Η ελληνική εκδοχή της ελευθερίας του λόγου

Η ελληνική εκδοχή της ελευθερίας του λόγου, του Δήμου Βοσινάκη

Το βράδυ της Πέμπτης, 2/12/2021, έδινε παράσταση στην Αθήνα ο κωμικός Χριστόφορος Ζαραλίκος με τίτλο «200 χρόνια δανεικά». Σε κάποια στιγμή, ο κωμικός μίλησε με σατιρικό ύφος για τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Τότε, μία κυρία που παριστάνει τη δημοσιογράφο και εργάζεται για τον Βαγγέλη Μαρινάκη, μπούκαρε στη σκηνή μαζί με 3-4 μπράβους και ζήτησε εξηγήσεις. Για να το πω σύντομα: Ένα κατοικίδιο του Μαρινάκη, διέκοψε παράσταση στο θέατρο όταν ο καλλιτέχνης αναφέρθηκε στον εργοδότη της. Είναι προφανές ότι η χώρα καταρρέει σε βαθμό που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε, έστω και μερικά χρόνια πριν.

Το καλύτερο της υπόθεσης; Ψάχνεις να βρεις την είδηση στα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ και δεν μπορείς γιατί ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι κάτοχος των περισσοτέρων ελληνικών ΜΜΕ. Οι ολιγάρχες δεν αρκούνται στα πλούτη, τη δόξα και τη δικαστική ασυλία. Πλέον, έχουν αποθρασυνθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν ανέχονται ούτε τη σάτιρα! Έχετε αναρωτηθεί γιατί έχει εξαφανιστεί από παντού και δεν υπάρχει σε καμία εκπομπή ένας μίμος σαν τον Γιώργο Μητσικώστα; Διότι με το που σατίριζε κάποιον διάσημο πολιτικό, επιχειρηματία, δημοσιογράφο, έπεφταν τα τηλέφωνα βροχή και ο Μητσικώστας έμενε άνεργος. Στον σκουπιδότοπο της ελληνικής τηλεόρασης χωράνε μόνο τα παπαγαλάκια και οι γλύφτες των ολιγαρχών, ρουφιάνοι, βίζιτες και χαζοχαρούμενοι.

Θα το γράφω ξανά και ξανά: Αν τα χρόνια της κρίσης έγινε ζημιά σε οικονομικό επίπεδο, σε πνευματικό επίπεδο έγινε πανωλεθρία. Τι θέλω να πω; Το 424 π.Χ. ο Πελλοπονησιακός πόλεμος βρισκόταν στον όγδοο χρόνο του. Ένα χρόνο πριν, οι Αθηναίοι σημείωσαν μία ανέλπιστη νίκη επί των Σπαρτιατών στην Πύλο και ο Κλέωνας δεν ήθελε ούτε να ακούσει για διαπραγματεύσεις με τους Σπαρτιάτες. Ο μεγάλος κωμωιογράφος Αριστοφάνης, πίστευε ότι η συνέχιση του πολέμου, μόνο συμφορές μπορούσε να φέρει και για αυτό έγραψε τους “Ιππείς”. Σε αυτό το έργο, διασύρει τον Κλέωνα με υπερβολικό τρόπο και τον καθιστά υπεύθυνο για τον πόλεμο.

Η κωμωδία παρουσιάστηκε στα Λήναια το 424 π.Χ. και πήρε το Α’ βραβείο. Εν καιρώ πολέμου, με νεκρούς, τραυματίες και καταστροφές, ένα αντιπολεμικό έργο πήρε το Α’ βραβείο. Αυτή ήταν η πολιτική ωριμότητα του λαού τότε, που θεωρούσε τους “ιδιώτες” και αυτούς που δεν ασχολούνται με τα κοινά σαν ηλίθιους που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, και αυτή ήταν η ανοχή της τότε δημοκρατίας απέναντι στην ελεύθερη έκφραση και την από σκηνής κριτική. 2.500 χρόνια αργότερα, αυτά είναι άγνωστες έννοιες σε μία τριτοκοσμική χώρα.