Η θανατική ποινή επιβλήθηκε σήμερα σε κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές του Ελαιώνα Θηβών. Η κρατούμενη πέθανε αβοήθητη μετά από αναπνευστική λοίμωξη. Μάταια οι συγκρατούμενές της προσπαθούσαν να πείσουν την υπηρεσία να την μεταφέρει σε νοσοκομείο. Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς, παρά μόνο για να παραλάβει το πτώμα. Δεν ενδιαφέρθηκαν ούτε καν να διαπιστώσουν αν πρόκειται για κορονοϊό, όπως έδειξαν τα συμπτώματα. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε η καταδίκη αφορά όλες τις κρατούμενες στην φυλακή που απλά περιμένουν την σειρά τους.
Πίσω από τα επιδοτούμενα δημοσιεύματα των ΜΜΕ που αγιογραφούν την κυβέρνηση, υπάρχει η σκληρή αλήθεια ενός άθλιου και ταξικού κόσμου. Στον πάτο του βαρελιού οι κρατούμενοι, παρά τις δήθεν εξαγγελίες για αποσυμφόρηση, περιμένουν να διαπιστώσουν αν χτυπάει για αυτούς η καμπάνα, αν θα γίνει το μακελειό ανάμεσά τους. Κλεισμένοι σε ένα χώρο με εκατοντάδες άτομα, χωρίς στοιχειώδη ιατρική βοήθεια. Η καμπάνα, όταν χτυπήσει, δεν σημαίνει απλά μόλυνση, αλλά θάνατο.
Το κράτος αντί να στείλει ένα ασθενοφόρο, επέλεξε να στείλει τα ΜΑΤ όταν οι συγκρατούμενες του θύματος ξεσηκώθηκαν. Αναμενόμενο: δουλειά του κράτους είναι να στέλνει κλούβες με δυνάμεις καταστολής, όχι ασθενοφόρα. Οι κρατούμενοι/ες το ξέρουν. Εμείς το ξέρουμε. Καιρός να το μάθουν και όλοι οι άλλοι.
Είμαστε από αυτούς που αναλογιζόμενοι την κρισιμότητα των συνθηκών, έχουμε ριχτεί σε έναν αγώνα αυτοοργανωμένης αλληλεγγύης για τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης σήμερα και αύριο. Αλλά ας μην αυταπατάται κανείς: απέναντι σε κρατικούς φόνους, δεν υπάρχει σιωπή. Η αλληλεγγύη είναι μέρος του αγώνα μας, είναι μέρος των καθηκόντων της βάσης. Απέναντι στην επιδημία αλλά και απέναντι στο κράτος, κρατούμενοι ή «ελεύθεροι», το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον.
