Κείμενο καταγγελίας συντρόφου για κλοπή των δεδουλευμένων του από αστυνομικούς της ασφάλειας

Ταξική Αντεπίθεση | Κείμενο καταγγελίας συντρόφου για κλοπή των δεδουλευμένων του από αστυνομικούς της ασφάλειας

Την Δευτέρα 6/12 σύντροφός μας έχοντας σχολάσει από την εργασία του κατά τις 2-3 τα ξημερώματα στα Εξάρχεια έρχεται αντιμέτωπος με άνδρες της ασφάλειας οι οποίοι με συμβατικό αυτοκίνητο και αναμμένο φάρο τον σταματούν για εξακρίβωση. Οι αστυνομικοί (3 στο σύνολο) ζητούν την ταυτότητα του συντρόφου καθώς και το σακίδιο που είχε μαζί του. Ανάμεσα στα πράγματα του βρίσκονται κινηματικά αυτοκόλλητα, προσωπικά αντικείμενα καθώς και ένας φάκελος με τη μισθοδοσία του, που μόλις έχει παραλάβει. Με την ανακάλυψη των αυτοκόλλητων ξεκινάνε και διάφορες ερωτήσεις σχετικά με την ιδεολογία του, ρωτώντας τον αν είναι αναρχικός, ενώ με αφορμή την ταυτότητά του και τα σπαστά Ελληνικά του τον ρωτούν αν είναι μετανάστης. Μαζί λοιπόν με την ταυτότητά του μετά το τέλος της εξακρίβωσης-παρενόχλησης παραδίδεται στον σύντροφο και το σακίδιό του, το οποίο οι αστυνομικοί είχαν ψάξει, προηγουμένως, μέσα στο αυτοκίνητο και όχι μπροστά του. Γυρνώντας στο σπίτι ο σύντροφος ανακαλύπτει πως ο φάκελος με την μισθοδοσία του βρίσκεται εκεί αλλά χωρίς τα χρήματα μέσα. Με λίγα λόγια οι αστυνομικοί της ασφάλειας αποφάσισαν να κλέψουν τα δεδουλευμένα του και να του επιστρέψουν μόνο τον άδειο φάκελο -χωρίς καμία ντροπή- αποσπώντας του όλα του τα χρήματα. (200 ευρώ)

Την ίδια κιόλας ημέρα είχε πραγματοποιηθεί μεγάλη πορεία μνήμης στο κέντρο της Αθήνας για την επέτειο της δολοφονίας του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Οι αστυνομικοί αποφάσισαν πως η εν λόγω μέρα λόγω μεγάλης αστυνομοκρατίας στην γύρω περιοχή με τις περισσότερες δυνάμεις να βρίσκονται εκεί είναι η κατάλληλη για να επιδοθούν με μεγαλύτερη άνεση στη ληστεία των δεδουλευμένων κάποιου μετανάστη περαστικού.

Δεν είναι η πρώτη φορά, εξ άλλου, που η αστυνομία παρενοχλεί με αυτόν τον τρόπο μετανάστες, αφού η ίδια η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς είναι έντονα ρατσιστική και δημιουργεί ένα πέπλο αορατότητας προς αυτούς αποκλείοντας τους από βασικές παροχές (στέγαση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εργασία ). Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πανδημίας και με την εργαλειοποίηση του lockdown με όρους πειθάρχησης, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης «έκλειναν» απαγορεύοντας την μετακίνηση μεταναστών από και προς αυτά, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως υπήρξαν και θάνατοι από covid στα camps της Μαλακάσας και της Ριτσώνας. Αυτοί οι θάνατοι ανέδειξαν εμφατικά, την -ούτως ή άλλως- εξαθλίωση που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, εντός και εκτός των camps, αφού οι αποκλεισμοί τους προς τα φάρμακα, την ασφάλιση και τις αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής δείχνουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως η πανδημία δεν είναι για όλους το ίδιο. Οι ταξικοί και κοινωνικοί διαχωρισμοί που χρησιμοποιούνται από το ελληνικό κράτος έρχονται να εντείνουν την ολοένα και μεγαλύτερη υποτίμηση των ζωών μας, αφού η πανδημία έφερε στο προσκήνιο τις (ήδη) οξυμένες αντιθέσεις στο εσωτερικό της κοινωνίας και μια νέα οικονομική αναδιάρθρωση, που θα αποτυπωθεί στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα.

Σε μια εποχή που τα δικαιώματα και οι κοινωνικές ελευθερίες καταστρατηγούνται κατ επανάληψη , που η αστυνομία δρα ανενόχλητη πραγματώνοντας το βίαιο έργο της παρατηρούμε μια αναβαθμισμένη προσπάθεια παρενόχλησης σε όλα τα επίπεδα που πλέον κλιμακώνεται μ ένα ραγδαίο και βίαιο ρυθμό. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα βρισκόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με το ‘’ήθος της αστυνομίας’’ που δε διστάζει να πυροβολήσει, να κλέψει και να ξυλοκοπήσει με τις ευχές του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Οι συνεχείς παρενοχλήσεις αγωνιστών μέσα από εξακριβώσεις, προσαγωγές αλλά και συλλήψεις (ακόμα και υπό το πρόσχημα της αφισοκόλλησης), και η συνεχής κλιμάκωση των κατηγορητηρίων ( ακόμα και μέσα από αναξιόπιστα και κατασκευασμένα δείγματα DNA ) αποδεικνύουν πλέον καθημερινά την πολεμική του κράτους ενάντια στα κινήματα και στους ανθρώπους του αγώνα συνολικότερα.

Εμείς από την πλευρά μας δηλώνουμε παρόντες και παρούσες ενάντια σε κάθε προσπάθεια κανονικοποίησης της καταστολής όπως αυτή μας επιβάλλεται. Η νέα κανονικότητα του ολιστικού δόγματος «νόμος και τάξη» έρχεται να επιβληθεί στην καθημερινότητα δείχνοντας τη βαρβαρότητα του κόσμου της εξουσίας και την αυταρχικότητα της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα. Από το νομοσχέδιο έκτρωμα του Χατζηδάκη και τις δολοφονίες εργατών, μέχρι τους εκατοντάδες θανάτους στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία. Αυτή είναι η θανατοπολιτική του κράτους και του κεφαλαίου.

Μέσα από αγώνες καθημερινούς, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις πολυεθνικές γειτονιές, ντόπιοι και μετανάστες θα βρισκόμαστε στους δρόμους, θα στεκόμαστε ανάχωμα σε πείσμα της καταστολής για την διατήρηση της επαναστατικής μας μνήμης και τους αγώνες που θα έρθουν. Γιατί οι αγώνες μας είναι οι αγώνες για ζωή. Γιατί οι αγώνες μας είναι δίκαιοι.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ