Χθες, Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022, έφυγε για πάντα από τη ζωή ένας από τους γενναίους της, ο αγωνιστής γιατρός Δημήτρης Βουτυράκος. Ο ίδιος δεν θα ήθελε τίποτε να γράφεται στα μέσα ενημέρωσης για το όνομα του αλλά η απώλειά του μας ξεπερνάει. Ας με συγχωρέσει η ψυχούλα του…
Μέσα στο οριζόντιο κίνημα βάσης συμμετείχε σε πολλούς αγώνες όλα αυτά τα χρόνια μέχρι να φύγει από τη ζωή. Αναρχικός, αυτόνομος, αντιεξουσιαστής, ελευθεριακός; Δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Συνεπής, μοναχικός, με λίγους συντρόφους και συντρόφισσες στη Θεσσαλονίκη τίμησε τη ζωή με τον αγώνα για τη δικαιοσύνη, για την ελευθερία, για έναν καλύτερο κόσμο. Ίσως όμως η κορυφαία στιγμή αυτού του αγώνα δεν ήταν άλλη από τον κοινοτικό αγώνα στο Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου Θεσσαλονίκης και στα πέριξ Περιφερειακά Ιατρεία των χωριών που υπάγονται σε αυτό, την περίοδο του 2006-2007. Ήταν ένας μοναδικός αγώνας βάσης που κινητοποίησε εκατοντάδες καθημερινούς ανθρώπους και κυρίως γυναίκες από τα χωριά του Ζαγκλιβερίου, ένας αγώνας που απευθύνθηκε και σε μετανάστες στη γλώσσα τους. Ένας αγώνας πρότυπο και νικηφόρος που ενέπνευσε σε όλη την Ελλάδα και καρποφόρησε σε θεωρητικές ή πρακτικές συζητήσεις και πρωτοβουλίες. Αυτός ο αγώνας δεν αποτυπώθηκε μόνο στα κείμενα αλλά και στη λατρεία για τους δυο γιατρούς αυτούς, από τα ίδια τα μέλη της που ήταν κυρίως γυναίκες σε εκδήλωση της πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Αθήνα στις 23-02-2007:
«…Οκτώ μήνες τρέχουμε. Οκτώ μήνες, ένα χρόνο περίπου, τρέχουμε. Όλοι οι κάτοικοι είμαστε στους δρόμους. Από τον πιο νέο, μέχρι τον πιο μεγάλο. Είναι άξιο να μάθετε ότι υπήρχαν στις κινητοποιήσεις 70-80 χρονών άνθρωποι, που δε ‘θελαν να σταματήσουν στιγμή, που ήταν αυτοί που μας λέγανε πάμε να κάνουμε κατάληψη στο Ιπποκράτειο, ελάτε να βγούμε στους δρόμους και να τους κλείσουμε. Ίσως σας ακούγεται λίγο παράξενο, αλλά είναι η αλήθεια. Και τελικά, νομίζω ότι κάτι κάναμε… Εκτός από το ότι καταφέραμε να μονιμοποιηθούν οι γιατροί μας, πήραμε και εμείς ένα μεγάλο μάθημα ζωής… Εγώ προσωπικά, είμαι η τρίτη γενιά προσφύγων και γαλουχήθηκα έτσι, μεγάλωσα ώστε να παίρνω ότι μου δίνουνε και να μη ζητάω τίποτα παραπάνω… Τώρα, κατάλαβα ότι δικαιούμαι, ότι μπορώ να ζητήσω, να απαιτήσω, να μη φοβάμαι τίποτα».
«…Είναι σημαντικό να πούμε ότι πέρα από τη νίκη που κατακτήσαμε όσον αφορά την παραμονή των γιατρών, κάναμε, ή μάλλον καλύτερα να μιλήσω για μένα, έχω κάνει μεγάλο καλό στη ζωή μου. Καταρχήν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω κάτι για να παραδειγματιστούν τα παιδιά μου. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία: η μικρή μου κόρη είναι επτά χρονών και μέχρι πρόσφατα ήταν μαθημένη η μαμά της να μένει στο σπίτι, να μαγειρεύει, να σιδερώνει, και όταν έρχεται αυτή στο σπίτι να τα βρίσκει όλα έτοιμα. Μέχρι τώρα δεν είχα την ευκαιρία να κάνω κάτι για να δω την περηφάνια του παιδιού μου στα μάτια του, να δω ότι θαυμάζει τη μαμά του. Τώρα έρχονται μέρες που μου λέει «μαμά είδα εκείνη την αφίσα κολλημένη εκεί, τώρα μαμά καμαρώνω παρά πολύ για σένα γιατί ξέρω ότι εσύ την έβαλες την αφίσα». Προχθές πάλι μου είπε «ξέρεις μαμά υπάρχει ένα παιδάκι στην τάξη», το οποίο τέλος πάντων αντιμετωπίζει κάποια κοινωνικά προβλήματα, και ήρθε λοιπόν στεναχωρημένη και μου λέει «μαμά εγώ είμαι υποχρεωμένη να το προστατέψω αυτό το παιδί». Ε, λοιπόν, γι’ αυτό χαίρομαι: για την ευκαιρία που μου δόθηκε για να κάνω κάτι να παραδειγματιστούν τα παιδιά μου. Θα καταλάβουν και αυτά σιγά-σιγά ότι μπορούν να απαιτούν, να ζητάνε πράγματα, να μην είναι πρόβατα τέλος πάντων. Αυτό είναι το μεγαλείο της νίκης μας…».
Η επίδραση αυτής της σπουδαίας και υποδειγματικής δράσης φάνηκε ακόμα και στην παρέμβαση του βουλευτή Χάρη Καστανίδη ο οποίος την Πέμπτη στις 27 Ιουλίου 2006 (Β΄ Συνεδρίαση ΡΟΗ΄) στη Βουλή μιλούσε για τους δυο γιατρούς «που προέρχονται από τον χώρο της Αναρχίας …που τοιχοκολλούν αφίσες στα ελληνικά και στα αλβανικά…» που τους υπερασπίστηκε το σύνολο του πληθυσμού και πως στον ίδιο είχε δηλώσει τοπικό στέλεχος της Ν.Δ. «αν αυτοί είναι αναρχικοί είμαι και εγώ αναρχικός». Στην ίδια παρέμβαση ανέφερε ότι κάτοικοι ψηφοφόροι όλων των παρατάξεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, έως και ΛΑΟΣ) «…σύσσωμοι λοιπόν ζητούν τους δυο γιατρούς οι οποίοι δεν επιτελούν απλών το καθήκον τους αλλά προσφέρουν ουσιαστικά κάθε κοινωνική φροντίδα… Υπάρχουν απίστευτες αφηγήσεις αφοσίωσης αυτών των ανθρώπων στο καθήκον τους…»
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον αγωνιστή γιατρό Δημήτρη. Να λιγοστεύει ο πόνος της συντρόφου του, του παιδιού του, των συντρόφων του, των φίλων του και του αδερφού του.
https://prwtov-zagkliv.blogspot.com/2008/01/h-23-2-2007.html (τα πρακτικά της εκδήλωσης στις 23-02-2007 στην Αθήνα)
https://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-6.pdf (Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 6, σελίδες 17-23, «Ανταπόκριση με το Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου συνέντευξη με τους γιατρούς Δ.Β. και Μ. Ε.)
https://athens.indymedia.org/post/551381/
https://athens.indymedia.org/post/792248/ (Ευτοπία, τεύχος 15, άρθρο «για τον αδέσμευτο κοινοτικό αγώνα στο Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης και πέριξ»)
Η προσπάθεια αυτή ενέπνευσε μεταξύ άλλων και την Ανοιχτή Κίνηση για την Υγεία και την Περίθαλψη στη Χαλκίδα η οποία είχε πραγματοποιήσει εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας με τους γιατρούς από το Ζαγκλιβέρι, τον χειμώνα του 2007.
https://athens.indymedia.org/post/625835/
Γιώργος Κυριακού
