Περί πατριαρχίας (με αφορμή την αυτοκτονία του πατέρα στην Κάρπαθο)
Στα ολοένα αυξανόμενα περιστατικά γυναικοκτονιών, βιασμών και παρενοχλήσεων, που ήρθαν και έρχονται στην δημοσιότητα, εντείνοντας την ζοφερή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε ως κοινωνία, κι ενώ η δίκη των δολοφόνων του/της Ζακ/Ζάκι Ο συνεχίζεται, ήρθε μια ακόμη περίπτωση, να καταδείξει για μια ακόμη φορά, ότι η αναχρονιστική αλλά δυστυχώς υπαρκτή κουλτούρα της πατριαρχίας, του βιασμού, της ομοφοβίας, συνεχίζει να καταστρέφει ζωές.
Στην Κάρπαθο πριν λίγες μέρες, αυτοκτόνησε ο 60χρονος πατέρας ενός 34χρονου γκέι, γιατί οι συγχωριανοί του χλεύαζαν τον γιο του και τον ίδιο, εξαιτίας ενός βίντεο που κυκλοφόρησε, που είχε καταγράψει τον γιο του που έκανε σεξ με έναν άλλον άντρα.
Δεν θα σταθούμε παραπάνω στο πως και το γιατί κυκλοφόρησε το βίντεο, θα σταθούμε όμως στον χλευασμό που υπέστη ο γιος του για την διαφορετικότητα του, αλλά και στην αντίδραση του πατέρα. Που ένοιωσε τόσο πολύ ντροπή, για τον ερωτικό προσανατολισμό του παιδιού του, που κατέφυγε στην αυτοκτονία.
Γιατί για την ηλιθιωδώς παραδόπιστη ελληνική κοινωνία είναι πιο σημαντικό να υποκρίνεται κανείς κάτι που δεν είναι, να καταπιέζει τον αληθινό του εαυτό, να χλευάζει την διαφορετικότητα και όλους και όλες όσους και όσες τολμούν να είναι αληθινοί, κόντρα στον κοινωνικό συντηρητισμό που έχει κολλήσει την χώρα αυτή στο 1950 και ακόμη πιο πίσω.
Εστιάζουμε την προσοχή μας σε αυτή την παρωχημένη κοινωνική αντίληψη, που, τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα, όσο και στην επαρχία, η λοατκια+ κοινότητα, αλλά και όσοι/όσες cis straight άντρες και γυναίκες, αρνούνται να αναπαράγουν τα συνήθη κλισέ συμπεριφοράς του κοινωνικού τους φύλου όπως αυτό ορίζεται, από ποια άλλη; την πατριαρχία, που οι εκφραστές της, επιχειρούν ή καταφέρνουν ενίοτε να κάνουν την ζωή τους πολύ δύσκολη, ενώ σε άλλες πιο ειδεχθείς και τραγικές περιπτώσεις, λοατκια+ κόσμος, γυναίκες, δολοφονούνται με διάφορες αφορμές που απλά επιβεβαιώνουν την πατριαρχική αντίληψη.
Μια αντίληψη που αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας επιφανειακά εκσυγχρονισμένης και προοδευτικής στα λόγια κοινωνίας όπως η ελληνική, θλιβερά προσκολλημένη στο εμετικό τρίπτυχο “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”, αντιμετωπίζει ως εχθρικά και προδοτικά, τους γκέι, τις λεσβίες, τις και τους τρανς και τα αμφισεξουαλικά άτομα, αλλά και όπως είπαμε και πιο πάνω, όσους άντρες και όσες γυναίκες αμφισβητούν και απορρίπτουν στην πράξη τους προδιαγεγραμμένους ρόλους που θέλει να τους επιβάλλει η πατριαρχία να παίξουν: ο “άντρας αφέντης δουλευταράς” και η “γυναίκα υποταγμένη σκλάβα του σεξ, κι άμισθη υπηρέτρια συζύγου, παιδιών και πεθερικών”.
Να τονίσουμε εδώ, πως ενώ η πατριαρχία σαν εδραιωμένη κοινωνική αντίληψη προϋπήρχε του καπιταλισμού, παρόλα αυτά, ο καπιταλισμός την ενσωμάτωσε και την χρησιμοποίησε προς όφελος του, όπως και πολλές άλλες, κοινωνικές συνθήκες και αντιλήψεις.
Όπως ο εθνικισμός οπλίζει τα χέρια ρατσιστών, φασιστών και στρατόκαυλων, έτσι και η πατριαρχία οπλίζει τα χέρια γυναικοκτόνων, ομοφοβικών, βιαστών. Και όπως κάθε νοσηρό κοινωνικό φαινόμενο, έτσι και η πατριαρχία, όσον αφορά τις επιπτώσεις στις ζωές των θυμάτων της, έχει και μια σαφή ταξική διάσταση.
Έχουμε πει χιλιάδες φορές και θα το πούμε και άλλες τόσες, πως τα θύματα της πατριαρχίας της τάξης μας, της εργατικής τάξης, βιώνουν και υφίστανται ένα ακόμη έξτρα βάρος, για αυτό και μόνο μέσα από την ευρύτερη κοινωνική αλληλεγγύη και συντροφικότητα, και την συνεχή αυτομόρφωση αλλά και κοινωνική μόρφωση μέσα από ελευθεριακές δομές, θα αρχίσουμε να εξαλείφουμε αυτές τις νοσηρές κοινωνικές αντιλήψεις όπως η πατριαρχία.
Κλείνοντας, να θυμόμαστε πάντα, πως η πατριαρχία αποτελεί ένα βασικό κομμάτι του κρατικού εξουσιαστικού μορφώματος, που γεννάει την φτώχεια και την αδικία και θρέφει τον φασισμό.
