Κρατικό έγκλημα στα Τέμπη: Ο μεγεθυντικός φακός των ψιλών γραμμάτων | Μέρος Α’.
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη ήταν ένα συμβάν στο οποίο εμπλέκονται όλες οι πλευρές που συγκροτούν και συνδιαμορφώνουν τις ζωές μας και την καθημερινότητα μας.
Από την μία ένα αστικό κράτος που του πήρε δεκαετίες να υλοποιήσει τον κρατικό του σιδηρόδρομο, με πολύ κόπο και αίμα εργατών βαμμένο στις ράγες του, και σε όλη αυτή την διαδρομή κατασκευής και διαχείρισης του με εκατομμύρια των φορολογούμενων να καταλήγουν στις τσέπες λίγων κολλητών, στην συνέχεια τον απαξιώνει με τελικό στόχο να τον ιδιωτικοποιήσει. Τον ιδιωτικοποιεί τελικά, φροντίζοντας παράλληλα να είναι μονοπώλιο για να εξασφαλίσει το μέγιστο κέρδος για την εταιρία. Και φυσικά κρατάει υπό κρατικό έλεγχο το κομμάτι που δεν είναι κερδοφόρο για το κεφάλαιο, δηλαδή αυτό της συντήρησης και επισκευής του.
Από την άλλη το μεγάλο κεφάλαιο, μη ορατό στην απλή καθημερινότητα, που άλλοι το λένε μαφία, κάνει χρήση του σιδηρόδρομου της χώρας για να μεταφέρει λαθραία ότι γουστάρει από και προς όποια κατεύθυνση μπορεί να φανταστεί κανείς. Από όπλα μέχρι και υδρογονάνθρακες που χρησιμεύουν στην νοθεία των καυσίμων καλή ώρα.
Και τα κάνει όλα αυτά σε αγαστή συνεργασία με το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Το μόνο που πρέπει να κάνει το αστικό κράτος από την πλευρά του είναι να διευκολύνει την διέλευση και μεταφορά των φορτίων αυτών. Και πως μπορεί να το κάνει αυτό; Πολύ απλά φροντίζοντας να μην υπάρξει ποτέ ένα σύγχρονο σύστημα τηλεδιοίκησης, να μην υπάρχει πουθενά και ποτέ κανένας κανόνας ασφαλείας. Καταδικάζοντας τον σιδηρόδρομο να λειτουργεί σε συνθήκες αρχών 20ου αιώνα, με τους σταθμάρχες να έχουν ο καθένας ξεχωριστά εικόνα μόνο για λίγα χιλιόμετρα πριν και μετά τον σταθμό ευθύνης τους, και να επικοινωνούν με γουόκι τόκι μεταξύ τους χωρίς να υπάρχει συνολική εικόνα για το που πάει τι.
Τέλος ο άλλος παράγοντας που διαμορφώνει την καθημερινότητα και την ιστορία, η κοινωνική βάση, ο λαός. Οι άνθρωποι που δεν έχουν τα λεφτά για αεροπορικά, ή που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα για ταξίδι με όχημα τόσων χιλιομέτρων και με 140 διόδια ενδιάμεσα. Έχουν όμως ανάγκη να μετακινηθούν. Άνθρωποι κυρίως νέοι, φοιτητές εργαζόμενοι, εργάτες γης παίρνουν τα επιβατικά τρένα του παραπάνω σιδηρόδρομου χωρίς να έχουν ιδέα του τι συμβαίνει σε αυτόν συνολικά. Γνωρίζουν στην καλύτερη και συμφωνούν με την προσέγγιση της αριστεράς, που μιλάει για απαξίωση και ιδιωτικοποίηση και μέχρι εκεί. Αγνοούν δηλαδή ότι πολύ πέρα από αυτά τα δύο υπάρχει και ο παράγοντας που αναφέρεται παραπάνω, δηλαδή οι ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου από τον σιδηρόδρομο αυτό, και που είναι ο βασικός λόγος που η ζωή τους κρέμεται σε μία κλωστή σε κάθε δρομολόγιο του σιδηρόδρομου.
Έτσι λοιπόν οι τρεις αυτοί παράγοντες συναντήθηκαν στο κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Το κράτος με την απαξίωση, ιδιωτικοποίηση και τις παραπάνω διευκολύνσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό που είχαν προβλέψει οι συνδικαλιστές ένα μήνα πριν σε εξώδικο τους. Στο να συμβαδίζουν στην ίδια γραμμή για πολλά χιλιόμετρα και με αντίθετη κατεύθυνση δύο τρένα. Μία εμπορική και μία επιβατική αμαξοστοιχία. Το μεγάλο κεφάλαιο από την άλλη να κάνει χρήση του σιδηρόδρομου αυτού μεταφέροντας στην εμπορική αμαξοστοιχία πολλούς τόνους υδρογονανθράκων για την νοθεία των καυσίμων. Τέλος άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, ξέγνοιαστοι κάνουν χρήση της επιβατικής.
Γίνεται η σύγκρουση των δύο τρένων, δολοφονούνται 57 άνθρωποι. Τραυματίζονται για πάντα, σωματικά και ψυχολογικά πολλοί περισσότεροι. Ένα παιδί παλεύει σε κόμμα 2 χρόνια σερί, μέχρι και τις ώρες που γράφεται (και) αυτό το κείμενο.
Και τι βλέπουμε στην συνέχεια; Τους δύο πρώτους παράγοντες, το μεγάλο κεφάλαιο και το αστικό κράτος, χέρι χέρι να προσπαθούν να εξαφανίσουν τα πάντα.
Το αστικό κράτος ξεμπαζώνει και ξανά μπαζώνει τον χώρο του κρατικού εγκλήματος αμέσως. Το κάνει λαμπίκο. Αποκρύπτει, απομακρύνει, εξαφανίζει και πετάει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία αριστερά δεξιά, μαζί με μέλη ανθρώπων. Παραδίδει σε σακούλες σκουπιδιών κομμάτια από τα παιδιά στους συγγενείς. Εξαφανίζει όλα τα στοιχεία για την πορεία των τρένων. Καταστρέφει όλα τα δείγματα dna. Εξαφανίζει ακόμη και τις φωτογραφίες των πρώτων ημερών από το ελληνικό διαδίκτυο. Επιτίθεται στους συγγενείς των θυμάτων μιλώντας για κομματικές σκοπιμότητες, αντιπολίτευση και ως ότι έχουν στόχο να βγάλουν λεφτά.
Και φυσικά αποπροσανατολίζει. Βάζει τον μηχανισμό των Πετσωμένων ΜΜΕ και των πληρωμένων τρολ όπως η ομάδα Αλήθειας, να κάνουν την δουλειά αυτή. Όταν αναδεικνύονται οι ποινικές ευθύνες της μη υλοποίησης της σύμβασης 717 εστιάζουν στον σταθμάρχη και το ανθρώπινο λάθος. Όταν αναδεικνύεται η πυρόσφαιρα και η έκρηξη παίζουν την κασέτα των ελαίων σιλικόνης. Όταν βγαίνουν τα ηχητικά που αποδεικνύουν ότι οι μισοί επέζησαν της σύγκρουσης αλλά κάηκαν ζωντανοί εμφανίζει βίντεο που δημιουργήθηκαν 2 χρόνια μετά.
Από την άλλη το μεγάλο κεφάλαιο αναλαμβάνει την δουλειά που του είναι πιο οικεία. Στις 24 Μαρτίου, δηλαδή κάτι λιγότερο από μήνα μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, “σκοτώνεται” σε τροχαίο επί σειρά ετών σταθμάρχης του ΟΣΕ. Δύο μέρες μετά πάλι σε τροχαίο “σκοτώνεται” και ο διευθυντής κυκλοφορίας του ΟΣΕ. Και οι δύο τους αποτελούσαν πρόσωπα κλειδιά στην υπόθεση και είχαν ήδη κληθεί να καταθέσουν. Λίγο πριν την συμπλήρωση 2 χρόνων από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη εξαφανίζεται ο Βασίλης Καλογήρου, γιος της Εισαγγελέως Πρωτοδικών Λάρισας. Η Εισαγγελέας υπόψη είχε μόλις ένα μήνα πριν ζητήσει την ποινική δίωξη υψηλόβαθμου στελέχους του Υπουργείου Υποδομών για το ζήτημα των Τεμπών. Τελικά μετά από περίπου μετά από 50 μέρες ο Βασίλης Καλογήρου θα βρεθεί επίσης “νεκρός” πεταμένος σε ένα ύψωμα πολύ μακριά από τον τόπο κατοικίας του.
Με το Κράτος και το Κεφάλαιο να κάνουν τα πάντα για την συγκάλυψη, με όλα τα μέσα και με μία γιγάντια οργάνωση, δημιουργείται από την άλλη ο πρώτος πυρήνας αντίστασης. Οι συγγενείς των θυμάτων. Οι άνθρωποι αυτοί έχοντας βιώσει τον χαμό των δικών τους ανθρώπων αλλά και την βεβήλωση τους, ξεκινάνε ανένδοτο αγώνα. Και όσο βουνό κι αν φαντάζει ο αγώνας τους στην αρχή, σιγά σιγά βρίσκουν τα πατήματα τους. Δίπλα τους συσπειρώνονται δεκάδες άνθρωποι, που πέρα από αλληλέγγυοι, κάποιοι εξ αυτών χρησιμοποιούν επίσης τις επιστημονικές τους γνώσεις, και βουτάνε στον αγώνα αυτόν και εκείνοι. Η Μαρία Καρυστιανού, οι συγγενείς των θυμάτων σήμερα ξέρουμε πως δεν είναι μόνοι τους. Έχουν πίσω τους δεκάδες δικηγόρους, επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, μηχανικούς, χημικούς, πραγματογνώμονες, και ένα κάρο άλλες ειδικότητες. Έχουν συγκροτήσει την δική τους αδιαμεσολάβητη οργάνωση με έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να δουλεύουν για την επίτευξη των σκοπών της ανάδειξης της αλήθειας και του αγώνα για δικαιοσύνη.
Και ενώ όλα έδειχναν 2 χρόνια μετά ότι το κράτος και το κεφάλαιο, με όλα τα παραπάνω και με το πολιτικό του προσωπικό, κυρίως την κυβέρνηση της ΝΔ που επανεκλέχθηκε με το 41τακατω και δευτερευόντως σύσσωμη την αστική αντιπολίτευση, είχαν καταφέρει να το “μαζέψουν το θέμα”, δηλαδή κυρίως αυτά που τους έκαιγαν όπως το κουκούλωμα της παραδοχής ότι γίνεται χρήση του σιδηρόδρομου για την μεταφορά λαθραίων υλικών και φορτίων, ενώ όλα έδειχναν ότι η κουβέντα στην χειρότερη θα περιχαρακωθεί σε έναν αντιπολιτευτικό λόγο για έναν πιο ασφαλή και πάντα ιδιωτικό σιδηρόδρομο ή για τις διαχρονικές ευθύνες που με βάση αυτά τα δύο ακόμη και το πολιτικό προσωπικό της ΝΔ θα την έβγαζε άνετα λάδι τελικά, όπως κατάφερε να βγει λάδι για το κρατικό έγκλημα της Πύλου αλλά και για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων με το Predator, ήρθε η 26 Γενάρη. Και μετά ακολούθησε η 28 Φλεβάρη. Οι μαζικότερες ίσως διαδηλώσεις στην σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κράτους.
Όλα αυτά, 2 χρόνια μετά παρακαλώ, με τόνους προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού, με το σύνολο της αντιπολίτευσης να συμβαδίζει με την κυβέρνηση, και με την δικαιοσύνη να κάνει το παν για να βοηθήσει κράτος και κεφάλαιο να πετύχει το ολικό κουκούλωμα της υπόθεσης.
Έτσι λοιπόν μετά την μεγάλη οργάνωση των ανθρώπων που σπεύδουν να βοηθήσουν με τις επιστημονικές τους γνώσεις τους συγγενείς των θυμάτων, σχεδόν η μισή χώρα σε απόλυτους αριθμούς βγήκε στο δρόμο για να σταθεί στο πλευρό τους!
Και αμέσως είδαμε και βιώσαμε ξανά ότι όταν ο πιο βασικός παράγοντας διαμόρφωσης της ανθρώπινης ιστορίας δήλωσε παρών, κάποια πράγματα άλλαξαν. Την ίδια στιγμή το κίνημα των Τεμπών για αλήθεια και δικαιοσύνη κατάφερε επίσης να αναδείξει σαν μεγεθυντικούς φακός κάποια ψιλά γράμματα που γι αυτά θα μιλήσουμε στο επόμενο μέρος του άρθρου…
