Εξάρχεια: Πορεία μνήμης και αγώνα για τον Κυριάκο Ξυμητήρη και την υπόθεση των Αμπελοκήπων (Βίντεο)
25/10/2025: Η πορεία κινήθηκε στη γειτονιά των Εξαρχείων με προκλητική στάση της αστυνομίας με διμοιρία να έχει κολλήσει στην ουρά της πορείας. Ο επικεφαλής “πιάστηκε” στην κάμερα να ψεύδεται, δηλώνοντας πως όλα τα άτομα της πορείας ήταν κουκουλωμένα με σακίδια. Κάτι το οποίο δεν ίσχυε και λόγω της μικρής απόστασης σαφώς και το γνώριζε ο επικεφαλής αλλά συνειδητά επέλεξε να δημιουργήσει κλίμα νομιμοποίησης ενδεχόμενης επίθεσης από την διμοιρία του. Κάτι που προσπάθησε και στη συνέχεια πάρα πολύ να συμβεί με την προκλητική του στάση.
Η κινητοποίηση ήταν μια πορεία μνήμης για τον Κυριάκο Ξυμητήρη και αλληλεγγύης στα άτομα που κατηγορούνται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων.
Το ποιος ήταν ο Κυριάκος Ξυμητήρης σκιαγραφεί η μητέρα του μέσα από την κατάθεση της στην 3η δικάσιμο της υπόθεσης των Αμπελοκήπων:
«Ο γιος μας ο Κυριάκος ήταν πάντα προσανατολισμένος προς το καλό. Νοιαζόταν και έδινε αξία σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς να έχει ιεραρχία, και αυτό που τον ενδιέφερε ήταν το είναι, όχι το φαίνεσθαι. Τον ένοιαζε να βοηθά, να μεριμνά για όλα, να στηρίζει, να ακούει, να δίνει. Τη ζωή τη γιόρταζε κάθε μέρα, και με μικρές και με μεγάλες δύσκολες πράξεις. Γιατί αυτό κάναμε στην οικογένειά μας.
Μαζί μας έμαθε να μοιράζεται, να παραχωρεί και από το υστέρημά του, έμαθε ότι η οικογένειά μας ένα μέρος του συνόλου: Είμαστε ένα μέρος της κοινωνίας – που συνήθως υποφέρει. Έμαθε ότι είμαστε ΜΑΖΙ. Παλεύουμε πάντα για το δίκαιο και το ίσο, και με κάθε τρόπο προσφέρουμε.
Στη μάχιμη ζωή μας, ο πατέρας του φρόντιζε αρρώστους –υπήρξε γιατρός στο ΕΣΥ– και εγώ η μητέρα του υποδεχόμουν μαθητές και τους βοηθούσα να βρουν τα βήματά τους στον τεράστιο –πια– κόσμο που ζούμε, ήμουν δασκάλα σε δημόσια σχολεία.
Καθώς μεγάλωνε, από παντού έρχονταν τα μηνύματα, ότι γινόταν ένας ζεστός άνθρωπος και ένα σπινθηροβόλο πνεύμα. Πέρασε τις ακαδημαϊκές εξετάσεις και μπήκε στο ΠΑ.ΠΕΙ. στην πληροφορική, και συγχρόνως δούλευε, ώστε όταν αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα σε ιδιωτικό σχολείο-κολλέγιο και να σπουδάσει κοινωνιολογία είχε τα μέσα. Μετά τον δέχτηκε το Frei Universität στο Βερολίνο, όπου και μετακόμισε για να το παρακολουθήσει. Αποφοίτησε με άριστα, δουλεύοντας συγχρόνως για να μην επιβαρύνει την οικογενειακή οικονομία.
Όμως κοιτούσε γύρω του, τι συμβαίνει στον κόσμο. Έβλεπε και ένιωθε ότι οι άνθρωποι υποφέρουν από αγωνία για την καθημερινότητα, για την οικονομική στενότητα, από την εκμετάλλευση των ισχυρότερων, από τον ρατσισμό από τον πόλεμο προ των πυλών, όλες αυτές τις μάστιγες που δυστυχώς δεν έχουν λείψει από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Και για όλα αυτά πήρε θέση.
Επέλεξε να αγωνιστεί. Στήριζε ανθρώπους που είχαν προβλήματα υγείας, στέγης, μετανάστες για την προσαρμογή τους. Συμμετείχε σε συλλογικότητες, σε πορείες εναντίον του ρατσισμού, εναντίον του δικαίου του ισχυρότερου. Για τον Κυριάκο δεν υπήρχε το «εμείς» και «οι άλλοι», υπήρχε το ΜΑΖΙ. Επειδή πάντα του άρεσε να μαθαίνει, να διαβάζει, να πλαταίνει τον νου, «να συνδέει τις τελείες», και συζητώντας να φτάνει σε νέα συμπεράσματα, χωρίς όμως να γίνεται αδιάλλακτος και απόλυτος.
Όμως τώρα δεν είναι πια κοντά μας. Η απώλειά του είναι για τον πατέρα του κι εμένα απύθμενη. Οι μέρες κυλάνε, οι στιγμές όμως σκαλώνουν. Παλεύουμε καθημερινά. Η ζωή μας χωρίστηκε στο ΠΡΙΝ την Πέμπτη 31/10/2024, ώρα 14:40, και το ΜΕΤΑ την Πέμπτη 31/10/2024, ώρα 14:40.
Αυτό που τώρα έχω στην καρδιά μου είναι η αγαπημένη του σύντροφος, το ταίρι του, η Μαριάννα. Γιατί μοιάζουν πολύ αυτά τα δύο παιδιά. Όπως ο Κυριάκος, έτσι και η Μαριάννα είναι σπάνιες ψυχές, έχουν ευαίσθητη ματιά, έχουν γνώσεις, αγάπη και ειλικρίνεια, και είναι ακούραστες παρουσίες όπου χρειάζονται. Με αξιοπρέπεια και συνέπεια.
Εδώ δεν ήρθα για να δικαστεί ο γιος. Είμαι εδώ για να σας δώσω την εικόνα του, και να νιώσετε την παρουσία του. Άλλωστε ανέλαβε τις ευθύνες του με τον υπέρτατο τρόπο. Αυτό το φως που και σε μας τους γονείς του έρχεται σαν αχτίδα και προσπαθεί να σκεπάσει τη ρωγμή του χρόνου. Είναι οι φίλοι του και οι φίλες του, οι σύντροφοί του και οι συντρόφισσές του, μια λέξη που έχει αναφερθεί με τόση καχυποψία. Παιδιά που θα μπορούσαν να ζουν μια εύκολη, ανέμελη ζωή, αλλά αντ’ αυτής διαλέγουν να αγωνιστούν, να διεκδικήσουν, να νιώθουν τον πόνο του άλλου σαν δικό τους, και στέκονται πλάι-πλάι αλληλέγγυοι. Έτσι όπως ήταν και ο γιος μας. Είμαι καλά νιώθοντας ότι ο γιος μου έζησε και ζει πλήρης ανάμεσά τους. Κι έτσι η απουσία του γίνεται παρουσία».
Video by IndyDoc
