Κρατικό έγκλημα στα Τέμπη: Ο μεγεθυντικός φακός των ψιλών γραμμάτων. Μέρος Β’.
Ένα σύνθημα που ακούγεται εδώ και 2 σερί χρόνια λέει “δεν ήτανε τα Τέμπη, ούτε η κακιά στιγμή, δικά τους τα κέρδη, δικοί μας οι νεκροί”. Στο πρώτο μέρος του άρθρου αυτού, εισαγωγικά περιγράψαμε πως η πορεία δεκαετιών διαχείρισης του σιδηρόδρομου από το ελληνικό αστικό κράτος, συνάντησαν τις διευκολύνσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο με στόχο την εξυπηρέτηση των δικών του αναγκών στον σιδηρόδρομο της χώρας, και ως αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής γέννησαν το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη που στοίχισε την ζωή σε 57 ανθρώπους της κοινωνικής βάσης, τραυματίζοντας πολλούς περισσότερους. Επίσης αναφέραμε πως το κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο που εμπλέκεται άμεσα στην υπόθεση, έπαιξαν, και παίζουν ακόμη, τα ρέστα τους με κάθε μέσο για δύο ολόκληρα χρόνια για την ολική συγκάλυψη των όσων συνέβησαν και αναδείχθηκαν από το έγκλημα των Τεμπών.
Κρατικό έγκλημα στα Τέμπη: Ο μεγεθυντικός φακός των ψιλών γραμμάτων | Μέρος Α’
Την ίδια στιγμή επίσης αναφέραμε για το πως παράλληλα με τους δύο παραπάνω παράγοντες, μία μικρή αρχικά, αλλά αποφασισμένη, ομάδα ανθρώπων της κοινωνικής βάσης, οι συγγενείς των θυμάτων, οργανώθηκαν, συσπείρωσαν γύρω τους κόσμο με ένα κάρο επιστημονικές ειδικότητες, φυσικά και αλληλέγγυους ανθρώπους και ξεκίνησαν έναν μεγάλο αγώνα για την ανάδειξη της αλήθειας και για δικαιοσύνη. Κυριολεκτικά κόντρα σε όλους και σε όλα.
Όλα αυτά μέχρι τις 26 Γενάρη. Που ακολουθήθηκε από την 28 Φλεβάρη. Και όπως είπαμε και στο πρώτο μέρος αμέσως όλα άλλαξαν. Τι άλλαξε λοιπόν από την μέρα που ο σημαντικότερος παράγοντας που διαμορφώνει την ανθρώπινη ιστορία δήλωσε παρών και πάλι; Και ποια είναι τελικά τα ψιλά γράμματα που το κίνημα των Τεμπών επιμένει να αναδεικνύει; Με αυτά θα ασχοληθούμε στο παρόν Β’ μέρος αλλά και στο Γ και τελευταίο κομμάτι του άρθρου.
Τι άλλαξε από τις 26 Γενάρη και μετά.
1 – Μαζικότητα μετά από καιρό, νέα περίοδος.
Πρώτα απ’ όλα, και ξεκινώντας από τα πιο απλά, που όμως δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να τα θεωρούμε ως δεδομένα, τις δύο αυτές ημερομηνίες έλαβαν χώρα τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια των τελευταίων ετών. Για να ψάξουμε να βρούμε γενική απεργία ή διαδήλωση όμοια της μαζικότητας έστω της 26ης Γενάρη πανελλαδικά θα πρέπει να πάμε πίσω στην “κινηματική” τετραετία 08’-12’. Δηλαδή στην δολοφονία του Γρηγορόπουλου και την εξέγερση του Δεκέμβρη που ακολούθησε ή στο κίνημα των αναγακτισμένων ή στις μαζικές Γενικές Απεργίες του 2012.
Από μόνο του λοιπόν το γεγονός ότι πήρε σχεδόν 12-13 χρόνια να ξανά κατέβει η κοινωνική βάση τόσο δυναμικά στο δρόμο, παρόλο που μέσα σε αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια είχαμε μνημόνια και οικονομική εξαθλίωση, επικράτηση της ανάθεσης σε άλλη μία εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, φυσικά με άλλη μία αμείλικτη εκδοχή της δεξιάς να ακολουθεί πανηγυρικά, να αξιοποιεί την πανδημία, να σταθεροποιεί ένα μιντιακό κατεστημένο και έναν πρωτόγνωρο μηχανισμό προπαγάνδας, να δυναμώνει τις δυνατότητες καταστολής του κράτους, παρόλο δηλαδή που υπήρχαν πολλοί δυνατοί παράγοντες που στοχεύουν στην διάλυση του κοινωνικού ιστού και των ταξικών-κοινωνικών αγώνων αντίστασης προς το κράτος και το κεφάλαιο, είναι κάτι που αυτομάτως μας βάζει οδηγεί σε μία νέα περίοδο. Αυτή όπου αυτά τα νούμερα η κοινωνική βάση μπορεί να τα ξανά πιάσει. Σε αυτό βοηθάει το γεγονός ότι το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη μετά τις πορείες αυτές, και για λόγους που χρήζουν ανάλυσης που μπορούν να αποτελούν ένα άρθρο από μόνες τους, είναι το μοναδικό ζήτημα που αντί να καταλήγει στο να σβήσει και να γίνει πλήρως διαχειρίσιμο για το κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο που όπως είπαμε εμπλέκεται άμεσα, κάνει την αντίστροφη πορεία, δηλαδή αναδεικνύεται, μπαίνει συνεχώς κεντρικά.
2 – Ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο.
Ένα άλλο στοιχείο που είδαμε μετά την 26 Γενάρη να αλλάζει και να επηρεάζει καταστάσεις, ειδικά την πρώτη βδομάδα, είναι το ότι η όλη μαζικότητα και η όλη κίνηση έμπρακτης αλληλεγγύης της κοινωνικής βάσης προς τους συγγενείς των θυμάτων, αιφνιδίασε την εξουσία και έκανε τον φόβο να αλλάξει στρατόπεδο ξανά, επίσης μετά από πολύ καιρό.
Έτσι από την μία οι δυνάμεις καταστολής που τόσο πολύ ενισχύθηκαν τα τελευταία χρόνια έμοιαζαν και πάλι σαν σταγόνα στον ωκεανό στον δρόμο! Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα αυτά που αποτελούν αυτό που λέμε αστική δημοκρατία, από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, τους κομματικούς μηχανισμούς και τις ηγεσίες τους, τις δυνάμεις καταστολής, τα ΜΜΕ, όλοι τους είχαν ένα καημό τις δύο αυτές μέρες. Να μην ξεφύγει η κατάσταση έξω από τα γνωστά γι αυτούς πλαίσια αστικής διαχείρισης. Είτε αυτό σημαίνει μαζική παρουσία στο δρόμο για μέρες και μήνες με τον τρόπο που έγινε λόγου χάρη στην Σερβία, είτε αυτό σημαίνει μαζική διάθεση από μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής βάσης που κατέβηκε στο δρόμο για γενικευμένες συγκρούσεις.
Από την άλλη η κοινωνική πίεση οδήγησε για πρώτη φορά στο να ανοίξουν στοματάκια, κάποιοι να αρχίσουν να αγχώνονται και να δίνουν ο ένας τον άλλον με αποτέλεσμα να αρχίσουμε να μαθαίνουμε πέρα από τον Καραμανλή και για άτομα όπως ο Τριαντόπουλος και ο Ξιφαράς και άλλους που οργάνωσαν το ξεμπάζωμα και μπαζωμα του χώρου. Τέλος είδαμε για πρώτη φορά από την δημιουργία του, αυτό το συμπαγές μιντιακό κατεστημένο να γίνεται ανήμπορο ως προς την εντολή να αγνοήσει τους συγγενείς των θυμάτων και να τους δίνει ξαφνικά χρόνο και λόγο σε εκπομπές και κεντρικά δελτία για πρώτη φορά μετά από δύο ολόκληρα χρόνια. Είδαμε μέχρι και στιγμές στα κανάλια που έμοιαζαν σαν να προετοιμάζονται για την μετά Κούλη κατάσταση.
3 – Η οργάνωση παράγει δυνατότητες
Το τρίτο και επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο που έχει αλλάξει, έστω και αν αφορά μόνο το ζήτημα του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών είναι ότι πλέον εκεί υπάρχει οργανωμένος αντίλογος από την κοινωνική βάση. Η οργάνωση που έχει στηθεί με επίκεντρο τους συγγενείς των θυμάτων, με τους δικηγόρους και τους επιστήμονες τριγύρω τους, και σε δεύτερο βαθμό με τους αλληλέγγυους ανθρώπους που στηρίζουν και βοηθάνε με κάθε μέσο, έχει οδηγήσει σε μία παραγωγή δυνατοτήτων από την μεριά της κοινωνικής βάσης. Τέτοιων που κάθε προπαγανδιστική αιχμή που μπαίνει από το κράτος με στόχο την συγκάλυψη, βρίσκει αμέσως οργανωμένο αντίλογο και το σημαντικότερο, καταρρέει μέσα σε λίγες μέρες.
Για να το κάνω πιο λιανό με δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Την επομένη της 26ης Γενάρη έχουμε ένα πρωθυπουργό να δίνει συνέντευξη και να λέει “μακάρι να είχαμε βίντεο της εμπορικής για να βλέπαμε ότι δεν κουβαλούσε τίποτα το παράνομο”. Ξαφνικά ως δια μαγείας εμφανίζονται 2 βίντεο που δείχνουν υποτίθεται το τρένο. Όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας δουλεύει να τα επιβάλει στην κοινή γνώμη ως “απόδειξη αθωότητάς ενάντια στις θεωρίες συνωμοσίας”. Προσπερνώντας το γελοίο γεγονός, ότι ο Πορτοσάλτε τα παρουσίασε δύο μέρες πριν αυτά “βρεθούν” για πρώτη φορά χρονικά, είδαμε αμέσως ότι ο οργανωμένος αντίλογος από την πλευρά των συγγενών τα αποδόμησε και κατάφερε να αποδείξει ότι αυτά είναι τραβηγμένα δύο χρόνια μετά το κρατικό έγκλημα!
Δεύτερο παράδειγμα ο περιβόητος ΕΟΔΑΣΑΑΜ. Μία μέρα πριν από την 28η Φλεβάρη παρουσίασε το πόρισμα του για όσα έγιναν. Δύο μέρες μετά είχε ήδη οργανωμένα αναδομηθεί αφού παρουσιάστηκαν ποιοι τον απαρτίζουν, δηλαδή ένας βαλτός της Μπακογιάννη και ένας που δούλευε στην εταιρία που έπρεπε να ελέγξουν! Το ίδιο έγινε και όταν ο πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ βγήκε δημόσια λίγο μετά και είπε δημόσια ότι “θα ζητήσουμε να αφαιρεθεί το κομμάτι για την πυροσφαιρα”. Μέσα σε λίγες ώρες υπήρξε τέτοιος οργανωμένος αντίλογος που τον οδήγησε σε παραίτησή και μαζί με αυτό επίσης την όλη προσπάθεια της κυβέρνησης να καταλήγει σε μέγα φιάσκο!
Η δυναμική που έχει αναπτύξει η οργάνωση γύρω από τους συγγενείς των θυμάτων είναι άξια σεβασμού από όλους μας γιατί σήμερα, στην χώρα αυτή με κυβέρνηση ΝΔ και Κούλη από το 2019 και μετά, είναι ο πιο μεγάλος πονοκέφαλος για το κράτος, το μεγάλο κεφάλαιο που εμπλέκεται αλλά και για τους δικαστές της υπόθεσης. Και είναι πονοκέφαλος και για άλλον έναν πολύ σημαντικό λόγο. Για το γεγονός ότι επειδή ακριβώς η οργάνωση αυτή των συγγενών δεν ελέγχεται από κάποιον κομματικό μηχανισμό της αντιπολίτευσης, αυτομάτως δεν βρίσκεται και μέσα σε καλούπια αστικής διαχείρισης και στρογγυλέματος του τι θα πουν, πως θα κινηθούν, ποιον θα βγάλουν στην σέντρα κάθε φορά, ή εναντίων ποιου θα κινηθούν νομικά. Τηρούν τον ανένδοτο τους αγώνα χωρίς τα βαρίδια, όμως με αυτά θα ασχοληθούμε στο επόμενο μέρος λόγω μεγέθους του άρθρου!
