Ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας
κράτος & κεφάλαιο εχθρεύονται τη ζωή
αγώνας για υγεία, ζωή, αξιοπρέπεια, ισότητα, ελευθερία
Η κυριαρχία, φύσει και θέσει, δεν ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη ζωή σε όλη της τη διάσταση (βιολογική, ψυχική, κοινωνική), αλλά για νούμερα, για την πολιτική της επιβίωση, για την καπιταλιστική αναπαραγωγή. Στον καπιταλισμό, εξάλλου, αν κάτι πρέπει να διασωθεί και να διαφυλαχθεί -με το ανάλογο κόστος για τους από τα κάτω- αυτό είναι η οικονομία, προφανώς για χάρη του μεγάλου κεφαλαίου, της βαριάς βιομηχανίας, του τουρισμού, των επενδυτικών ομίλων κλπ. Η όποια ενδοκαπιταλιστική κρίση, αποτελεί διαχρονικά, πρώτης τάξεως ευκαιρία, προκειμένου να γίνουν πράξη πλήθος αντικοινωνικών και αντεργατικών μέτρων. Έγκριση μεγάλων έργων που καταπατούν και καταστρέφουν τον φυσικό κόσμο, διάλυση δημοσίων δομών πρόνοιας προς όφελος των ιδιωτικών, διάχυση και εγκαθίδρυση του δόγματος “τάξη και ασφάλεια” με την διαρκή ενίσχυση των σωμάτων καταστολής, ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, είναι μόνο ορισμένα από τα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν.
Ως εκ τούτου, εμείς οι από τα κάτω της κοινωνικής πυραμίδας οφείλουμε να αντιληφθούμε αρχικά πως αυτή η υγειονομική κρίση είναι μια ακόμα έκφανση – μαζί με την οικονομική και την περιβαλλοντική – της εν συνόλω δομικής κρίσης αναπαραγωγής του καπιταλισμού. Ενός καπιταλισμού που έχει δομηθεί και αναπαράγεται πάνω στη λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος, στην εκμετάλλευση του κόπου και του ιδρώτα των εργατών, που δε φείδεται προσπαθειών να χαρτογραφήσει και να διεισδύσει με γεωμετρική πρόοδο σε κάθε πτυχή της δημόσιας σφαίρας αλλά και της ιδιωτικής ζωής των σύγχρονων πληβείων, προκειμένου να εξασφαλίσει τον καπιταλιστικό κύκλο της παραγωγής – κίνησης – κατανάλωσης των προϊόντων του και της διαρκούς και αναγκαίας για το σύστημα γιγάντωσης των κερδών του. Η πανδημία, αντίθετα με τα όσα προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε, χτυπά κατά κύριο λόγο την τάξη μας. Όσες κι όσους που σε κάθε γωνιά της γης βρίσκονται στην επισφάλεια, την ανεργία, φυλακισμένες/οι, με βαριά προβλήματα υγείας, τσακισμένες από τη μισθωτή σκλαβιά, χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά για την επιβίωση, χρεωμένοι, με υποθηκευμένα σπίτια, στο περιθώριο. Εξάλλου, είναι φανερό πια πως η πανδημία οδηγεί τον καπιταλισμό αντιμέτωπο με τις δικές του τις δομικές αντιφάσεις, οδηγώντας τον στην -από μεριάς του- καταστρατήγηση του όποιου εναπομείναντος κοινωνικού συμβολαίου με τους από τα κάτω.
Την ίδια στιγμή που οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα στενάζουν κάτω από το βάρος της ανεργίας, της επισφαλούς εργασίας, της εργοδοτικής τρομοκρατίας και των δυσβάσταχτων προστίμων για το μη εμβολιασμό ή τη μη τήρηση των μέτρων πειθάρχησης του πληθυσμού. Την ίδια αυτή στιγμή -μέσα στην πανδημία- που η παρούσα διακυβέρνηση ξεθεμελιώνει το δημόσιο σύστημα υγείας και την πρωτοβάθμια περίθαλψη, υποστελεχώνει τα δημόσια νοσοκομεία και επιτίθεται με ολοκληρωτισμό στην κοινωνική βάση, οι ιδιώτες έμποροι της υγείας (ιδιωτικές κλινικές, διαγνωστικά κέντρα κ.α) βρίσκουν -υποστηριζόμενοι από την Εξουσία- μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αυξήσουν τα κέρδη τους.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, που κάθε αγώνας για ζωή και αξιοπρέπεια μπαίνει στο στόχαστρο, κάθε εστία αντίστασης χτυπιέται, που στόχος είναι η μετατροπή της κοινωνικής βάσης σε άνευρα, τσακισμένα άτομα που κατακερματισμένα θα περιφέρονται χωρίς θέληση για αγώνα και μάχη απέναντι στο υπάρχον, οφείλουμε, όλες κι όλοι μας να παλεύουμε από συλλογική σκοπιά, καθώς η ατομική ελευθερία συνθλίβεται μέσα σε έναν ωκεανό συλλογικής σκλαβιάς, της σκλαβιάς του καπιταλιστικού κόσμου.
Να σταθούμε απέναντι και στην επανεμφάνιση της ακροδεξιάς και των φασιστών σε διάφορες αντιεμβολιαστικές συγκεντρώσεις που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα. Οι κινητοποιήσεις αυτές χαρακτηρίζονται από την παντελή έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος για το δίπλανό, κάθε ψήγματος κοινωνικής – ταξικής αλληλεγγύης ή αλληλοβοήθειας. Από ένα άκρατο φιλοτοµαρισµό, µια πραγµατική απουσία ενσυναίσθησης για τις ασθενέστερες οµάδες. Αυτές οι συγκεντρώσεις, ενώ προβάλλουν ένα δήθεν προφίλ ενάντια στην υποχρεωτικότητα του εµβολίου, στην ουσία απαρτίζονται στην πλειοψηφία τους από ανθρώπους εµφορούµενους µε σκοταδισµό, δεισιδαιµονίες, προκαταλήψεις. Άτοµα που είναι ενάντια ξεκάθαρα στις εκτρώσεις, που αντιλαµβάνονται το γυναικείο σώµα ως µηχανή αναπαραγωγής του έθνους, που αναπαράγουν πατριαρχικά και σεξιστικά πρότυπα, που θεωρούν τα σώµατα των µεταναστών, των οροθετικών, των LGBTQI ατόµων βρώµικα, µιαρά και προς εξόντωση. Μιλάνε για ελευθερία άτοµα που την νοηµατοδοτούν µονάχα ως την επιστροφή τους στη δική τους ατοµική βολή, οικονοµική και ταξική θέση, ασχέτως των συνολικών παραγόντων της φτώχειας, της ανεργίας, της εκµετάλλευσης µέσα στην κοινωνία. Δεν παραµυθιαζόµαστε. Είναι αντιδραστικοί νοικοκυραίοι, φασίστες, ακροδεξιοί που διεκδικούν τα µέσα της δικής τους επιβίωσης µε όρους εθνικιστικούς, µε πυρήνα το πατρίς – θρησκεία – οικογένεια.
Και για να αναμετρηθούμε με τον κόσμο της εξουσίας σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα που ξεσπά, πρωτίστως πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι η μία με τον άλλον. Έχουμε χρέος να αντιπαρατεθούμε συνολικά με το κράτος, το κεφάλαιο και την ιδεολογία τους πάνω στα πραγματικά επίδικα της εκμετάλλευσης, της πειθάρχησης, του ελέγχου και του πειθαναγκασμού της κοινωνικής πλειοψηφίας από την εξουσία. Στο επίκεντρο των αγώνων μας πρέπει να είναι η απαλλοτρίωση όλου του πλούτου, πνευματικού και υλικού που παράγουμε, η δημιουργία δομών συμβουλευτικής, αλληλοϋποστήριξης, πραγματικού ενδιαφέροντος, προσοχής και φροντίδας για κάθε άτομο, ώστε αυτό να σταθεί στα πόδια του, ατομικά αλλά και συλλογικά μέσα στην πανδημία, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να είναι ενεργό, συλλογικοποιημένο, να παλεύει την παραίτηση, το φόβο, τη μοναξιά, την ανέχεια.
Με όρους ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, οι πολιτικοί μας αγώνες πρέπει να αφορούν στην αντεπίθεση στην τρομοκρατία κράτους και αφεντικών. Να εκδηλωθούν με σαμποτάζ, απεργίες, συγκρούσεις, συγκεντρώσεις, ενημερωτικές εκδηλώσεις, συλλογικές δομές υγείας, απαλλοτριώσεις, καταλήψεις, με όρους αγωνιστικούς και αλληλέγγυους. Με τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, οφείλουμε στις εαυτές μας να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση και να θέσουμε τους όρους της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης. Για να φέρουμε πιο κοντά την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης και την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού, που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση, ανταγωνισμό, πανδημίες, πόλεμο και καταστροφή.
ενάντια στην κρατική / καπιταλιστική διαχείριση της πανδημίας
της διάλυσης της δημόσιας υγείας, του υποχρεωτικού εμβολιασμού, της καταστολής, των λοκνταουν, της τρομολαγνίας, των υγειονομικών πιστοποιητικών, των απολύσεων, του θανάτου
ενάντια στο νέο γύρο καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης
που εντείνει την επίθεση πάνω στη ζωή μας, με τη μετακύλιση στις πλάτες μας όλου του κόστους που έχουν τα αφεντικά στην παρούσα κρίση, ξηλώνει κοινωνικά και ταξικά κεκτημένα χρόνων, βαθαίνει την εκμετάλλευση της εργασίας μας και του φυσικού κόσμου, ενισχύει τον κοινωνικό κανιβαλισμό
ενάντια στην ακροδεξιά & τους φασίστες
που αποτελούν τα δεκανίκια κράτους και καπιταλισμού, εχθρεύονται κάθε έννοια ελευθερίας, αλληλοβοήθειας, αλληλεγγύης, αντιπροσωπεύουν την πιο μαύρη και κτηνώδη μορφή της εξουσίας
αντίσταση, αυτοοργάνωση, μαχητικότητα, αλληλοβοήθεια
ταξική & κοινωνική αλληλεγγύη
επίθεση σε κράτος & κεφάλαιο
Συγκεντρώσεις:
Παρασκευή 21/1, στις 11:00, στο ΕΦΚΑ (Γούναρη & Κορίνθου)
Σάββατο, στις 12:00, στην πλ. Γεωργίου, στα πλαίσια της ημέρας δράσης για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας
Προλέτ Accion: Ταξική δράση για την αντεπίθεση στον κόσμο των αφεντικών
& την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς / proletaccion@espiv.net
