Pulp Fiction, η ταινία που δεν γερνάει ποτέ

Ήταν 12/5/1994, 27 χρόνια πριν, όταν ξεκινούσε το 47ο Φεστιβάλ στις Κάννες. Λίγες μέρες αργότερα, θα έπαιρνε το Χρυσό Φοίνικα το Pulp Fiction του Quentin Tarantino. Μία ταινία που δεν υστερούσε πουθενά και είχε να λανσάρει ένα φρεσκότατο συνδυασμό για την εποχή της. Ένα φιλμ που πήρε παλιά υλικά και έφτιαξε κάτι καινούργιο. Ένα άκρως διασκεδαστικό μείγμα όπου τα κύρια συστατικά του ήταν το έξυπνο σενάριο, οι διεισδυτικοί διάλογοι που επιμένουν να εμβαθύνουν στο θέμα της κουβέντας, η ζωντανή σκηνοθεσία, το σκοτεινό χιούμορ και η εκτεταμένη χρήση βίας. Το σενάριο του Pulp Fiction γράφτηκε μεταξύ του 1992 και του 1993 από τον Ταραντίνο και τον Ρότζερ Άβαρι, φίλο και συνεργάτη του στο βίντεο κλαμπ “Video Archives” στο Manhattan Beach της Καλιφόρνια. Ξεκίνησε σαν μια ιδέα για ταινία μικρού μήκους αλλά τελικά εξελίχθηκε σε ταινία μεγάλου μήκους. Ο αρχικός τίτλος μιας ιστορίας του Άβαρι που συμπεριλήφθηκε στο σενάριο ήταν Pandemonium Reigns (Το Πανδαιμόνιο βασιλεύει). Οι σεναριογράφοι έγραψαν το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στο Άμστερνταμ που προσφέρεται για κάθε είδους καλλιτεχνική έμπνευση εδώ και δεκαετίες. Η δεύτερη ταινία του Ταραντίνο αιφνιδίασε το κοινό και άλλαξε τα κινηματογραφικά δεδομένα. Ίσως αυτό που σόκαρε περισσότερο στο Pulp Fiction ήταν οι τρελαμένες ιστορίες που συνυπάρχουν και ταξιδεύουν από το παρελθόν για να φτάσουν αιτιολογημένες στο παρόν, ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο χρονοδιάγραμμα, ένα συνεχόμενο μπρος πίσω και μία μυθιστοριογραφική προσέγγιση στην αφηγηματική κατασκευή που μελλοντικά ταυτίστηκε με τον σκηνοθέτη. Η ταινία έφερε τη διεθνή καταξίωση. Μπορεί να μην κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας (το πήρε το Forrest Gump), αλλά κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Η ταινία σάρωσε επίσης στις Χρυσές Σφαίρες, στα BAFTA’s και στα βραβεία Saturn και Cesar. Το Reservoir Dogs, η πρώτη ταινία του Ταραντίνο που πραγματευόταν τα εγκλήματα και τις ανθρώπινες περιπέτειες μερικών γκάνγκστερ, ήταν επίσης πανέξυπνη. Κάποιες από τις επόμενες προσπάθειές του στο χώρο της έβδομης τέχνης ήταν εντυπωσιακές, όπως τα γεμάτα αναφορές Kill Bill με την αρρωστημένη φαντασία και το μπόλικο animation ή το Inglourious Basterds με τις πολύπλοκες συνωμοσίες για τη διάλυση της ναζιστικής Γερμανίας.