Σχετικά με την νίκη Μαμντάνι: Μόνη λύση το χτίσιμο της Κοινωνικής και Ταξικής Αντιεξουσίας.
Βλέπω σήμερα μετά την νίκη του Μαμντάνι στα social media διάφορες σελίδες και ανθρώπους, από meme pages μεχρι σοβαρούς – και καλά- αναλυτές, να λενε πως ο λόγος που η Ελληνική Αριστερά δεν φτάνει σε μια παρόμοια νίκη όπως ο Μαμντάνι, είναι πως δεν λέει αυτά τα λίγα και απλά που λέει ο Μαμντάνι, πχ για τις κοινωνικές κατοικίες, την φορολογία στους πλούσιους κλπ, αλλά έχει, δήθεν, υπερεπαναστατικά προγράμματα που δεν μπορεί να ταυτιστεί ο λαός μαζί τους, που είναι περίπλοκα και άλλες τέτοιες βλακείες.
Να πω πως, πρώτον, όσοι τα λένε αυτά, μάλλον δεν έχουν διαβάσει καν τα προγράμματα των αριστερών οργανώσεων στις οποίες αναφέρονται. Μια χαρά υπάρχουν όλα αυτά μέσα στα προγράμματα τους. Σε άλλες πιο αναλυτικά, σε άλλες πιο αναφορικά, σε άλλες πιο “ριζοσπαστικά”, σαν ενδιάμεσοι στόχοι, και σε άλλες πιο “ρεφορμιστικά” σαν κομμάτι μιας μόνιμης λύσης.
Δεύτερον, η νίκη Μαμντάνι ίσως να είναι ένα χαρμόσυνο νέο για μεγάλη μερίδα της αμερικανικής εργατικής τάξης, για τις μειωνότητες κλπ. Αλλά ας μην βιαζόμαστε να πέσουμε και πάλι με τα μούτρα στην ίδια παγίδα. Είδαμε πρόσφατα στην ελληνική ιστορία τι συνέβη με την σοσιαλδημοκρατία, αυτή που είχε τόσο λίγα ξεκάθαρα ουσιαστικά προτάγματα και πηγαίνε με λαϊκιστικό, ρεφορμιστικό πρόγραμμα αποκλειστικά. Κατάφερε όντως να “νικήσει” εκλογικά. Νίκησε αυτή όμως, μόνη της. Χωρίς την κοινωνία και την τάξη να νικάνε εξίσου εν τέλει μαζί της. Ας περιμένουμε λοιπόν πρώτα να δούνε τι θα (αφεθεί να) κάνει ο Μαμντάνι από όσα λέει. Ας μην ξεχνάμε ότι η αστική τάξη δημιουργεί μόνη της τις εναλλακτικές που χρειάζεται όταν περνάει κρίση, σχεδόν πάντα με την μορφή της σοσιαλδημοκρατίας ή του φασισμού. Τα βλέπουμε αμφότερα στις ΗΠΑ να συμβαίνουν. Δεν θα σταθώ όμως σε αυτό το άρθρο στο τι “πρέπει” ή τι “δεν πρέπει” να κάνει το προλεταριάτο των ΗΠΑ. Ποιος είμαι εγώ άλλωστε; Μπορώ όμως να μιλήσω για τα καθ’ ημάς.
Και φτάνω έτσι στο τρίτο και πιο κύριο, που μάλλον δεν το έχει λάβει ως μάθημα κανείς από όσους λένε τα παραπάνω, αλλά και η ρεφορμιστική αριστερά εν γένει: Το ζήτημα δεν είναι πόσα λίγα ή πολλά αιτήματα θα βάλεις μπροστά. Το ζήτημα δεν είναι καν αποκλειστικά τι είδους θα είναι αυτά τα αιτήματα. Το ζήτημα είναι ΠΟΙΟΣ θα βάλει αυτά τα αιτήματα, αυτές τις διεκδικήσεις, με τι όρους θα μπουν και ΠΟΙΟΣ θα τα πραγματοποιήσει.
Οποιοδήποτε αίτημα, όσο “ριζοσπαστικό” ή “ρεφορμιστικό” κι αν φαίνεται, αν η εκπλήρωση του μπαίνει με όρους θεσμικούς και από-τα-πάνω μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, όσο δηλαδή εξαρτάται από πρόσωπα, κόμματα κλπ, μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπεί, . Θα τα κάνει σήμερα ο Μαμντάνι και ο Πελετίδης, θα έρθει αύριο ο Κουόμο και ο τάδε δεξιός δήμαρχος να τα ξεκάνει. Τόσο απλά.
Το ζήτημα είναι αν αυτά τα αιτήματα, όσο ρεφορμιστικά ή ριζοσπαστικά κι αν είναι, θα γίνουν κατακτήσεις μέσα από την κινητοποίηση των από-τα-κάτω, της τάξης μας, με άμεση και – ιδανικά – μη διαμεσολαβημένη δράση. Αν θα γίνουν πραγματικό τους κτήμα. Γιατί τότε δεν θα είναι απλές ψήφοι σε μια κάλπη. Τότε θα υπάρχει το σώμα εκείνο που θα μπορέσει να τα υπερασπιστεί ανά πάσα στιγμή. Με όποιον δήμαρχο ή πρόεδρο από κι αν βρεθεί πάνω. Δεν έχει και τόση σημασία αν θα γίνουν νόμος ή όχι, αν και στον καπιταλισμό είναι η νομική κατοχύρωση αυτή που εξασφαλίζει τα δικαιώματα πχ στους εργάτες ή τους μετανάστες. Έχει όμως σημασία, ότι μορφή κι αν πάρουν οι κατακτήσεις, να υπάρχει η ενεργή κρίσιμη μάζα που οδήγησε στην κατοχύρωση τους, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να τις υπερασπιστεί. Να υπάρχουν οι δομές, οι οργανώσεις κλπ που θα έχουν φτιάξει οι από-τα-κάτω για αυτόν τον σκοπό. Δομές και οργανώσεις που θα μεγαλώνουν όλο και περισσότερο όσο κερδίζουν, θα κατακτούν ζωτικό έδαφος για την Τάξη και θα πιέζουν το σύστημα να φτάσει στα όρια του.
Αυτό σημαίνει χτίσιμο Κοινωνικής και Ταξικής Αντιεξουσίας. Γιατί αυτή είναι μια (αντί)εξουσία που δεν κατακτιέται ή καταλαμβάνεται, αλλά μια που χτίζεται από τα κάτω, παράλληλα με την υπάρχουσα. Και θα μπορέσει να την αντικαταστήσει όταν φτάσει στο κατάλληλο σημείο. Δηλαδή στην περίοδο της κοινωνικής επανάστασης.
