ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΑ & ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Εδώ και κάποιες ημέρες, σοβεί ένας οξύς ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός στην περιοχή της Ουκρανίας με στρατιωτικές δυνάμεις του ρωσικού κράτους, χερσαίες κι εναέριες, να έχουν εισέλθει στην Ουκρανία και να έχουν εμπλακεί σε μια γενικευμένη εμπόλεμη σύρραξη με τμήματα του ουκρανικού στρατού. Oι μάχες που διεξάγονται είναι σκληρές, οι νεκροί στρατιώτες είναι πάμπολλοι και από τις δυο πλευρές, ενώ σύμφωνα με τα δυτικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, έχουν σκοτωθεί και αρκετοί άμαχοι. Αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες υπολογίζεται ότι είναι οι άνθρωποι που έχουν ξεριζωθεί από τις εστίες τους κι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Οι διαπραγματεύσεις, ωστόσο, ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές βρίσκονται σε εξέλιξη και κάθε μια πλευρά επιδιώκει να διαπραγματευτεί με όσο το δυνατόν ευνοϊκότερους -για την ίδια- όρους. Η ρωσική πλευρά ισχυρίζεται πως η επιθετική της ενέργεια κατά της Ουκρανίας στόχο έχει την υποστήριξη και την προστασία του ρωσόφωνου ή ρώσικου πληθυσμού της Κριμαίας, των αυτοαποκαλούμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ από το φιλο-ναζιστικό καθεστώς της Ουκρανίας, το οποίο συνομιλεί με τη Δύση για την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.
Αν ισχύει το ότι ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα, πιο αναβαθμισμένα μέσα, τότε μπορούμε να πούμε πως αυτός ο πόλεμος δεν ξεκίνησε τώρα. Εσωτερικές αντιπαραθέσεις με αιτήματα ενάντια στην κυβερνητική διαφθορά, την κατάχρηση εξουσίας, την αστυνομική βία και υπέρ του εκδημοκρατισμού του καθεστώτος στη χώρα υπήρχαν ήδη από το 2014. Τότε είχε ανατραπεί η φιλορωσική κυβέρνηση του προέδρου Γιανουκόβιτς μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα λαϊκού ξεσηκωμού. Η Δύση εκμεταλλεύτηκε τη γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια ενάντια στο τότε καθεστώς, για να αποσπάσει τη χώρα από τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας με σκοπό την προσάρτησή της στο δυτικό στρατόπεδο, έστω και χωρίς την άμεση ένταξή της σε ΝΑΤΟ κι ΕΕ. Ταυτόχρονα, η φιλοναζιστική ουκρανική ακροδεξιά, που με τις πλάτες και τα όπλα των δυτικών είχαν πρωτοστατήσει στην εξέγερση στο Maidan, μπήκε στο κοινοβούλιο και διέπραξε φρικαλεότητες εις βάρος τόσο του ρωσόφωνου πληθυσμού της χώρας όσο και εναντίον μελών εργατικών συνδικάτων. Εκείνη την εποχή, κανένα δυτικό μέσο και καμιά δυτική κυβέρνηση δεν είχε θορυβηθεί από τις σβάστικες σε διάφορα δημόσια κτίρια ούτε κι από τους 52 δολοφονημένους αντιφασίστες στο κτίριο των Συνδικάτων στην Οδησσό την επόμενη της Πρωτομαγιάς του 2014, από τη νεοναζιστική ακροδεξιά ουκρανική οργάνωση του Δεξιού Τομέα. Η Ρωσία από την πλευρά της την περίοδο εκείνη προσάρτησε την περιοχή της Κριμαίας στην επικράτειά της, πράξη που επέτεινε το ψυχροπολεμικό κλίμα μεταξύ αυτής και της Δύσης.
Απ’ την άλλη πλευρά, η φιλοναζιστική ουκρανική κυβέρνηση υποστηρίζεται, όπως είπαμε, από τη Δύση, η οποία προωθεί την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η προσπάθεια του ευρωατλαντικού συνασπισμού καθρεφτίζει τις επιδιώξεις του για επέκταση προς ανατολάς με στόχο την ύπαρξη μιας νατοϊκής Ουκρανίας στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, που θα ασκεί οικονομική και ενεργειακή πίεση στη ρωσική πλευρά. Η Ρωσία, ωστόσο, δεν επιθυμεί την ολοκληρωτική περικύκλωσή της από το νατοϊκό συνασπισμό (ήδη η Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία είναι κράτη-μέλη του ευρωατλαντικού συμφώνου) μήτε την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στην αυλή της και επιδιώκει να επιβάλλει τους δικούς της όρους στον αυξανόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό μεταξύ αυτής και της Δύσης. Επιπρόσθετα, εάν και η Ρωσία δεν είχε επιλέξει την ευθεία αντιπαράθεση με τη Δύση, την περίοδο που είχαν εισέλθει στο ΝΑΤΟ οι προαναφερθείσες χώρες της Βαλτικής, αυτό δε σημαίνει ότι δε θα αντιδρούσαν δυναμικά στην αντίστοιχη προσπάθεια της Δύσης σε σχέση με την Ουκρανία στο σήμερα. Εάν, επίσης, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να μειώσουν την επιρροή της Ρωσίας στις χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ και προσπαθούν να την αποκλείσουν από την παροχή φυσικού αερίου σε χώρες της ΕΕ, πριμοδοτώντας το αμερικάνικο υγροποιημένο αέριο, το ρωσικό κράτος και ενεργειακό κεφάλαιο δεν πρόκειται να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, ιδίως σε μια περιοχή στην οποία έχουν λάβει χώρα πλείστες όσες επεμβάσεις από τη ρωσική πλευρά, προκειμένου το ρωσικό κράτος και κεφάλαιο να προωθήσει τα δικά του οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.
Η ένοπλη αυτή αναμέτρηση είναι, λοιπόν, ξεκάθαρα μια ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός συμφερόντων, ενδοκυριαρχική σύγκρουση ανάμεσα στα κυρίαρχα παγκόσμια μπλοκ εξουσίας που από τη μια περιλαμβάνουν τη δύση (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) κι από την άλλη τη Ρωσία. Πρόκειται επί της ουσίας για έναν ενδοκαπιταλιστικό αγώνα ανταγωνιστικότητας για την επανεκκίνηση της μεγέθυνσης και ανάταξης της κερδοφορίας. Με ενίσχυση της χρήσης ορυκτών καυσίμων καθώς και του όλου συμπλέγματος που συνδέεται με αυτά. Είναι ανταγωνισμός για την πρόσβαση και την προμήθεια ορυκτών καυσίμων, την ανεύρεση νέων κοιτασμάτων και κυρίως μη – συμβατικών ορυκτών καυσίμων αλλά και για τον έλεγχο των υποδομών μεγάλης κλίμακας (π.χ. διηπειρωτικοί αγωγοί φυσικού αερίου). Ένα ολόκληρο καπιταλιστικό σύμπλεγμα από κράτη, πετρελαϊκές εταιρίες, εταιρίες άνθρακα, αερίου και πυρηνικών, που συνδέεται οργανικά με το παρόν ενεργειακό μοντέλο των πετροχημικών βιομηχανιών, των αυτοκινητοβιομηχανιών, των διυλιστηρίων και της πολεμικής βιομηχανίας. Ένα σύμπλεγμα με τεράστια πολιτική και οικονομική ισχύ και με επενδυμένα κεφαλαία πολλών τρισεκατομμυρίων, του οποίου οι εσωτερικές αντιφάσεις, οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις εντός του, όχι μόνο έχουν εκτινάξει αλυσιδωτά την τιμή του πετρελαίου και λοιπών καυσίμων συμπαρασύροντας τις τιμές όλων των βασικών αγαθών προς τα πάνω αλλά απειλούν και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και τη φύση στον πλανήτη.
O ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός που διεξάγεται για τον διαμοιρασμό των σφαιρών επιρροής, των ενεργειακών δρόμων και την αναδιάταξη της γεωπολιτικής ισχύος, όπως δείχνει η ζοφερή πραγματικότητα με την ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία αλλά κι ευρύτερα τα αντικρουόμενα καπιταλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Κίνας, και της ΕΕ φέρνουν την ανθρωπότητα αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ προκαλούν επιπλέον ανατιμήσεις και πληθωρισμό τόσο στην ενέργεια, όσο και σε βασικά προϊόντα, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο τις τσέπες όσων ήδη αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.
Οι μόνοι πραγματικά χαμένοι από αυτή την ενδοκυριαρχική αντιπαράθεση είναι οι λαοί τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ρωσίας. Όλοι αυτοί που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, ούτε να κερδίσουν τίποτα από τη σύγκρουση των καπιταλιστικών κρατών και ενεργειακών μονοπολίων που πασχίζουν να προωθήσουν τα δικά τους κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα έναντι των ανταγωνιστών τους.
Το ελληνικό κράτος από την πλευρά του έχοντας προσδεθεί από το τέλος του Β΄ΠΠ στον ευρωατλαντικό άξονα έχει διαλέξει πλευρά και ιδίως στην παρούσα συγκυρία έχει μπει με τα μπούνια στην ένοπλη αυτή αντιπαράθεση στέλνοντας πολεμικό υλικό στην Ουκρανία, συμμετέχοντας στις διεθνείς δυτικές κυρώσεις εις βάρους της Ρωσίας, όντας έτοιμο να διαθέσει τις νατοϊκές βάσεις στην ελλαδική επικράτεια στη Δύση για πάσα πιθανή πολεμική ενέργεια.
Όλες κι όλοι εμείς οι από τα κάτω της κοινωνίας, όπου γης, δεν έχουμε κανένα συμφέρον να ταχθούμε υπέρ του ενός ή του άλλου καταπιεστή ή εκμεταλλευτή. Εξάλλου, οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ και άρχουσες τάξεις εκτός από τα μεταξύ τους αντικρουόμενα συμφέροντα έχουν και κάτι κοινό. Είναι εξίσου καταπιεστές κι εκμεταλλευτές των ανθρώπων που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας στις χώρες τους, καταπιέζουν κι εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους/ες, άνεργες/ους, μετανάστριες και μετανάστες, όλες κι όλους τους σύγχρονους προλετάριους που κινδυνεύουν να γίνουν κιμάς στα κανόνια των καπιταλιστών. Από τη μεριά μας, οφείλουμε να ταχθούμε με τη σωστή πλευρά της ιστορίας, αυτή της ταξικής και διεθνιστικής συμπαράταξης. Έχουμε ιστορικό χρέος να στήσουμε προλεταριακά, διεθνιστικά, αντιπολεμικά και αντιμιλιταριστικά αναχώματα κόντρα στις πολεμοκάπηλες κραυγές και πρακτικές του κράτους και του κεφαλαίου. Στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός, αυτοί που καθημερινά εκμεταλλεύονται την εργασία μας, για να οικειοποιηθούν υπεραξία από την υπερεργασία μας, αυτοί στων οποίων τα εργασιακά κάτεργα χύνουμε τον ιδρώτα και το αίμα μας, αυτοί που μας εξοβελίζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, αυτοί για τους οποίους είμαστε μονάχα γρανάζια παραγωγής του δικού τους υπερκέρδους. Να μπλοκάρουμε κάθε περαιτέρω εμπλοκή του ελληνικού κράτους σε έναν πόλεμο αλλότριο προς τα ταξικά μας συμφέροντα. Ο καπιταλισμός, εξάλλου, το μόνο που μπορεί να μας εγγυηθεί είναι φτώχεια, πόλεμο, θάνατο και καταστροφή της φύσης. Να βάλουμε, λοιπόν, μπροστά τα ταξικά μας συμφέροντα αγωνιζόμενες κι αγωνιζόμενοι για την ανατροπή των καπιταλιστικών παραγωγικών και οικονομικών σχέσεων, για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, για έναν κόσμο χωρίς κράτη, αφεντικά, πατριαρχία, μιλιταρισμό, εθνικισμό αλλά με ισότητα, συναδέλφωση και αλληλεγγύη.
Ενάντια στην εισβολή του ρωσικού κράτους, τη φασιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας & τους διακρατικούς σχηματισμούς ΝΑΤΟ-ΕΕ
Κάτω τα έθνη, τα κράτη & οι στρατοί
Ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη
Ούτε με τη Ρωσία ούτε με το ΝΑΤΟ, ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο
Προλέτ Accion: Ταξική δράση για την αντεπίθεση στον κόσμο των αφεντικών
και την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς / proletaccion@espiv.net
