ουκρανικές στρατιωτικές αλλά και παρα-στρατιωτικές (νεοναζιστικές) δυνάμεις.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση των Ρώσων, μεγάλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ έχουν εισέλθει στην Ουκρανία, τόσο στην πρωτεύουσα Κίεβο, αλλά όσο και στις νοτιο-ανατολικές επαρχίες, δηλαδή στα επίμαχα σημεία. Το ΝΑΤΟ φαίνεται να εξοπλίζει και να εκπαιδεύει τον Ουκρανικό στρατό.

Η κινητοποίηση επίσης πολύ μεγάλων Ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή, από την αντίθετη πλευρά των συνόρων, έρχεται ως απάντηση στις προκλήσεις αυτές, σύμφωνα με την θέση του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος είχε μάλιστα τηλεφωνική επικοινωνία με την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ. Η Μέρκελ ζήτησε από τον Πούτιν να χαμηλώσει τους τόνους και να αποσύρει τις μεγάλες δυνάμεις από την περιοχή, ώστε να μην υπάρχει όξυνση, ενώ ο Ρώσος Πρόεδρος από την μεριά του κατηγόρησε την Ουκρανία πως παραβιάζει την εκεχειρία με επιθετικές ενέργειες. Η γερμανική ανακοίνωση μετά το τηλεφώνημα ανέφερε τα εξής: “Αντικείμενο της συνομιλίας, μεταξύ των άλλων, ήταν η αυξημένη στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας γύρω από την ανατολική Ουκρανία. Η Καγκελάριος ζήτησε να μην συνεχισθεί η αυξημένη αυτή παρουσία, ώστε να επιτευχθεί αποκλιμάκωση της κατάστασης”.

Επιπλέον, η Ρωσική πλευρά, δια στόματος του αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, Βίκτορ Ζολότοφ, δήλωσε πως η γέφυρα του Κερτς στην Κριμαία φυλάσσεται από θαλάσσης, ξηράς και αέρος με μεγάλες δυνάμεις, ενώ σύμφωνα με άλλα ρεπορτάζ η γέφυρα έκλεισε τις προηγούμενες ημέρες για “στρατιωτικές ασκήσεις” και τεράστιος όγκος οπλισμού μεταφέρθηκε μέσω της γέφυρας στην Κριμαία. Σε ετοιμότητα φαίνεται να βρίσκονται και δυνάμεις του Λευκορωσικού Στρατού, συμμάχου της Ρωσίας, από τον Βορρά.

Πιθανή Τουρκική εμπλοκή (;) και όξυνση του κλίματος από Ρωσικές δηλώσεις

Η κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία πάντως δεν φαίνεται να αποκλιμακώνεται, καθώς οι τελευταίες εξελίξεις είναι ραγδαίες και έχουν να κάνουν με φημολογούμενη Τουρκική εμπλοκή. Σύμφωνα με αποκαλύψεις του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,  “η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών είχε δώσει εντολή στους ηγέτες των μισθοφόρων του αποκαλούμενου “Εθνικού Στρατού” να προετοιμαστούν για τη δυνατότητα αποστολής τους στην Ουκρανία σε περίπτωση κλιμάκωσης της έντασης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας“.

Μιλάμε για τους μισθοφόρους Σύριους, πιθανώς τζιχαντιστές, που πολέμησαν στο πλευρό της Τουρκίας κατά την εισβολή στην Συρία. Άρθρο του Capital.gr, αλλά και διάφορα άλλα καθεστωτικά ή εναλλακτικά ΜΜΕ αναφέρουν πως: “Σύμφωνα με πηγές που πρόσκεινται στον μισθοφορικό στρατό εντός των εδαφών της Συρίας η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ενρτογάν προχωρά σε αυτήν την κίνηση κατ’ εντολή της Ουκρανίας. Ειδικότερα, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει ότι η συμφωνία έκλεισε κατά τη διάρκεια συνάντησης Τούρκων και Ουκρανών αξιωματούχων την περασμένη εβδομάδα. Μετά από αυτή τη συνάντηση οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών φέρονται να έχουν λάβει μια σειρά από αποφάσεις για να στηρίξουν την Ουκρανία.“, μιλώντας μάλιστα για πιο “ακριβά συμβόλαια”, για “πρόσληψη νέων μισθοφόρων” από την Τουρκία, ενώ η αναφορά ολοκληρώνεται με το εξής: “Τέλος, οι ίδιες αποκάλυψαν ότι, δεδομένης της σημασίας και της σοβαρότητας της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης, βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για την εξασφάλιση μιας πρώτης αποστολής τουλάχιστον 7.000 μισθοφόρων, οι οποίοι καλούνται να είναι σε ετοιμότητα μέχρι η Άγκυρα να δώσει το “σύνθημα” της ανάπτυξής τους στην Ουκρανία, αν αυτό κριθεί απαραίτητο.”.

Το κλίμα φυσικά δεν οξύνεται μόνο από την μία πλευρά, αλλά και οι Ρώσοι, με δηλώσεις τους, δείχνουν πως είναι έτοιμοι για οποιοδήποτε ενδεχόμενο. Συγκεκριμένα, αίσθηση προκάλεσαν οι χθεσινές δηλώσεις του πρώην αναπληρωτή πρωθυπουργού της Ρωσίας, Ντμίτρι Κόζακ, ο οποίος πλέον βρίσκεται σε υπεύθυνο πόστο στην Κριμέα. Ο Κόζακ φαίνεται να δήλωσε πως “…η έναρξη της στρατιωτικής δράσης – αυτό θα ήταν η αρχή του τέλους της Ουκρανίας…“, ενώ σε ερώτηση σχετικά με το αν η Ρωσία θα προστατεύσει τους φιλο-ρώσους και τους πολίτες της στην Ανατολική Ουκρανία, ο Κόζακ έκανε μια παρομοίωση με την πολιορκία και την σφαγή των Μουσουλμάνων της Σρεμπρένιτσα από Σερβοβόσνιους το 1995: “Όλα εξαρτώνται από το μέγεθος της σύρραξης. Εάν υπάρξει, όπως λέει ο πρόεδρος μας, κατάσταση «Σρεμπρένιτσα», προφανώς θα πρέπει να επέμβουμε για να τους υπερασπιστούμε“.

Τι είδους πόλεμος θα ξεσπάσει στην Ανατολική Ουκρανία και ποια πρέπει να είναι η δική μας θέση;

Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι σχετικά με το τι είδους πόλεμος αναμένεται να ξεσπάσει στην Ανατολική Ουκρανία. Θα είναι κάποιου είδους “proxy war” από μεριάς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, δηλαδή η συνεχής στρατιωτική ένταση στα σύνορα της Ρωσίας, μέσω “αντιπροσώπων”, δηλαδή συμμαχικών κρατών ή ακόμη και μισθοφόρων, όπως είδαμε παραπάνω, στα πλαίσια της νέας στρατηγικής του Μπάιντεν; Αν αποπειραθεί κάτι τέτοιο, δεν είναι διόλου βέβαια πως οι Ρώσοι δεν θα εξαπολύσουν μια all-out αντεπίθεση, εκπληρώνοντας την υπόσχεση πως “Η Ουκρανία θα σταματήσει να υπάρχει όπως την ξέρουμε“.

Αν γίνει αυτό, με δεδομένη την θέση της Δύσης σχετικά με την κυριαρχία της Ουκρανίας επί των ανεξαρτητοποιημένων περιοχών στην Ανατολική Ουκρανία (Ντομπάς), δεν είναι καθόλου απίθανο να δούμε μια αναβαθμισμένη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας. Κάποιοι μιλάνε για την εκκίνηση του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια εποχή που δυνάμεις όπως η Γαλλία πραγματοποιούν ασκήσεις δοκιμάζοντας τα πυρηνικά τους όπλα.

ανατολικήΟυκρανία

Ωστόσο, εμείς από την μεριά μας θα συμβουλεύαμε τους ανθρώπους της τάξης μας να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να σκεφτούν με καθαρό μυαλό, ακόμη και σχετικά με το ενδεχόμενο εμπλοκής -μικρότερης ή μεγαλύτερης- της Ελλάδας σε κάποιον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Επίσης, θα πρέπει να αναλογιστούμε το “γιατί” πίσω από όλη αυτή τη ιστορία. Είναι γνωστοί οι οικονομικοί λόγοι για τους οποίους ξέσπασε (ή έστω χρησιμοποιήθηκε)  η “Ουκρανική Επανάσταση” και το “Euromaidan”, είναι γνωστή η κόντρα μεταξύ Ε.Ε. και Ρωσίας σχετικά με την ενεργειακή εξάρτηση της Ουκρανίας από το ένα ή το άλλο μπλοκ. Όταν λοιπόν τέτοιοι οικονομικοί λόγοι ανάγονται σε εθνικούς, ξυπνάνε τους εκάστοτε εθνικισμούς, τα αλυτρωτικά συναισθήματα, τον ρατσισμό, την μισαλλοδοξία και την βία. Όλα τα παραπάνω είναι όπλα που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο ώστε να διαιρέσει τους από τα κάτω, τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους των διαφόρων χωρών, ή ακόμη και να σπείρει την εθνοτική και θρησκευτική διχόνοια ανάμεσα στους κατοίκους μιας συγκεκριμένης περιοχής. Σε αυτό το πλαίσιο, το ποια εθνοτική, εθνική ή θρησκευτική ομάδα θα βρεθεί να καταπιέζει μια άλλη, η οποία μπορεί να αποτελεί μειονότητα, με πολιτικούς και πολιτισμικούς όρους -πέρα και παράλληλα από οικονομικούς- εξαρτάται από τα συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου από το οποίο χρησιμοποιείται.

Αυτό είναι που εμείς ως αναρχικοί και διεθνιστές θα πρέπει να τονίζουμε: Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των εμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων γενικότερα, δεν βρίσκονται σε κανένα από τα δύο(;) ιμπεριαλιστικά μπλοκ. Κανένας εθνικός ή θρησκευτικός πόλεμος δεν γίνεται προς όφελος των από-τα-κάτω, κανένας “σωτήρας” ή “πατερούλης” δεν βοηθάει καμιά καταπιεσμένη κοινωνική ή εθνοτική ομάδα, χωρίς κάποιον απώτερο σκοπό ή αντάλλαγμα. Αν η ελευθερία μας βρίσκεται πράγματι “στην κάννη των όπλων”, αυτά τα όπλα δεν πρέπει ποτέ να είναι στραμμένα προς τους εκμεταλλευόμενους των άλλων χωρών, αλλά από κοινού με αυτούς, να τα στέψουμε προς την μεριά των εκμεταλλευτών μας, σε κάθε πλευρά των συνόρων. Για να καταφέρουμε κάποτε να ζήσουμε χωρίς τα σύνορα αυτά που μας χωρίζουν.

Σε αυτή την κατεύθυνση, θα παραθέσουμε κομμάτι της ανακοίνωσης των συντρόφων της Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη):

…Οι ανταγωνισμοί που εκφράζονται στην περιοχή γεννιούνται από την προσπάθεια, τόσο των ΗΠΑ (ΝΑΤΟ) όσο και της Ρωσίας, να έχουν τον έλεγχο των Βαλκανίων.

Για άλλη μια φορά βλέπουμε, πως άνθρωποι της τάξης μας θα πληρώσουν το τίμημα αυτών των ανταγωνισμών. Οι μετακινήσεις παραπάνω ρωσικών στρατευμάτων στην περιοχή, όσο και η ταυτόχρονη νατοϊκή άσκηση στα Βαλκάνια, δείχνουν πως η κατάσταση δε θα αποκλιμακωθεί σύντομα. Εμείς από την πλευρά μας είμαστε ξεκάθαροι.

Να μην αφήσουμε να χυθεί ούτε σταγόνα αίμα των ανθρώπων της τάξης μας.

Μπρος στις συγκρούσεις που στήνονται για τα ενεργειακά συμφέροντα, προτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ,

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΒΙΔΕΣ ΤΟΥΣ

ΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ!


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ