Σαν σήμερα γεννιέται ο Γερμανός καλλιτέχνης και συμβουλιακός κομμουνιστής Gerd Arntz

Σαν σήμερα, στις 11 Δεκεμβρίου του 1900, γεννιέται στη βιομηχανική πόλη Remscheid της Γερμανίας, ο ριζοσπάστης καλλιτέχνης Gerd Arntz. Ήταν συμβουλιακός κομμουνιστής και βασικό μέλος των «Προοδευτικών της Κολωνίας», μαζί με τους Φραντς Ζάιμπερτ, Χάινριχ Χέρλε και πολλούς άλλους. Βασική του επιδίωξη ήταν η ριζοσπαστικοποίηση της τέχνης και η απογύμνωση της από κάθε αστικό φτιασίδι. Καταπιάστηκε κατά βάση με την τεχνοτροπία της ασπρόμαυρης ξυλογραφίας, χρησιμοποιώντας κυρίως λιτές ανθρώπινες φιγούρες στο έργο του, με σκοπό να παρουσιάσει πτυχές από την ταξικά διαρθρωμένη γερμανική κοινωνία, την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ταξική πάλη. Στο έργο του θα βρει κανείς αναπαραστάσεις εργατών που εξεγείρονται ενάντια στην καπιταλιστική ιδιοκτησία και την αστυνομία. Αν και ο Arntz έζησε μέχρι τα 87 του, τo magnum opus του βρίσκεται στη δεκαετία του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του ’30.

Οι Προοδευτικοί της Κολωνίας συμμετείχαν σε διάφορες επαναστατικές οργανώσεις, όπως η συμβουλιακή κομμουνιστική οργάνωση «Γενική Ένωση Εργαζομένων» (AAU), η αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση «Ελεύθερη Ένωση Εργατών Γερμανίας» (FAUD), το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα (KAPD) και το Κομμουνιστικό Κόμμα (KPD). Ο Martyn Everett περιέγραψε ότι αποζητούσαν μια τέχνη η οποία δε θα είναι εξατομικευμένη. Στην κατεύθυνση αυτή έδιναν έμφαση στη συλλογική δημιουργία ενός έργου. Ο Arntz όπως είχε πει, επιδίωκε μέσα από το έργο του να καταδείξει την θέση του καπιταλιστή στο σύστημα παραγωγής και όχι την αναπαράσταση του μέσω κάποιας γελοιογραφίας.

Ο Arntz ήταν γόνος αστών και στον οικογενειακό του κύκλο υπήρχαν διάφοροι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και εργοστασίων. Από μικρός συναναστρεφόταν παιδιά εργατικών οικογενειών, παρότι οι γονείς του τον προόριζαν για ”μεγάλα πράγματα” και μακριά από τους αγώνες των εργατών για μια καλύτερη ζωή. Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (όπου υπηρέτησε στο πρωσικό πυροβολικό), οι σχέσεις του με την τέχνη περιορίζονταν σε κάποιες καλλιτεχνικές εκθέσεις και διαλέξεις που είχε παρακολουθήσει. Μετά τη λήξη του Πολέμου, ο Arntz θα δουλέψει σε μια οικογενειακή επιχείρηση, την Eisenfabrik Greb & Co. ως ανειδίκευτος εργοστασιακός εργάτης. Τα βιώματα του από τους χώρους της μισθωτής εργασίας θα αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για το καλλιτεχνικό του έργο.

Το 1919, ο Arntz θα γραφτεί στη Σχολή Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ και γρήγορα θα γίνει μέλος ενός επαναστατικού κύκλου νεαρών καλλιτεχνών που αυτοαποκαλούνταν ως «Das Junge Rheinland» (Η νέοι της Ρηνανίας). Αντιτιθέμενος στη συντηρητικό σύστημα διδασκαλίας της σχολής του, θα στραφεί σε άλλα εξωσχολικά ριζοσπαστικά έντυπα της εποχής, όπως το Der Sturm, το Die Aktion και το Die Ziegelbrenner. Αποφάσισε να επικεντρωθεί στην τέχνη της ξυλογραφίας και του λινέλαιου, καθότι τον έλκυαν οι έντονες αντιθέσεις του μαύρου και του λευκού.

Το 1920 θα ενταχθεί σε μια ομάδα κομμουνιστών καλλιτεχνών, οι οποίοι αργότερα θα οργανωθούν και θα δράσουν ενάντια στο στρατό και την αστυνομία. Δημιούργησε ξυλογραφίες για την Allgemeine Arbeiter Union (Γενική Εργατική Ένωση) καθώς και για την κομμουνιστική Intenationale Arbeiter Hilfe. Το 1925 ανέλαβε το εργαστήριο του Otto Dix στο Ντίσελντορφ, γεγονός που συνέβαλε στην εντατικοποίηση της δημιουργικής του ενασχόλησης και στην αύξηση του καλλιτεχνικού του έργου. Το 1926 ο Arntz θα αρχίσει να ζωγραφίζει, και σύντομα το έργο του θα γίνει αντιληπτό από τον Otto Neurath, διευθυντή του Gesellschafts-und-Wirtschaftsmuseum στη Βιέννη, και τον ιστορικό τέχνης Franz Roh. Το 1934, ο Arntz θα μεταναστεύσει στη Χάγη, όπου θα συνεχίσει το καλλιτεχνικό του έργο μέχρι το τέλος της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, θα επανεκδώσει έναν αριθμό χαρακτικών, χρησιμοποιώντας τα μπλοκ που είχε φυλάξει για πάνω από πενήντα χρόνια.

Παρακάτω παρατίθενται κάποια από τα έργα του.

Πηγές: Working Class History, GSE


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ