Τι είναι το March to Gaza και γιατί έχει σημασία να συμμετέχει ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος.
Του Δημήτρη Μπίτουλα-Κουρούση, Πρωτοβουλία για την ταξική και πολιτική ανασυγκρότηση.
Το March to Gaza είναι μια παγκόσμια πρωτοβουλία που πάρθηκε από συνδικάτα στη Γάζα για να σπάσει ο αποκλεισμός. Αγκαλιάστηκε γρήγορα σε πάνω από 35 χώρες, και στις 5 ηπείρους με αποτέλεσμα την οργάνωση μιας διεθνικής αποστολής Αλληλεγγύης στις 12 Ιούνη. Σκοπός είναι να προσεγγιστούν τα σύνορα στο πέρασμα της Ράφα και να πιεστούν τόσο οι Αιγυπτιακές όσο και οι Ισραηλινές αρχές να ανοίξουν τα σύνορα για να περνάει ανθρωπιστική βοήθεια.
Το πλαίσιο της πρωτοβουλίας είναι πολιτικά ανοιχτό, θα μπορούσαμε να πούμε και… απολίτικο. Ο σκοπός είναι να έρθει το δυνατόν περισσότερος κόσμος, με διαφορετικές πολιτικές/κινηματικές/ιδεολογικές αναφορές εφόσον το ζήτημα είναι η πίεση.
Εμάς αυτό δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει. Η ιστορία δεν μας κρίνει από τις προθέσεις μας περί ιδεολογικής καθαρότητας, αλλά από τα αποτελέσματα της πολιτικής δράσης μας. Το πολιτικό πλάτος αυτών των πρωτοβουλιών είναι που δημιουργεί πίεση ελλείψει ενός δυναμικού διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος με ταξικές αναφορές. Όσο κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, έχουμε χρέος να παρεμβαίνουμε, να μπολιάζουμε και να παίρνουμε τους συσχετισμούς σε τέτοιου είδους πλατιές πρωτοβουλίες. Εξάλλου, εκεί κρίνεται η πολιτική επιχειρηματολογία, εκεί που σε ακούει ο κόσμος.
Το March to Gaza είναι αποτέλεσμα των κινηματικών διεργασιών που (επαν)εκινήθηκαν από την 7η Οκτώβρη του 2023 και έπειτα. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη (ή όπως θα λέγαμε εμείς, στην Παλαιστινιακή Αντίσταση) άνθισε παντού στον κόσμο, με πρωτοφανή ένταση στη Δύση. Μια ένταση που εκφράστηκε με μαζικές καταλήψεις πανεπιστημίων στις Η.Π.Α. και έναν κινηματισμό άνευ προηγουμένου. Μια ένταση που στην Αγγλία οδήγησε την Palestine Action να γίνει φάρος αναφοράς με τις ενέργειες σαμποτάζ που διενήργησε. Μια ένταση που έφερε εκατομμύρια κόσμο στον δρόμο.
Δεν ήταν αρκετό.
Τα κινήματα είχαν ξεχάσει να διεκδικούν το δίκιο τους πέρα από τη νομιμότητα. Τα παρακάλια δεν σταμάτησαν καμία γενοκτονία. Ξεχάσαμε πως ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος σταμάτησε και λόγω των μαζικών σαμποτάζ της εργατικής τάξης στην πολεμική βιομηχανία. Αυτή τη στιγμή, μεγάλο κομμάτι της πολεμικής βιομηχανίας βρίσκεται στη Δύση, κι όμως η εργατική τάξη δεν μπλοκάρει ενεργά την παραγωγή των γενοκτόνων όπλων. Δεν έχει καταφέρει να πιέσει τις κυβερνήσεις να σταματήσουν τη συνεργασία με το κράτος δολοφόνο.
Το συμπέρασμα είναι, ότι δεν έχουμε ακόμα καταφέρει “να φέρουμε τον πόλεμο πίσω, στις δυτικές μητροπόλεις”, παρόλο που αυτός είναι ο κύριος στόχος κάθε αντιπολεμικού κινήματος. Να χτυπάει στην καρδιά του κτήνους. Αυτή τη φορά, σε μια αντιστροφή, αντί να μεταφέρουμε τον πόλεμο, θα πάμε σε αυτόν. Θα δοκιμάσουμε νέα μέσα πίεσης.
Μια τέτοια αποστολή με πλατιά συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων από όλο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα, από τόσες χώρες δημιουργεί ένα γεγονός πίεσης άνευ προηγουμένου στις κυβερνήσεις. Είναι όμως στοίχημα το να υπάρχουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά του χώρου μας σε αυτή την αποστολή. Οι σημαίες, τα σύμβολα και το περιεχόμενο ενός χώρου που παλεύει ασταμάτητα με ό,τι μέσα διαθέτει ενάντια στη σφαγή, και υπέρ του δικαιώματος ενός λαού για τον ένοπλο αγώνα για την ανεξαρτησία του. Δεν είμαστε αλληλέγγυοι μόνο όταν ο Παλαιστινιακός Λαός δολοφονείται, αλλά και όταν η αντίστασή του ματώνει τον κατακτητή. Έναν κατακτητή που εντείνει καθημερινά τη σφαγή.
Εδώ πρέπει να γίνει και ένα τελευταίο σχόλιο. Η ανθρωπιστική βοήθεια στην Παλαιστίνη αυτή τη στιγμή λειτουργεί πολλές φορές ως παγίδα για να σφαχτούν οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη, αυτό το γεγονός έχει καταγγελθεί από όλες τις παλαιστινιακές οργανώσεις. Πρέπει παράλληλα με την ανάγκη να περνάει ανθρωπιστική βοήθεια και να γίνει παύση πυρός, να κυριαρχεί το αίτημα για ΑΣΦΑΛΗ πρόσβαση σε αυτήν.
Το March to Gaza δεν είναι ούτε η αρχή, ούτε το τέλος, παρά μια ψηφίδα στο μωσαϊκό αλληλεγγύης. Κάνουμε λίγα, έχουμε χρέος για πολλά περισσότερα. Το κύριο χρέος μας είναι εδώ, να σταματήσουμε τη συνεργασία. Μια συνεργασία που από μόνη της εντείνει τον ταξικό πόλεμο στην Ελλάδα μέσω της εισροής του ισραηλινού κεφαλαίου με προνομιακούς όρους στο real estate και στον τουρισμό με σκληρές επιπτώσεις για την εργατική τάξη.
Να τα κάνουμε όλα.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Συρία, στην Υεμένη.
Ενισχύστε οικονομικά το March to Gaza ΕΔΩ.
