Θεσσαλονίκη | Κοινό αναρχικό μπλοκ για την πορεία της 17 Νοέμβρη
51 Νοέμβρηδες έχουν περάσει από εκείνον τον ιστορικό, εξεγερσιακό Νοέμβρη του 1973. Τότε που, εν μέσω της σκληρής δικτατορίας, της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία μετρούσε ήδη 6 και πλέον χρόνια ζωής, οι φοιτητές/τριες και η νεολαία πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, αποφασίζοντας να αφήσουν πίσω τις ηττημένες πρακτικές “διαλόγου” της επίσημης Αριστεράς και των αστικοδημοκρατικών δυνάμεων και να πραγματοποιήσουν την δική τους “έφοδο στον ουρανό”: Την Κατάληψη του Πολυτεχνείου της Αθήνας, αλλά και άλλων σχολών και πανεπιστημιακών κτιρίων σε όλη την Ελλάδα. Μια διαδικασία που μπορεί να πνίγηκε στο αίμα και την καταστολή, αλλά βοήθησε τα μέγιστα στην πτώση της Χούντας τον επόμενο χρόνο, γράφοντας μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του επαναστατικού, φοιτητικού και ριζοσπαστικού κινήματος της χώρας..
51 Νοέμβρηδες μετά, η νεολαία, οι εργαζόμενοι/ες και κάθε προοδευτικός άνθρωπος, δεν ξεχνούν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και τον αγώνα τους. Άλλωστε η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, η ανέχεια και η φτώχεια από την μία και η οξυμένη κρατική καταστολή και η απόπειρα εκφασισμού της κοινωνίας από την άλλη, φέρνουν συνεχώς το ίδιο δίλημμα στο προσκήνιο: Εξέγερση ενάντια στους γδάρτες των ονείρων μας, προς μια άλλη κοινωνία ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης ή συνέχιση της μιζέριας και της θανατοπολιτικής κράτους και κεφαλαίου.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, σε όλη την χώρα έχουν καλεστεί πορείες για την επέτειο της Εξέγερσης από φοιτητές, εργαζόμενους πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες της Αριστεράς και του Αναρχικού κινήματος. Μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα τα καλέσματα ανά πόλη ΕΔΩ.
Στην Θεσσαλονίκη, τρεις ομάδες που κινούνται στα πλαίσια του Αναρχοκοκομμουνιστικού χώρου, η “Οριζόντια Κίνηση-Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό”, η “Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης” και η Αναρχική Ομάδα “Πυρανθός”, καλούν σε κοινό αναρχικό μπλοκ, με σημείο συνάντησης φυσικά το Πολυτεχνείο του ΑΠΘ, στις 17.00. Παραθέτουμε την κοινή αφίσα και τα καλέσματα των ομάδων:
51 Νοέμβρηδες μετά… Δεν λέγεται Χούντα, λέγεται “Δημοκρατία”
51 Νοέμβρηδες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, καλούμαστε ως αναρχικοί/ες να τιμήσουμε τους/τις νεκρούς/ες αγωνιστ(ρι)ες, συνεχίζοντας και επανανοηματοδοτώντας τον αγώνα τους.
Άλλωστε, για το αναρχικό κίνημα, ο Νοέμβρης του 1973 αποτελεί την στιγμή της (επαν)εμφάνισής του στο προσκήνιο της εγχώριας αγωνιστικής ιστορίας, αφού εκείνες τις κρίσιμες ημέρες, πανό και συνθήματα όπως τα “ΚΆΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ” και “ΚΆΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ” αναρτήθηκαν στα κάγκελα και έβαψαν τους τοίχους του Πολυτεχνείου Αθηνών, αναδεικνύοντας την συμμετοχή μιας – όχι και τόσο μικρής- μερίδας αναρχικών στους κόλπους των εξεγερμένων.
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι ουσιαστικοί λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την εξέγερση είναι παραπάνω από ορατοί και υπαρκτοί και στο σήμερα. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι στις μέρες μας οι μορφές της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης είναι πιο ύπουλες και καλυμμένες κάτω από έναν δημοκρατικό μανδύα.
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι ουσιαστικοί λόγοι που προαναφέρθηκαν; Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η καταπίεση σε όλους τους τομείς της ζωής μας, σίγουρα αποτελούν ορισμένους από τους σημαντικότερους. Αυτά τα προβλήματα είναι άμεσα συνυφασμένα με την ουσία του Κράτους και γεννούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις ανά τα χρόνια.
Στο σήμερα όλα αυτά τα προβλήματα – και πολλά περισσότερα- είναι πιο έντονα από ποτέ. Διανύοντας ακόμα μία περίοδο κρίσης, μιας κρίσης που έχει ξεκινήσει εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια – και ακόμη δεν έχει τελειώσει φυσικά- οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αναζητούν διεξόδους, καταδικάζουν την τάξη μας σε ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες. Χαμηλοί μισθοί, ακρίβεια, πανάκριβα ενοίκια, πλειστηριασμοί, διάλυση και περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του συστήματος υγείας, άθλιες συνθήκες εργασίας που οδηγούν σε εκατοντάδες θανάτους εργαζομένων, πανδημίες, πόλεμοι, ανυπολόγιστες καταστροφές, τόσο στην φύση όσο και στις πόλεις, από φυσικές καταστροφές για τις οποίες δεν υπάρχει καμία πρόληψη, αφού αυτή δεν φέρνει κάποιο κέρδος (βλ. Φωτιές, πλημμύρες) και άγρια καταστολή για όσους αντιστέκονται σε αυτήν την πραγματικότητα: Μπορεί σήμερα να μην υπάρχουν πλέον ξερονήσια και να μην βλέπουμε τανξ στους δρόμους, αλλά οι φυλακές είναι γεμάτες με τους απόκληρους της ζωής – καθώς και πολιτικούς κρατούμενους, αναρχικούς και κομμουνιστές- ενώ απεργοί και διαδηλωτές αντιμετωπίζονται με ακραία βία, ακόμη και με Αύρες Νερού. Ταυτόχρονα η ακραία λογοκρισία που επιχειρείται να επιβληθεί άμεσα ή έμμεσα στα κανάλια, στον Τύπο και στο διαδίκτυο και οι πολιτικές διώξεις για αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρουν κάτι από τον αέρα της Επταετίας.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η έξαρση του φασισμού το τελευταίο διάστημα έρχεται να αποπροσανατολίσει την κοινωνική βάση από τα πραγματικά της προβλήματα και να δημιουργήσει – ή καλύτερα να αναπαράγει- τους επίπλαστους διαχωρισμούς που έχουν δημιουργήσει το Κράτος και το Κεφάλαιο στο εσωτερικό της. Τους διαχωρισμούς με βάση το χρώμα, την εθνικότητα, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό κλπ. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι ο φασισμός δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Φασισμός δεν είναι ούτε μονάχα η Χούντα, ούτε μονάχα η Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός ενυπάρχει διάχυτος μέσα στην κοινωνία και χρησιμοποιείται από την αστική τάξη ως ακόμα ένα εργαλείο καταστολής των κινημάτων. Στις μέρες μας, όπου η κοινή γνώμη είναι αρκετά μετατοπισμένη πλέον προς τα δεξιά, βλέπουμε πως και το ίδιο το Κράτος χρησιμοποιεί ακροδεξιά ρητορική και αντίστοιχες πρακτικές χωρίς κανέναν δισταγμό.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση οφείλουμε να αντισταθούμε με το ίδιο σθένος που έδειξαν οι φοιτητές και φοιτήτριες του Πολυτεχνείου το ’73. Με αποφασιστικότητα και χωρίς φόβο. Με οργάνωση, οραματιζόμενοι την εικόνα ενός νέου κόσμου, απαλλαγμένου από την καταπίεση και την εξαθλίωση, έχοντας στο επίκεντρο τις αρχές της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της ισότητας. Να χτίσουμε αναχώματα στην επέλαση αυτού του συστήματος που προκαλεί μόνο θάνατο και καταστροφή στον βωμό του κέρδους μιας χούφτας ανθρώπων.
Καλούμε όλους και όλες στην πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπου θα σχηματίσουμε κοινό αναρχικό μπλοκ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης και της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός.
Κυριακή, 17 Νοέμβρη, 17.00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ.
Οριζόντια Κίνηση – Για Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
orizontiakinisi@anche.no
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ & ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Συμπληρώνονται φέτος 51 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοέμβρη 1973. Μία εξέγερση που συμπύκνωνε τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση που δεχόταν η κοινωνία και οδήγησε λίγους μήνες αργότερα στην πτώση της ακροδεξιάς στρατιωτικής δικτατορίας. Η «περίοδος της μεταπολίτευσης» που ακολούθησε κλείνει πλέον με μία ακόμη «χούντα». Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός, όπως εκφράζεται από την κυβέρνηση της ΝΔ, είναι εδώ, επιχειρεί να τσακίσει κάθε κοινωνικό κεκτημένο των προηγούμενων ετών και να καταστείλει κάθε κοινωνική κίνηση εναντίωσης για την περαιτέρω εδραίωση της κυριαρχίας.
Το κράτος έχει επενδύσει όλες του τις δυνάμεις στην καταστολή της κοινωνίας. Τα τελευταία χρόνια έχουν θεσμοθετηθεί εκτρώματα σε εργασιακά και κοινωνικά ζητήματα. Από τους νόμους για το εργασιακό και το ασφαλιστικό, όπου «καλουπώνουν» την κοινωνία να δουλεύει μέχρι να πεθάνει κυριολεκτικά, μέχρι το νέο Ποινικό Κώδικα, όπου για ασήμαντα «αδικήματα» αγωνιστ(ρι)ές μπορεί να φυλακιστούν ή να εξοντωθούν οικονομικά, και το στίβαγμα ψυχών στα κέντρα κράτησης μεταναστών, η ακροδεξιά πολιτική διαπερνά όλες τις πτυχές της κοινωνίας.
Πέρα από το θεσμικό πλαίσιο, όμως, οι κρατικές αυθαιρεσίες έχουν γίνει καθεστώς εις βάρος των καταπιεσμένων. Οι αστυνομικές αυθαιρεσίες περιλαμβάνουν από επιθέσεις σε απλούς πολίτες μέχρι συλλήψεις και ξυλοδαρμούς αγωνιστών, συνεχόμενες δολοφονίες σε αστυνομικά τμήματα, μόνιμη εγκατάσταση στο δημόσιο χώρο προς επιβολή του φόβου της καταστολής, μέχρι επιθέσεις σε κινητοποιήσεις εργατικών φορέων (πρόσφατη επίθεση στους πυροσβέστες) και φοιτητικών κινητοποιήσεων (συλλήψεις μελών του σωματείου στην έρευνα, στρατοπέδευση εντός των πανεπιστημίων, κ.α). Ταυτόχρονα, το κράτος αναβαθμίζει τα δολοφονικά του εργαλεία, εντείνει την πολεμική προετοιμασία τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του, με αποκορύφωμα τη γενοκτονία που συντελείται αυτή τη στιγμή εναντίον των Παλαιστινίων. Ζούμε καταστάσεις βγαλμένες από τα πιο τρελά όνειρα της χούντας.
Αυτές οι κρατικές πολιτικές έχουν ως ξεκάθαρο σκοπό, πέρα από την επιβολή εξουσίας, την απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου εις βάρος των εκμεταλλευομένων. Η εργασιακή πραγματικότητα, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, «στριμώχνει» την κοινωνία στην εξαθλίωση και στο θάνατο. Οι χαμηλοί μισθοί, σε συνδυασμό με τις αυθαιρεσίες των αφεντικών που γίνονται με τις ευλογίες του κράτους, την αυξανόμενη ακρίβεια και την ποινικοποίηση κάθε εργατικής διεκδίκησης, δημιουργούν ένα ασφυκτικό τοπίο. Τα εργατικά ατυχήματα, πολλά εκ των οποίων θανατηφόρα, διαρκώς αυξάνονται, ως αποτέλεσμα του όλο και χαμηλότερου κόστους παραγωγής προς όφελος της κερδοφορίας των αφεντικών. Η ζωή των ανθρώπων της τάξης μας έχει επικυρωθεί ως αναλώσιμη για τους φορείς της κυριαρχίας. Οι πτυχές της κοινωνικής αναπαραγωγής καταρρέουν, με διαλυμένο και υποστελεχωμένο ΕΣΥ, κατακερματισμένο και καθοδηγούμενο δημόσιο σύστημα παιδείας και αμελητέα έως ανύπαρκτη οποιασδήποτε μορφής δημόσια μέριμνα. Την ίδια στιγμή, οι κεφαλαιοκράτες μένουν στο απυρόβλητο, με φοροελαφρύνσεις και την κρατική ασυδοσία που τους παρέχεται.
Η συστημική βία της πατριαρχίας επιτίθεται κάθετα στον κοινωνικό ιστό. Η θεσμική αποτύπωση της πατριαρχίας επιχειρεί να εμποτίσει για τα καλά στη συνείδηση των ανθρώπων τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς εντός της κοινωνίας και να τονώσει τον διάχυτο κοινωνικό κανιβαλισμό με στόχο τη διάσπαση μεταξύ των καταπιεσμένων. Τα αυξανόμενα περιστατικά έμφυλης βίας, οι γυναικοκτονίες με πρόσφατα παραδείγματα τα τραγικά περιστατικά σε Πάτρα και Αγρίνιο, αλλά και η συγκάλυψη και η δικαιολόγηση της βίας από θεσμικούς φορείς και ΜΜΕ, αποτυπώνουν, δυστυχώς, με τον καλύτερο τρόπο το ασφυκτικό περιβάλλον που δημιουργείται. Μισαλλόδοξα, ρατσιστικά, σεξιστικά και ομοφοβικά παραληρήματα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στο δημόσιο λόγο. Η τόνωση της εθνικής υπερηφάνειας, η προσήλωση σε αναχρονιστικούς θεσμούς όπως αυτός της θρησκείας, η προάσπιση των συμφερόντων της πατριαρχίας αποτελούν κρατικές στρατηγικές και είναι πάντα εναντίον των καταπιεσμένων και των απόκληρων αυτού του κόσμου.
ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
Η σύγχρονη καπιταλιστική, κρατική και πατριαρχική δυστοπία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με οργάνωση και αγώνα. Την περίοδο της δικτατορίας η καταστολή οδηγούσε σε ματαιότητα, τώρα η ματαιότητα οδηγεί σε καταστολή. Η συλλογική μας δύναμη είναι αυτή που θέτει τα αναχώματα στην επέλαση της κρατικής καταστολής, των κάθε λογής φασιστών που αναδύονται στο προσκήνιο και των εξουσιαστικών μηχανισμών. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ να οργανώσουμε τη συλλογική μας αντεπίθεση και να ανατρέψουμε στην κοινωνία τη σιγή νεκροταφείου που η κυριαρχία επιχειρεί να δομήσει. Μέσα από αντιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Όπως συνέβη και το Νοέμβρη του ’73, οι αγώνες οφείλουν να περιέχουν ένα κομμάτι του κόσμου που ονειρευόμαστε και να αποτινάξουν κάθε καταπιεστική και εξουσιαστική επιβολή από πάνω μας.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ, ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, 17:00, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ
Αναρχική Ομάδα Πυρανθος
Αντικρατική / Αντικαπιταλιστική διαδήλωση για τη επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου
Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλες/ους μας: χαμηλοί μισθοί, εργοδοτική τρομοκρατία, δύο δουλειές για να ζήσουμε, ανασφάλιστη εργασία, συνεχείς ανατιμήσεις σε όλα τα είδη διατροφής και βασικά αγαθά που μειώνουν όλο και παραπάνω τον πραγματικό μισθό μας, εκτόξευση των ενοικίων σε γελοία και παράλληλα εξοργιστικά επίπεδα, σίγουρα άνω του μισού μισθού ενός ανθρώπου (!), ανατιμήσεις στο ρεύμα, τη βενζίνη, τη θέρμανση, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, συναπτοί νόμοι για αύξηση των συντάξιμων ετών και μειώσεις των συντάξεων. Και πέρα από αυτά καταστροφή των δασών τις χώρας κάθε καλοκαίρι -και όχι μόνο-, αστυνομοκρατία παντού, μπάτσοι στα πανεπιστήμια, ξύλο στους πυροσβέστες, ταβάνια που πέφτουν στα κεφάλια των μαθητών, πολεμος ενάντια στους/ις μετανάστες/τριες, συναπτοί νόμοι για παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής δράσης, νέοι σωφρονιστικοί νόμοι που κάνουν όλο και πιο πολύ τις φυλακές αποθήκες ψυχών, παράνομες παρακολουθήσεις, αχαλίνωτη δράση της αντιτρομοκρατικής, κατασταλτικές επιθέσεις σε αγωνιστές/τριες, μίζες και ευθείας αναθέσεις παντού, δικαστικό σύστημα απόλυτα ελεγχόμενο από την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, περιορισμός όλων των ανεξάρτητων αρχών, εισαγγελείς που ζητάν άσυλο σε άλλες χώρες, μάρτυρες δικών νεκροί στη σειρά… κοινώς μία κανονικότατη δημοκρατία της μπανάνας.
Η κατάσταση δεν είναι και πολύ διαφορετική στην υπόλοιπη «Δύση». Σε όλες τις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ το βιωτικό επίπεδο πέφτει, η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών μειώνεται, τα ενοίκια εκτινάσσονται και η αγορά κατοικίας που ήταν εφικτή μέχρι μία γενιά πριν μοιάζει πια άπιαστο όνειρο. Και εκτός της «Δύσης»; Εκεί πέρα από την πείνα, την φτώχια και την εξαθλίωση, ο πόλεμος έχει γίνει καθημερινή πραγματικότητα. Πόλεμος στο Κουρδιστάν, το Αφγανιστάν, την Κεντρική Δημοκρατία της Αφρικής, την Αιθιοπία, τη Λιβύη, το Μάλι, η Σομαλία, την Υεμένη, την Μιανμάρ, τη Συρία, την Αλγερία, η Μπουρκίνα Φάσο, το Τσαντ, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, το Μπενίν, το Καμερούν, το Ιράκ, η Γκάνα, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Μαυριτανία, η Μοζαμβίκη, ο Νίγηρας, το Σουδάν, η Τανζανία, το Τόγκο, τη Τυνησία, την Ουγκάντα και την Νιγηρία, την Ουκρανία. Και φυσικά απροσχημάτιστη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Πόλεμος και θάνατος παντού.
Και όλοι μαζί κοιτάμε τον πλανήτη να αργοπεθαίνει, τα δάση να καίγονται, τα ποτάμια και τις θάλασσες να μολύνονται, το νερό προς κατανάλωση να στερεύει, τις θερμοκρασίες να ανεβαίνουν, τους πάγους των πόλων να λιώνουν, το μικροπλαστικό να ανιχνεύεται πλέον μέχρι και σε νεογέννητα.
Η παρατεταμένη, δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος είναι προφανής. Κρίση σε οικονομικό, πολιτικό, ηθικό, κοινωνικό, περιβαλλοντικό επίπεδο. Το ότι το κυρίαρχο σύστημα παράγει μόνο αδιέξοδα είναι επίσης προφανές. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να εξανθρωπιστεί ούτε να μεταρρυθμιστεί, για να εξυπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες. Η λειτουργία του και η αναπαραγωγή του εδράζονται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των πολλών από μια ισχνή, παρασιτική μειοψηφία. Αυτό λοιπόν το σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση, την καταπίεση και την αδικία πρέπει να το ανατρέψουμε.
Η κυριαρχία προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική για εμάς, πέρα από τον καπιταλισμό. Πατώντας πάνω στην αποτυχία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που κατρακύλησε ηθικά σε ένα νέο ολοκληρωτισμό, παρουσιάζει τον εαυτό της ως την μόνη διαθέσιμη επιλογή. Πλασάρει το σύστημα ως ένα σύστημα «ευκαιριών» που η «σκληρή δουλειά» μπορεί να ανταμειφθεί, που η κοινωνική ανέλιξη είναι εφικτή. Η αλήθεια είναι φυσικά ότι οι πλούσιοι γεννιούνται πλούσιοι και οι φτωχοί πεθαίνουν φτωχοί, ή στην καλύτερη περίπτωση με τεράστιο κόπο βρίσκουν μία καλύτερη δουλειά και ζουν έστω όχι εξαθλιωμένα. Οι εξοργιστικές εξιστορήσεις για τους «αυτοδημιούργητους» εκατομμυριούχους, που όταν τους ψάχνεις βλέπεις ότι όλοι είχαν εξίσου εκατομμυριούχους γονείς, και τα δημοσιεύματα για το πως μπορείς αν δεν αγοράζεις καφέ απέξω να αγοράσεις σπίτι (!) κάνουν ακριβώς αυτό: να αποδεχθούμε το ότι για την οικονομική μας κατάσταση φταίμε εμείς. Να πειστούμε ότι ο αγώνας είναι άσκοπος, ότι η οργάνωση στους χώρους εργασίας είναι μάταιη. Και αν δεν πειστούμε… υπάρχει πάντα η καταστολή, με την όλο και πιο στρατιωτικοποιημένη αστυνομία, να μας αναλάβει.
Σε αυτό το πλαίσιο η κυριαρχία πασχίζει να αναγάγει σε κοινωνική νόρμα την αποστροφή για την πολιτική εκείνη που έχει ρητά ταξικές αιχμές, που έχει ανατρεπτική και επαναστατική κατεύθυνση. Με λίγα λόγια προσπαθεί να απονεκρώσει το όποιο ταξικό, πολιτικό αισθητήριο, να επιβάλλει την αποπολιτικοποίηση και την ιδιώτευσή, εξουδετερώνοντας έτσι τον ταξικό του αντίπαλο.
Η μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δε θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτήν την προσπάθεια απονοηματοδότησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η κυριαρχία θέλει να εξαλείψει από τη συλλογική συνείδηση της κοινωνίας το γεγονός ότι η επιβολή των εξουσιαστών μπορεί να αμφισβητηθεί έμπρακτα από τους καταπιεσμένους. Προσπαθεί είτε να διαγράψει είτε να παραλλάξει τις επαναστατικές και εξεγερτικές κινήσεις των απο τα κάτω, καθιστώντας τες ακίνδυνες, ιστορικές στιγμές που διέρρηξαν τη φαινομενική κοινωνική ειρήνη που επικαλείται ότι εγγυάται ο καπιταλισμός. Η κυρίαρχη τάξη είναι αυτή που έχει τα εργαλεία, τους μηχανισμούς, αλλά και την ισχύ, για να καθορίσει την καταγραφή της επίσημης ιστορίας. Έτσι, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, αποκομμένη από τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που τη γέννησαν, τις αιχμές και τις στοχοθεσίες που έθεσε, αλλά και τα όρια και τις αντιφάσεις που συνάντησε, καθίσταται ήδη από την αρχή της περιόδου της μεταπολίτευσης μια εθνική επέτειος που επικυρώνει τον διαταξικό συμβιβασμό. Η επίσημη, εθνική αφήγηση εορτάζει την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μετά την επταετία της αμερικανοκίνητης χούντας, χωρίς φυσικά να αναφέρει πως αυτή η πολιτική εξέλιξη υπήρξε αναγκαίο βήμα για την καταστολή και την ενσωμάτωση των λαϊκών και εργατικών αγώνων και τη μετέπειτα ομαλοποίηση της αστικής πολιτικής λειτουργίας.
Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης είναι καθήκον ενός κινήματος που θέλει να έχει ανατρεπτικές αξιώσεις και να στοχεύει στον επαναστατικό, κοινωνικό μετασχηματισμό. Η ιστορική εμπειρία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δεν είναι μουσειακό έκθεμα. Αντλούμε από αυτήν γνώση, εμπειρίες και ελπίδα, αλλά και θέτουμε σε αυτή τις αιχμές του δικού μας αγώνα, επεκτείνοντας και επικαιροποιώντας το αγωνιστικό πλαίσιο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι πολυμέτωπος και δεν πρόκειται να είναι εύκολος. Απέναντι στη φτώχεια και την ανέχεια, την ακρίβεια, την εξαθλίωση, τον εργασιακό μεσαίωνα και την ανεργία πρέπει να οργανώσουμε την ταξική αλληλεγγύη, να ανασυντάξουμε τους συλλογικούς και οργανωτικούς σχηματισμούς της εργατικής τάξης, να προτάξουμε τα κοινά μας συμφέροντα, τα συμφέροντα και τις ανάγκες της τάξης μας και να θέσουμε ασυμβίβαστα τις συλλογικές μας διεκδικήσεις. Να δυναμώσουμε τη διεθνιστική, ταξική αλληλεγγύη μεταξύ των όπου γης καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, για να αντιπαλέψουμε το δηλητήριο του φασισμού και του ρατσισμού, αλλά και για να ορθώσουμε αναχώματα απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο που συνεπάγονται εκατόμβες νεκρών.
Εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, φοιτητές, αποκλεισμένοι και μετανάστες πρέπει να συμπορευθούμε οργανωμένα και να συγκεντρώσουμε τα πυρά μας συντονισμένα κατά των δυναστών μας, του κράτους, του κεφαλαίου και των ένστολων λακέδων τους. Από τις σημερινές μας διεκδικήσεις που έχουν ζωτική σημασία για την επιβίωση και τη μερική βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης της τάξης μας δεν πρέπει να λείπει, όμως, η «μεγάλη εικόνα», δηλαδή η ανάγκη για τη συνολική, επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τη ριζική αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής. Ως αναρχικοί προτάσσουμε, λοιπόν, τον επαναστατικό μετασχηματισμό στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού, για τη συλλογική οικοδόμηση μιας ακρατικής και αταξικής κοινωνίας που θα διέπεται από ελευθερία, ισότητα, κοινοκτημοσύνη, αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια, θα οργανώνεται αμεσοδημοκρατικά και θα συντονίζεται ομοσπονδιακά από τα κάτω προς τα πάνω, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο και θα ρυθμίζει συλλογικά, με κοινωνικό έλεγχο, την παραγωγή και τη διανομή από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΥ 73′ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΔΕ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ – ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Κυριακή 17 Νοέμβρη, 17:00, Πολυτεχνείο ΑΠΘ
-Κοινό αναρχικό μπλοκ της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης, της Αναρχικής Ομάδας Πυρανθός και της Οριζόντιας Κίνησης – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό –
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
email: lib_thess@hotmail.com
blog: libertasalonica.wordpress.com
